II SA 3872/02

II SA 3872/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-09-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-12-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Joanna Kube
Przemysław Szustakiewicz
Stanisław Marek Pietras /przewodniczący sprawozdawca/
Sygn. powiązane
I OSK 179/06 - Wyrok NSA z 2006-04-27
Skarżony organ
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.) Asesor WSA - Joanna Kube Asesor WSA - Przemysław Szustakiewicz Protokolant - Joanna Ukalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2004 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłacenia świadczenia pieniężnego - oddala skargę -
Uzasadnienie
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] września 2002 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 230 ust. 8 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 75, poz. 676), odmówił skarżącemu J. C. wypłaty świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 132 ust. 3 cytowanej już wyżej ustawy. W uzasadnieniu podał, że wymienionemu funkcjonariuszowi rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r., wypowiedziano stosunek służbowy na podstawie art. 230 ust. 1 pkt 2 ustawy. Zgodnie z art. 230 ust. 8, skarżący jest uprawniony do otrzymania świadczeń należnych funkcjonariuszowi, a określonych w art. 128 ust. 1 ustawy. W dniu 2 sierpnia skarżący wystąpił z wnioskiem o wypłacenie uposażenia za okres choroby, przedstawiając jednocześnie zaświadczenie lekarskie potwierdzające fakt niezdolności do służby. Jednak świadczenia inne, aniżeli określone w art. 128 ust. 1 ustawy, przysługują funkcjonariuszowi tylko wtedy, gdy w czasie wydania rozkazu o wypowiedzeniu stosunku służbowego, spełniał przesłanki do zwolnienia na korzystniejszych warunkach. Natomiast w dniu wydania rozkazu personalnego o wypowiedzeniu stosunku służbowego, nie istniały podstawy zwolnienia skarżącego na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 5 lub 6 ustawy, co jest warunkiem koniecznym do wypłaty świadczenia określonego w art. 132 ust. 3 ustawy.
We wniosku z dnia 21 września 2002 r. do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o ponowne rozpatrzenie sprawy, J. C. stwierdził, że w decyzji pierwszoinstancyjnej nie uwzględniono art. 230 ust. 7 cytowanej już wyżej ustawy, wymieniającego artykuły ustawy, których nie stosuje się do funkcjonariuszy odmawiających przyjęcia zaproponowanych warunków służby. Nie ma w nim mowy również o tym, że wobec tych funkcjonariuszy nie stosuje się art. 132 ust. 3 ustawy.
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] października 2002 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2002 r. i w uzasadnieniu - poza argumentami przytoczonymi już w decyzji pierwszoinstancyjnej - podał, że wyłączenie stosowania przepisów, o których mowa w art. 270 ust. 7 ustawy, nie ma znaczenia w rozstrzyganej sprawie, bowiem wspomniana norma służyła jedynie ustaleniu prawa funkcjonariusza do określonych świadczeń i uprawnień w sytuacji, gdy Szef ABW stwierdził, iż wypełnione zostały warunki do zwolnienia funkcjonariusza na korzystniejszych warunkach, a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 60 ust. 2 pkt 5 lub 6 ustawy.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, J. C. wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji i w uzasadnieniu powołał się na argumenty przedstawione już we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Ponadto dodał, że skoro w przepisie art. 230 ust. ust. 7 ustawy nie wyszczególniono art. 132 ust. 3 ustawy, to nie oznacza to, że winien on znaleźć zastosowanie w sytuacji skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Skarżącemu wypowiedziano stosunek służbowy na podstawie art. 230 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 75, poz. 676). W związku z powyższym, stosownie do treści art. 230 ust. 4 w zw. z art. 230 ust. 8, funkcjonariuszowi przysługuje prawo do świadczeń przewidzianych w art. 128 ust. 1 ustawy, a zatem otrzymuje on:
1) odprawę,
2) ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za urlopy zaległe,
3) zryczałtowany ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany w danym roku przejazd, ze środków Agencji,
4) zwrot kosztów przejazdu do obranego miejsca zamieszkania dla siebie, małżonka oraz dzieci pozostających na jego utrzymaniu oraz zwrot kosztów przewozu urządzenia domowego według zasad obowiązujących przy przeniesieniach służbowych,
5) niewykorzystane w danym roku świadczenia pieniężne przysługujące stosownie do przepisów wydanych na podstawie art. 90 ust. 4.
Natomiast zgodnie z treścią 132 ust. 3 ustawy, funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 5 lub 6, który z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia, wypłaca się co miesiąc świadczenie pieniężne określone w ust. 1 przez okres choroby, nie dłużej jednak niż przez okres 3 miesięcy, chyba że wcześniej właściwa komisja lekarska Agencji wyda orzeczenie o inwalidztwie, stanowiące podstawę do ustalenia prawa do renty inwalidzkiej. Świadczeniami zaś tymi są: świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa właściwej Agencji na podstawie art. 54 ust. 1.
Rzecz jednak w tym, że wypowiadając stosunek służbowy skarżącemu, co zresztą było powodem uchylenia rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] i poprzedzającego go rozkazu z dnia [,,,] czerwca 2002 r. nr [...] wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 983/04, nie podano w podstawie materialnoprawnej, art. 60 ust. 2 pkt 5 lub 6 ustawy.
Natomiast, skoro w art. 230 ust. 7 ustawy wymieniającym te przepisy ustawy, których nie stosuje się wobec funkcjonariusza, nie zawarto również ograniczenia stosowania art. 132 ust. 3 ustawy, zatem oznacza to, że nie stosuje się jedynie taksatywnie wymienionych tam przepisów. Nie zaś to, że - a contrario - dopuszcza się stosowanie innych, w tym art. 132 ust. 3 ustawy.
Na marginesie dodać należy, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2004 r. w sprawie sygn. akt K 45/02 między innymi orzekł w pkt 6, że art. 230 ust. 7 ustawy w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie przepisów art. 60 ust. 4 oraz art. 63 ustawy do funkcjonariusza, o którym mowa w art. 230 ust. 4 ustawy, jest niezgodny z art. 32 i art. 60 Konstytucji oraz art. 25 lit. c Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167).
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 cytowanej wyżej ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.