II SA 4834/03

II SA 4834/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-12-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-12-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Maria Jagielska /przewodniczący/
Pamela Kuraś-Dębecka
Piotr Borowiecki /sprawozdawca/
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Jagielska, Sędziowie: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka, Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.), Protokolant: Anna Błaszczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1.000,- zł (jeden tysiąc złotych) za naruszenie w postaci nieokazania wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli drogowej; 2. w pozostałym zakresie skargę oddala; 3. stwierdza, że uchylona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie podlega wykonaniu w zakresie, o którym mowa w punkcie 1.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez spółkę T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...]z dnia [...] lipca 2003 r., Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.500,- złotych – uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 1.500,- złotych.
Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] lipca 2003 r. (sobota), w miejscowości [...], na parkingu przy drodze krajowej nr [...], około godz. 8:55, zatrzymano do kontroli samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...], należący do skarżącej spółki T. Sp. z o.o., którym kierował p. P. P. Pojazdem tym kierowca wykonywał transport drogowy cysterną, w której znajdowało się 256 hl ekstraktu piwa zawierającego 6,71% alkoholu. W trakcie kontroli ustalono, iż alkohol ten przewożony był z K. [...] S.A. – Grupa [...] S.A. do Browaru w [...] na odległość ponad 400 km. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów (w/w samochód ciężarowy z naczepą [...] o nr rej. [...]) wynosił 37.315 kg, a więc przewóz – zdaniem kontrolerów WITD w [...]– odbywał się w okresie obowiązywania zakazu ruchu na drogach pojazdów i zespołów pojazdów o d.m.c. powyżej 12 t. Ponadto podczas przeprowadzonej kontroli pojazdu funkcjonariusze Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...] stwierdzili, iż kierowca okazał jedynie bieżącą tarczę tachografu, włożoną do urządzenia rejestrującego w dniu [...] lipca 2003 r. o godz. 18:25, natomiast nie okazał wykresówek za dni [...], [...], [...] i [...] lipca 2003 r., tj. z bieżącego tygodnia, ani też wykresówki z ostatniego dnia poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd. Jednocześnie kontrolujący stwierdzili, iż kierowca nie okazał do kontroli żadnego innego dokumentu potwierdzającego, że w tych dniach nie prowadził pojazdu. Stwierdzono w związku z powyższym nieokazanie pięciu tarcz tachografu (vide: Protokół kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r., podpisany przez kierowcę bez uwag).
W konsekwencji ustaleń dokonanych w toku powyższej kontroli organ I instancji stwierdził, iż skarżący dopuścił się uchybień dotyczących wykonywania w zakresie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne przewozu w okresie obowiązywania zakazu ruchu na drogach niektórych pojazdów, jak również uznał, iż kierowca nie okazał wykresówek z urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy oraz czas jazdy i postoju za bieżący tydzień i ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierowca prowadził pojazd. W związku z tym [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] wydał decyzję z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...], na podstawie której – działając w oparciu o przepis art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) i § 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach (Dz.U. z 2000 r. Nr 50, poz. 598) oraz na podstawie 92 ust. 1 pkt 10 ustawy o transporcie drogowym – nałożył na skarżącą spółkę T. Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 3.500,- złotych (w tym karę 1.000,- złotych za wykonywanie transportu drogowego w okresie obowiązywania zakazu ruchu na drogach niektórych pojazdów oraz karę 2.500,- złotych za nieokazanie 5 wykresówek).
Skarżąca spółka handlowa w piśmie z dnia [...] sierpnia 2003 r. odwołała się od w/w decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów w/w rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. i wnosząc o jej uchylenie w całości, strona skarżąca podniosła w uzasadnieniu, iż przewożony w dniu [...] lipca 2003 r. ekstrakt piwa był produktem szybko psującym się w rozumieniu powołanego rozporządzenia. Zdaniem strony nie jest to bowiem napój (piwo) ani alkohol, lecz półprodukt piwny, niefiltrowany, w którym ze względu na zawarte drożdże trwa jeszcze proces fermentacji. Na dowód tego strona przedłożyła pismo Browaru [...] z dnia 18.07.2003 r. informujące o właściwościach przewożonego produktu. Zdaniem strony skarżącej skontrolowany towar należy traktować jako przetwory ze zbóż (jęczmień, chmiel, cukier) wymienione w pkt 12 i 13 załącznika do cyt. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. Ponadto strona wskazała, iż w/w towar przewożony był pomiędzy jednym browarem a drugim – pracującym ze względu na specyfikę produkcji w ruchu ciągłym i służącym utrzymaniu tej produkcji. W browarze docelowym produkt ten miał być dalej przetworzony (filtrowany, pasteryzowany, rozlewany itp.). Z tej przyczyny zatrzymanie ładunku groziło – zdaniem skarżącej spółki – jego zepsuciem. Odnośnie drugiego zarzutu strona skarżąca podniosła, iż z uwagi na nagłą sytuację rodzinną kierowcy, który miał wykonać kontrolowany przewóz i który nie stawił się w związku z tym do pracy – spółka zmuszona była zlecić w trybie awaryjnym przetransportowanie towaru kierowcy (osobie ze stosownymi uprawnieniami), który nie był pracownikiem skarżącej spółki. W tym celu spółka zawarła z tym kierowcą jednorazową umowę zlecenia. Zdaniem strony z tej przyczyny należy uznać, iż kierowca, który wykonywał sporny przewóz, nie mógł okazać tarcz tachografu z poprzednich dni pracy.
W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...], uchylił decyzję organu I instancji w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 1.500,- złotych. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji powołując się na obowiązujący w tej materii przepis § 2 pkt 3 lit. b) rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach, jak również na wyniki przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2003 r. kontroli - stwierdził, iż bezspornym jest, że w chwili kontroli kierowca poruszał się w okresie obowiązywania zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach. Zdaniem organu ładunek przewożony w kontrolowanym pojeździe nie podlega zwolnieniom na podstawie § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 sierpnia 2003 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach (Dz.U. z 2003 r. Nr 161, poz. 1565). W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego przewożonego ekstraktu piwnego, zawierającego 6,71% alkoholu, nie można uznać za jakikolwiek produkt szybko psujący się wymieniony w załączniku do analizowanego rozporządzenia. W pkt. 15 załącznika do w/w rozporządzenia ustawodawca określił jako artykuły szybko psujące się napoje bezalkoholowe, a więc a contrario – jak stwierdził organ – napoje alkoholowe nie zostały uznane za artykuły szybko psujące się. Jednocześnie – w opinii organu – ekstrakt piwny nie wypełnia znamion produktu wskazanego w pkt. 13 załącznika, a więc nie jest przetworem ze zbóż, mąki, skrobi lub mleka w proszku oraz nie stanowi pieczywa cukierniczego. Zdaniem organu należy ponadto zauważyć, iż kontrolowany pojazd nie pracował w związku z niezbędnym utrzymaniem ciągłości cyklu produkcyjnego w odległości 50 km od siedziby przedsiębiorstwa pracującego w cyklu ciągłym, bowiem - jak ustalił organ I instancji - ładunek przewożony był z Browaru [...] S.A. do Browaru [...] w [...], co stanowi odległość około 400 km. Organ odwoławczy – powołując się na postanowienia przepisów art. 92 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i Lp. 1.12.1 Załącznika do tej ustawy uznał, iż skontrolowany zespół pojazdów poruszał się w czasie obowiązywania zakazu ruchu niektórych pojazdów a przewożony towar nie podlegał zwolnieniu. Jednakże z uwagi na treść przepisu art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2003 r. Nr 149, poz. 1452) należało - w ocenie organu odwoławczego – uchylić decyzję organu I instancji i nałożyć karę w niższej wysokości 500,- zł, stosując przepisy obowiązujące w chwili orzekania przez organ II instancji. Ponadto organ odwoławczy uznał, iż bezspornym jest, że kierowca – P. P. w dniu kontroli nie okazał inspektorom WITD w [...] wykresówek z [...],[...],[...] i [...] lipca 2003 r. oraz z ostatniego dnia tygodnia, w którym prowadził pojazd. W konsekwencji organ przyjął – powołując się na przepisy art. 15 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2001 r. Nr 123, poz. 1354 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym i Lp. 1.11.11 ust. 1 lit. b) Załącznika do tej ustawy, iż należy zastosować karę w wysokości 200 zł za każdą nieokazałą wykresówkę lub też nieokazanie dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli drogowej. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiotowym stanie faktycznym w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku rejestrowania czasu pracy kierowców przy wykonywaniu transportu drogowego. Ponieważ zdaniem organu kierowca nie okazał w chwili kontroli pięciu wykresówek, ani nie przedstawił żadnego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, w tym wypadku – umowy zlecenia, organ I instancji słusznie nałożył na stronę karę pieniężną. Jednakże z uwagi na treść przepisu art. 8 cyt. ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. należało - w ocenie organu odwoławczego – uchylić decyzję organu I instancji i nałożyć karę w niższej wysokości 1.000,- zł stosując przepisy obowiązujące w chwili orzekania przez organ II instancji.
Skarżąca spółka wniosła w dniu 22 grudnia 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zarzucając jej naruszenie prawa, w tym przepisu art. 6 i 9 k.p.a. oraz art. 107 § 1 k.p.a. – poprzez zastosowanie przepisów, które nie obowiązywały w dacie kontroli drogowej, a także naruszenie przepisu art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji oraz nie podanie żadnych argumentów za uznaniem nieczyszczonego ekstraktu piwa za napój piwny, którego przewóz nie jest dozwolony w okresach ograniczenia ruchu na drogach. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż z zaskarżonej decyzji nie wynika wyraźnie, jakie zastosowano przepisy prawa, a ponadto część przepisów zastosowano w innym brzmieniu. Zdaniem strony do kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2003 r. nie mogły mieć zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 sierpnia 2003 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach. Ponadto w ocenie skarżącej spółki istotny w niniejszej sprawie jest fakt, iż przepis art. 15 ustawy o czasie pracy kierowców uległ zmianie, która weszła w życie w dniu 28 września 2003 r., a więc już po kontroli. Strona podkreśliła, iż w dacie kontroli przepis ten nie zobowiązywał kierowcy do przedstawienia pracownikom organu zaświadczenia potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Skarżąca spółka podniosła także, iż nie wyjaśniono na jakiej podstawie niefiltrowany ekstrakt piwa potraktowano jako napój alkoholowy i dlaczego a contrario zastosowano przepis mówiący o napojach bezalkoholowych skoro ekstrakt piwa nie jest żadnym napojem, lecz półproduktem służącym do uzyskania napoju. Zdaniem skarżącej towar ten w stanie, w jakim był przewożony, w ogóle nie nadawał się do spożycia. Ponadto oczywistym jest – zdaniem strony, iż jest on produkowany ze zbóż i jest niewątpliwie produktem łatwo psującym się, albowiem nie jest oczyszczony i trwa w nim jeszcze proces fermentacji.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 22 grudnia 2003 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.).
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] zasługuje na uwzględnienie jedynie w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1.000,- zł (jeden tysiąc złotych) za naruszenie w postaci nieokazania wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli drogowej, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, jedynie w zakresie nałożenia tej kary pieniężnej narusza przepisy prawa. W pozostałym zakresie, a więc w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500,- złotych za wykonywanie transportu drogowego w okresie obowiązywania zakazu ruchu na drogach niektórych pojazdów, skarga w/w spółki handlowej nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ – w ocenie Sądu - zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w tej części nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie o transporcie drogowym oraz w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach, jak również nie narusza w tym zakresie przepisów formalnoprawnych wskazanych w kodeksie postępowania administracyjnego, w tym w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jeśli chodzi o kwestię zarzutu naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców, należy na wstępie podnieść, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym stanowi w art. 92 ust. 1 pkt 2, iż kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców - podlega karze pieniężnej.
Zgodnie z przepisem art. 15 ustawy o czasie pracy kierowców, w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, kierowca na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli zobowiązany był przedstawić zapisy przyrządu kontrolnego za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd. Przepis ten uległ zmianie na podstawie art. 6 pkt 9 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. Od dnia 28 września 2003 r. według znowelizowanego przepisu art. 15 cyt. ustawy kierowca zobowiązany jest okazać za dzień, w którym pojazdu nie prowadził zaświadczenie potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu.
Z tej przyczyny należy uznać, że skoro obowiązek dokumentowania nieprowadzenia pojazdów w drodze stosownego zaświadczenia wprowadzono dopiero z dniem 28 września 2003 r., natomiast kontrola miała miejsce przed tą datą (w dniu [...] lipca 2003 r.), to strona skarżąca do nieobowiązujących jeszcze regulacji prawnych zastosować się nie mogła, a więc nie można jej również czynić z tego powodu zrzutu. Niemniej zdaniem Sądu w stanie faktycznym niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę na to, iż zarówno sam kierowca P. P. w dniu kontroli, jak również w toku całego postępowania - skarżąca spółka nie podnosili wprost, że kierowca ten nie prowadził pojazdu w dniach [...],[...],[...] i [...] lipca 2003 r., a także w ostatnim dniu poprzedniego tygodnia, w którym kontrolowany prowadził pojazd. Skarżąca spółka podniosła jedynie, iż kierowca wykonujący sporny transport nie był zatrudniony w przedsiębiorstwie T. Sp. z o.o., lecz jedynie zlecono mu jednorazowy przewóz towaru na podstawie cywilnoprawnej umowy zlecenia. Z faktu tego skarżąca wywodziła jednoznaczny brak obowiązku wykazania się przez kierowcę stosownymi wykresówkami w dniu kontroli. Zdaniem Sądu argumentacja taka nie zasługiwałaby na uwzględnienie, gdyby organy obu instancji wykazały w toku postępowania administracyjnego, że w/w kierowca wykonywał transport w dniach poprzedzających kontrolę drogową (np. w innych firmach), gdyż obowiązek posiadania stosownych wykresówek nie zależy od stosunku pracy z danym podmiotem gospodarczym, lecz przypisany jest do danego kierowcy wykonującego transport drogowy. Niemniej organy obu instancji – ignorując jakąkolwiek potrzebę dowodzenia w tym kierunku celem wykazania bezzasadności twierdzeń strony skarżącej – poprzestały jedynie na wadliwym - zdaniem Sądu - uznaniu, iż kierowca winien w dniu kontroli wykazać się zaświadczeniem potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu. W ocenie Sądu działanie takie nosi znamiona poważnego uchybienia przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez niewłaściwe wyjaśnienie sprawy i wadliwe, niepełne przeprowadzenie postępowania dowodowego, co w konsekwencji miało istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.
Z tej przyczyny Sąd uchylił w tej części zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w uchylonej części do czasu uprawomocnienia się wyroku, Sąd oparł się na dyspozycji przepisu art. 152 p.p.s.a.
W pozostały zakresie Sąd uznał, iż skarga spółki T. Sp. z o.o. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zasądzając karę pieniężną w wysokości 500,- złotych (zaś w I instancji karę 1.000,- zł) organy inspekcji drogowej obu instancji prawidłowo uznały, że skontrolowany zespół pojazdów poruszał się w czasie obowiązywania zakazu ruchu niektórych pojazdów, zaś przewożony towar (ekstrakt piwa) nie podlegał zwolnieniu, jako towar nie będący towarem szybko psującym się.
W świetle przepisu art. 92 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów w zakresie okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów podlega karze pieniężnej.
Zgodnie z § 2 pkt 3 lit. b) obowiązującego w dniu kontroli rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach, w okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 sierpnia obowiązywał zakaz ruchu na drogach pojazdów i zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton (z wyłączeniem autobusów). Przepis § 3 cyt. rozporządzenia stanowił, iż § 2 tego aktu normatywnego nie miał zastosowania do pojazdów przewożących artykuły szybko psujące się i środki spożywcze, określone w załączniku do rozporządzenia.
Według skarżącego przewożony przez niego ekstrakt piwa stanowił artykuł szybko psujący się, gdyż należało go traktować jako przetwory ze zbóż (jęczmień, chmiel, cukier) wymienione w pkt 12 i 13 załącznika do cyt. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej.
Zdaniem Sądu argument ten nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przewożony ekstrakt piwny zawierał 6,71% alkoholu, zaś zgodnie z pkt. 15 w/w załącznika artykułem szybko psującym się są napoje bezalkoholowe. Dowodem zawartości alkoholu w przewożonym produkcie jest dokument przedłożony przez stronę skarżącą w postaci "Atestu na piwo przewożone w cysternie", z którego jednoznacznie wynika, że piwo przewożone przez spółkę T. zawierało w/w ilość alkoholu. Za całkowicie nieuzasadnione Sąd uznał oświadczenie złożone na rozprawie przez skarżącą spółkę, iż zawartość alkoholu wskazana w w/w ateście jest wartością nierzeczywistą. Stanowisko to nie znajduje udokumentowania w materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania. Ponadto należy zauważyć, iż – jak zasadnie stwierdził organ - kontrolowany pojazd nie pracował w związku z niezbędnym utrzymaniem ciągłości cyklu produkcyjnego w odległości 50 km od siedziby przedsiębiorstwa pracującego w cyklu ciągłym, albowiem - jak ustalono - ładunek przewożony był z Browaru [...] S.A. do Browaru [...] w [...], co stanowi odległość około 400 km. Z tej przyczyny nie można było w tej sprawie zastosować również wyłączenia, o którym mowa w § 3 pkt 15 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r.
W ocenie Sądu organ II instancji – obniżając na mocy zaskarżonej decyzji karę pieniężną z 1.000,- zł do kwoty 500,- złotych, prawidłowo zastosował przepis art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw w zw. z Lp. 1.12.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.
Odnosząc się do zarzutu zastosowania przez organ II instancji niewłaściwych przepisów poprzez powołanie norm rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 sierpnia 2003 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach, należy – zdaniem Sądu – zauważyć, iż organ – pomijając pewne nieistotne dla sprawy omyłki w cytowaniu przepisów aktów normatywnych – nie dopuścił się jakiejkolwiek obrazy przepisów prawa. Przede wszystkim należy zauważyć, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego i poglądami doktryny prawa administracyjnego – organ odwoławczy rozpoznaje i rozstrzyga ponownie sprawę administracyjną rozstrzygniętą decyzją organu I instancji w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej (vide: wyrok NSA w Warszawie z dnia 24 lutego 1992 r., sygn. akt II SA 49/92, nie publik.; tak również: B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2003, s. 585). Niezależnie od tego należy również podnieść, iż przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 sierpnia 2003 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach w żaden sposób nie wpływają na ocenę prawną niniejszej sprawy, gdyż nie wprowadzają jakichkolwiek zmian na niekorzyść podmiotu skarżącego w stosunku do stanu prawnego obowiązującego w dacie kontroli.
W tym stanie rzeczy zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego uznać należy za prawidłową i nie zasługującą na wyeliminowanie z obrotu prawnego. Decyzja ta jest zgodna z powołanymi wyżej przepisami prawa materialnego, jak również respektuje wszelkie podstawowe zasady postępowania administracyjnego wskazane w przepisach k.p.a.
Ze powołanych wyżej względów stosownie do przepisu art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd oddalił skargę w części dotyczącej kary pieniężnej w wysokości 500,- złotych nałożonej przez organ odwoławczy z tytułu wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne w okresie obowiązywania zakazu ruchu na drogach niektórych pojazdów.