II SA 4813/03

II SA 4813/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-08-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-12-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Janusz Walawski
Przemysław Szustakiewicz
Stanisław Marek Pietras /przewodniczący sprawozdawca/
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.) Asesor WSA - Przemysław Szustakiewicz Asesor WSA - Janusz Walawski Protokolant - Bartosz Tomczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych - oddala skargę -
Uzasadnienie
Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] września 2003 r. nr [...], działając na podstawie art. 2 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 27 ust. 1 pkt 4 oraz art. 6 pkt 6 lit. a i b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. z 2003 r. Dz. U. Nr 58, poz. 514) oraz art. 104 k.p.a., uznał D. K. z dniem 12 września 2003 r. za osobę bezrobotną i jednocześnie z tym samym dniem, odmówił mu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Uzasadniając swoje stanowisko podał, że w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w Powiatowym Urzędzie Pracy, nastąpiło rozwiązanie stosunku pracy (stosunku służbowego) z winy skarżącego bez wypowiedzenia, a zatem zgodnie z treścią art. 27 ust. 2 pkt 3 cytowanej już w podstawie decyzji ustawy, zasiłek w takiej sytuacji przysługuje bezrobotnemu po upływie 180 dni od dnia zarejestrowania.
W odwołaniu z dnia 7 października 2003 r. do Wojewody [...], skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji i w uzasadnieniu wskazał, że w dniu 3 września 2003 r. został on zwolniony ze służby na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 72, poz. 802 ze zm.). Powyższe zaś zwolnienie nie jest zwolnieniem dyscyplinarnym, co ewentualnie dyskwalifikowałoby go do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych, zaś podstawą ewentualnego zwolnienia dyscyplinarnego jest przepis art. 25 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy o Służbie Celnej. W tym stanie rzeczy niezrozumiałe jest stanowisko organu uznające, że rozwiązanie stosunku służbowego nastąpiło z winy skarżącego.
Wojewoda [...] decyzją dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...], mając za podstawę art. 6c ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 4 cytowanej już wyżej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] września 2003 r. i w uzasadnieniu stwierdził, że w trakcie postępowania odwoławczego, postanowieniem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] października 2003 r. sygn. akt [...], umorzono wobec skarżącego postępowanie karne na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k., jednak podstawa zwolnienia ze służby nie uległa zmianie. Natomiast zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, prawo do zasiłku nie przysługuje, jeżeli w okresie 6 miesięcy doszło do rozwiązania stosunku pracy (służbowego) z winy pracownika bez wypowiedzenia. W pozostałej zaś części, powołał się na argumenty przedstawione już w decyzji organu pierwszej instancji.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, D. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S., powołując się na argumenty przedstawione już w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżone decyzje są zgodne z prawem. Stosownie do treści art. 27 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. z 2003 r. Dz. U. Nr 58, poz. 514), który stanowił materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji, prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy, spowodował rozwiązanie ze swojej winy stosunku pracy (stosunku służbowego) bez wypowiedzenia.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący był funkcjonariuszem celnym i w okresie nieprzekraczającym 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się jako bezrobotny, zwolniono go ze służby na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 72, poz. 802 ze zm.). A zatem zwolnienie zostało spowodowane wniesieniem przeciwko niemu aktu oskarżenia, o umyślne popełnienie przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego, bowiem bez wątpienia czyny z art. 278 § 1 k.k. w zb. z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 228 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., są przestępstwami umyślnymi, ściganymi z oskarżenia publicznego. Nadmienić wypada, że postanowieniem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] października 2003 r. sygn. akt [...], umorzono wobec skarżącego postępowanie karne na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k.
W ocenie Sądu, organy administracji obu instancji w sposób właściwy powołały i dokonały interpretacji art. 27 ust. 1 pkt 4 cytowanej już wyżej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, tzn. uznając skarżącego za bezrobotnego i jednocześnie odmawiając przyznania mu zasiłku z powodu zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie. Analiza tego przepisu nie prowadzi bowiem do wniosku, że muszą tu wystąpić jedynie przesłanki rozwiązania umowy o pracę z winy pracownika, o których mowa w art. 52 § 1 k.p. Wszak nie bez powodu zamieszczono również w cytowanym przepisie określenie "stosunek służbowy", a w art. 2 ust. 1 pkt 25 zdefiniowano pojęcie zatrudnienia, co oznacza wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą. Reasumując, przepis ten dotyczy również tych osób, które są zatrudnione na podstawie stosunku służbowego, a zatem także funkcjonariuszy służby celnej.
Ponadto, użyty w cytowanym wyżej przepisie termin "spowodował" oznacza, że w wyniku określonego zachowania się funkcjonariusza, doszło do rozwiązania stosunku służbowego z jego winy bez wypowiedzenia, a w rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że to właśnie wniesienie przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia o umyślne popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, doprowadziło do zwolnienia go ze służby. Zatem również nastąpiło to z jego winy.
Kończąc zauważyć należy, że postanowienie Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] października 2003 r. o sygn. akt [...] w przedmiocie umorzenia postępowania karnego w stosunku do skarżącego, nie mogło mieć wpływu na treść zaskarżonych decyzji, bowiem stanowisko organu administracji było determinowane jedynie decyzją o zwolnieniu ze służby wymienionego funkcjonariusza celnego.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 97 § 1 cytowanej wyżej ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.