II SA 3798/03

II SA 3798/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-02-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-10-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Eugeniusz Wasilewski /przewodniczący/
Jacek Fronczyk /sprawozdawca/
Jan Bała
Skarżony organ
Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie NSA (del.) Jan Bała, AWSA Jacek Fronczyk (spr.), Protokolant Krzysztof Dytczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2004 r. sprawy ze skargi "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na wykonywanie pracy przez cudzoziemca oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu 27 czerwca 2003r. Spółka "[...]." Sp. z o.o. z siedzibą w R. złożyła kierowany do Wojewody [...] wniosek o wydanie zezwolenia na wykonywanie pracy przez cudzoziemca - Y. T. - obywatela [...], w charakterze członka Zarządu.
W dniu [...] lipca 2003r. Wojewoda [...] decyzją nr [...] odmówił Spółce wydania przedmiotowego zezwolenia. W uzasadnieniu podał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego stwierdzono, że funkcję członka Zarządu Spółki, od dnia jej zarejestrowania, tj. od [...] kwietnia 2002r. do chwili obecnej pełni p. M. R. (ur. [...] grudnia 1976r.) - obywatelka [...], posiadająca zezwolenie na zamieszkiwanie na czas określony wydane przez Wojewodę [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2002r.. Podkreślił, że Spółka nie uzyskała zezwolenia na wykonywanie pracy w charakterze członka Zarządu przez p. M. R. Powołując się na art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn.: Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.), wyjaśnił, że cudzoziemiec może wykonywać pracę na terytorium RP, jeżeli posiada zezwolenie na pracę wydane przez wojewodę właściwego ze względu na siedzibę pracodawcy. Z obowiązku tego zwolnieni są cudzoziemcy posiadający zezwolenie na osiedlenie się lub status uchodźcy w RP. Wskazał również, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 22 a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, wykonywanie pracy przez cudzoziemca oznacza zatrudnienie, wykonywanie innej pracy zarobkowej lub pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą. W świetle § 6 ust. 1 pkt 1 Zarządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2003r. w sprawie ustalenia kryteriów wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemca, w przypadku stwierdzenia nielegalnego zatrudnienia przez pracodawcę ubiegającego się o wydanie zezwolenia w okresie 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku, wojewoda odmawia wydania zezwolenia. Wskazując na art. 2 ust. 1 pkt 9 lit. c ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stwierdził, że ilekroć w ustawie jest mowa o nielegalnym zatrudnieniu lub nielegalnej pracy zarobkowej, należy przez to rozumieć powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi nie posiadającemu zezwolenia na pracę wydanego przez właściwy organ. Ponadto Wojewoda [...] wskazując na § 3 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców (Dz. U. z 2001r. nr 153, poz. 1766) stwierdził, iż Y. T. posiada wykształcenie [...] ([...]), które odbiega od przedmiotu działalności Spółki ([...]), zatem w takiej sytuacji istnieje podstawa do wydania decyzji odmownej. W szczególności odmowa jest uzasadniona, gdy pracodawca wnioskuje o wydanie przyrzeczenia w stosunku do cudzoziemca, którego kwalifikacje, umiejętności lub proponowane wynagrodzenie nie są odpowiednie do pracy, którą cudzoziemiec ma wykonywać.
W uzasadnieniu decyzji podniesiono również fakt, że Spółka "[...]." Sp. z o.o. nie prowadzi działalności gospodarczej pod wskazanym adresem: R., ul. [...]. W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 11 lipca 2003r. przez Oddział Kontroli Legalności Zatrudnienia Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego stwierdzono, że Spółka nie posiada pod wskazanym adresem również swojej siedziby, co pozostaje w sprzeczności z ujawnionym wpisem w rejestrze przedsiębiorców. Właścicielem obiektu przy ul. [...] w R. jest Międzywojewódzka Usługowa Spółdzielnia Inwalidów w R., ul [...], natomiast osobą wynajmującą obiekt jest p. G. M. - właściciel Przedsiębiorstwa Usługowo - Handlowego "[...]." w R. Pan G. M. złożył oświadczenie, że nie podnajmuje obiektu przy ul. [...] Spółce "[...]" Sp. z o.o.. Również Zastępca Prezesa Międzywojewódzkiej Usługowej Spółdzielni Inwalidów w R. - p. S. W. złożył oświadczenie, ze nie wynajmuje pomieszczeń "[...]." Sp. z o.o. w żadnym lokalu na terenie R. Wojewoda [...] powołując się na art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j.: Dz. U. z 2001r. nr 17, poz. 209 z późn. zm.) podkreślił, że istnieje domniemanie prawdziwości danych wpisanych do rejestru. Tymczasem wynik kontroli jest jednoznaczny. Spółka, która wnioskuje o zatrudnienie cudzoziemca, nie funkcjonuje pod wskazanym adresem.
W dniu 11 sierpnia 2003r. Spółka "[...]." Sp. z o.o. wniosła do Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej odwołanie od decyzji Wojewody [...]. Podniesiono, że decyzja organu I instancji narusza art. 6 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) poprzez oparcie jej rozstrzygnięcia o akt prawa miejscowego, który nie został opublikowany. Ponadto, że przy jej wydaniu naruszono art. 10, 79 i 81 Kpa. poprzez nie zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, nie wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy oraz uznaniu za udowodnione okoliczności, co do których strona nie miała możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji. Zarzucono, że decyzja została wydana na podstawie Zarządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2003r. w sprawie ustalenia kryteriów wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemca, które nie zostało opublikowane w sposób odpowiadający przepisom ustawy z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2001r. Nr 62, poz. 718 z późn. zm.). W ocenie skarżącej Spółki Wojewoda nie tylko nie miał prawa zastosować przedmiotowego Zarządzenia z uwagi na nieopublikowanie, ale również dlatego, że zatrudniona w Spółce p. M. R. - obywatelka [...], wykonuje pracę legalnie na podstawie art. 2 ust. 12 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001r. w sprawie wykonywania pracy przez cudzoziemców bez konieczności uzyskiwania zezwolenia na pracę (Dz. U. z 2001r. nr 153, poz. 1765). Zgodnie z nim zezwolenie nie jest wymagane dla cudzoziemców, którzy pełniąc funkcje w zarządach osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą, którzy zachowując miejsce stałego zamieszkania za granicą, wykonują pracę na terytorium RP do 30 dni w roku kalendarzowym.
Zdaniem skarżącej Spółki sprawy z jej adresem nie zostały należycie wyjaśnione przez organ i strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do tych dowodów. Tym samym organ naruszył art. 77 Kpa.. Spółka twierdzi, że wbrew ustaleniom Wojewody, zajmuje lokal przy ul. [...] w R., który jest adresem jej siedziby.
Spółka zarzuciła również, że decyzja została wydana w oparciu o § 3 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców (Dz. U. z 2001r. Nr 153, poz. 1766). Wskazano, że "(...) strona wnioskowała o wydanie zezwolenia na wykonywanie pracy przez cudzoziemca rozumianej jako członkostwo w Zarządzie spółki rozumiane jako powierzenie funkcji członka zarządu spółki(...)". Podkreślono, że "(...) członkiem zarządu może być wyłącznie wspólnik spółki (...)". Zdaniem skarżącej organ nie podał, dlaczego posiadane kwalifikacje i umiejętności cudzoziemca są nieodpowiednie do pracy, którą miałby wykonywać.
Z tych wszystkich powodów Spółka wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...].
W zgromadzonym materiale dowodowym znajduje się oświadczenie p. G. M. z dnia 12 sierpnia 2003r., w którym uznaje on swoje wcześniejsze oświadczenie za nieprecyzyjne i podaje, że od dnia 26 marca 2002r. do chwili obecnej wynajmuje lokal przy ul. [...] w R. Spółce "[...]" Sp. z o.o.. W aktach znajduje się także umowa najmu lokalu użytkowego o powierzchni 14,5 m. kw. Przy ul. [...] w R., zawarta w dniu 1 sierpnia 2003r. pomiędzy Międzywojewódzką Usługową Spółdzielnią Inwalidów w R. a "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w R. (data wpływu do [...] Urzędu Wojewódzkiego - 29 lipca 2003r.).
Decyzją z dnia [...] września 2003r. nr [...] Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację Wojewody [...] z tą jednak różnicą, że nie przywołał § 3 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców.
W dniu 6 października 2003r. Spółka "[...]" Sp. z o.o. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu, oprócz argumentów zaprezentowanych w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, podniosła kwestię wadliwości uzasadnienia decyzji MGPiPS wskazując na naruszenie art. 7-9 i 11 Kpa..
W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne zawarte w jego decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W związku ze zmianą struktury sądownictwa administracyjnego, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 01 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).
Skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja ostateczna i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym konieczność ich uchylenia. Przy wydaniu zaskarżonych decyzji dopuszczono się wprawdzie naruszenia prawa, jednakże naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy.
W utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że decyzją wydaną bez podstawy prawnej jest decyzja nie mająca podstawy w żadnym powszechnie obowiązującym przepisie prawnym o charakterze materialnym zawartym w ustawie lub w akcie wydanym z wyraźnego upoważnienia ustawowego.
Z kolei za decyzję wydaną z rażącym naruszeniem prawa uważane jest rozstrzygnięcie ewidentnie sprzeczne z wyraźnym i nie budzącym wątpliwości przepisem, co na podstawie jego brzmienia jest bezdyskusyjne, zaś naruszenie to dyskwalifikuje decyzję administracyjną w takim stopniu, iż porządek prawny "domaga się" jej eliminacji tak, jakby od początku nie została wydana.
Nie można zgodzić się ze skarżącą Spółką, że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie wskazują materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia. Podstawę materialnoprawną wydanych w rozpatrywanej sprawie decyzji stanowi art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn.: Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.). W dniu wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji ([...] lipca 2003r.) art. 50 ust. 1 miał następujące brzmienie: "Cudzoziemiec może wykonywać pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada zezwolenie na pracę wydane przez wojewodę właściwego ze względu na siedzibę pracodawcy. Z obowiązku tego są zwolnieni cudzoziemcy posiadający zezwolenie na osiedlenie się lub status uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej".
Zgodnie zaś z art. 50 ust. 2 tej ustawy warunkiem wydania cudzoziemcowi zezwolenia na pracę jest wcześniejsze uzyskanie przez pracodawcę przyrzeczenia i uzyskanie przez cudzoziemca odpowiedniej wizy lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W przypadku gdy cudzoziemiec posiada odpowiednią wizę lub zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wojewoda wydaje decyzję w sprawie zezwolenia na pracę. Przepisy ust. 4-8 stosuje się odpowiednio (ust. 3). Przyrzeczenie wydaje pracodawcy wojewoda, uwzględniając sytuację na lokalnym rynku pracy oraz kryteria, o których mowa w art. 6c ust. 1 pkt 3. Przyrzeczenie i zezwolenie na pracę są wydawane na czas oznaczony dla określonego cudzoziemca i pracodawcy, na określone stanowisko lub rodzaj wykonywanej pracy (ust. 8).
Przywołane przepisy wskazują w sposób jednoznaczny, że w oparciu o nie ma być każdorazowo przeprowadzana procedura wydawania zezwoleń na pracę dla cudzoziemców z uwzględnieniem przepisów wykonawczych (art. 51 ust. 1 ww. ustawy).
Oceniając legalność zaskarżonych decyzji Sąd uznał, iż obie decyzje prawidłowo zostały wydane w oparciu o art. 50 ust. 1 ustawy o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Nieprawidłowością natomiast jest to, że w uzasadnieniach obu decyzji błędnie powołano się na § 6 ust. 1 pkt 1 Zarządzenia Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003r., które jednak, na co powołuje się skarżąca Spółka, nie zostało opublikowane w sposób odpowiadający regulacjom wynikającym z ustawy z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2001r. Nr 62, poz. 718 z późn. zm.). Opublikowanie tego rodzaju aktu poprzez wywieszenie w sposób zwyczajowo przyjęty na tablicy ogłoszeń Urzędu Wojewódzkiego, jak również poprzez zamieszczenie go na internetowej witrynie Urzędu, nie spełnia wymogu ustawowego. Skoro przedmiotowe Zarządzenie nie zostało ogłoszone w wojewódzkim dzienniku urzędowym zgodnie z art. 13 pkt 1, to organy nie mogły przyjąć, że stanowi obowiązujący akt prawa miejscowego.
Wobec powołania się przez organ I, jak i II instancji na nieistniejący przepis prawa miejscowego, Sąd uznał, że wywody pełnomocnika skarżącej Spółki dotyczące, jego zdaniem, legalności zatrudnienia M. R., stają się bezprzedmiotowe i pozostają poza sporem.
Wojewoda działając w wykonaniu dyspozycji wynikającej z art. 51 ust. 1 ustawy o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu, słusznie powołał się na przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców (Dz. U. z 2001r. Nr 153, poz. 1766). Wskazał na § 3 ust. 3 pkt 2 tegoż rozporządzenia, wedle którego wojewoda wydaje decyzję o odmowie wydania przyrzeczenia w szczególności, gdy pracodawca wnioskuje o wydanie przyrzeczenia w stosunku do cudzoziemca, którego kwalifikacje, umiejętności lub proponowane wynagrodzenie nie są odpowiednie do pracy, którą cudzoziemiec ma wykonywać. I choć organ nie rozwinął w swym uzasadnieniu kwestii wynikającej z tego uregulowania, to jej wydźwięk w kontekście okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, nie pozostawia wątpliwości, że odmawiając Spółce zgody na zatrudnienie Y. T., uznał jego kwalifikacje i umiejętności za nieodpowiednie do pracy, jaką cudzoziemiec miałby wykonywać.
Przywołanie tego przepisu w uzasadnieniu decyzji jest nie tylko trafne, ale w pełni uzasadnione. Z dokumentacji z przeprowadzonego postępowania nie wynika bynajmniej, jakoby Y. T. będąc [...], posiadał kwalifikacje i umiejętności do pełnienia funkcji członka zarządu w spółce o takim profilu działalności poparte stosownymi dokumentami i referencjami. Co więcej, z dokumentacji nie wynika również, że cudzoziemiec w ogóle kiedykolwiek pełnił funkcje w zarządach osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą. Bez wątpienia organ powinien w swym uzasadnieniu rozwinąć tę okoliczność, by podkreślić z całą stanowczością fakt niespełnienia przez cudzoziemca wymagań co do kwalifikacji i umiejętności, i wypełnić tym samym fakt zastosowania przepisu stanowiącego podstawę odmowy wydania zezwolenia. Błędem jest również to, że organ II instancji w swej decyzji nie powołał się na § 3 ust. 3 pkt 2 tegoż rozporządzenia utrzymując w mocy rozstrzygnięcie Wojewody [...]. Jednakże materialnoprawna podstawa, wynikająca wprost z ustawy o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu, została wskazana. Błędne powołanie podstawy prawnej w uzasadnieniu lub niepowołanie jej nie prowadzi automatycznie do uchylenia decyzji, jeżeli podstawa taka istnieje, a powyższy wywód wskazuje, że tak jest.
Na szczególną uwagę zasługuje zgłoszenie wolnego miejsca zatrudnienia lub przygotowania zawodowego Spółki kierowane do Powiatowego Urzędu Pracy w R. Sformułowane w nim wymagania językowe są bardzo trudne do spełnienia przez osoby polskiej narodowości. Dodatkowo warunek posiadania udziałów w Spółce "[...]" Sp. z o.o. skutecznie uniemożliwia zdobycie takiego zatrudnienia przez polskiego bezrobotnego. Podkreślić należy, że to zgromadzenie wspólników spółki, zgodnie z przepisami Kodeksu spółek handlowych, decyduje o tym, kto powiększy grono jej udziałowców np. poprzez objęcie nowych udziałów po podwyższeniu kapitału zakładowego lub po podwyższeniu wartości nominalnej udziałów już istniejących. Analiza treści tego wniosku pozwala przyjąć, że nie jest on konsekwencją obiektywnie istniejącej potrzeby zatrudnienia dodatkowej osoby o określonych kwalifikacjach w charakterze członka Zarządu, ale wskazuje jednoznacznie, że Spółka formułując go już wówczas działała ze świadomością zatrudnienia konkretnej - określonej z imienia i nazwiska - osoby, w tym przypadku Y. T. Zakreślenie w taki sposób stawianych oczekiwań w zgłoszeniu, było jedynie formalnym wstępem do złożenia wniosku o wyrażenie zgody na jego zatrudnienie.
Tego typu praktyka stosowana przez osoby państw obcych, które już przebywają na terytorium RP, zmierza bezpośrednio do obchodzenia przepisów ustawy o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz przepisów wykonawczych do niej. Wystarczy powołanie do życia osoby prawnej zgodnie z odrębnymi przepisami prawa, określenie jej przedmiotu działalności, choćby w zupełnym oderwaniu od rzeczywistego i tak, jak to jest w przypadku spółki z ograniczoną działalnością, powoływać do zarządu nieograniczoną liczbę osób (w zgodzie z art. 201 § 2 Kodeksu spółek handlowych), po to tylko, by tym sposobem uzyskiwać zezwolenia na pracę dla kolejnych cudzoziemców napływających do Polski. Legalna wówczas praca nie ma nic wspólnego z tym, co wiąże się z przedmiotem działalności tak powołanego podmiotu.
Ta kwestia wiąże się z wyłonioną w toku postępowania administracyjnego sprawą adresu siedziby Spółki "[...]." Sp. z o.o.. Choć bezpośrednio niezwiązana z meritum sprawy, to jednak nie bez znaczenia przy ocenie zarzutów skarżącej Spółki.
Wątpliwości wokół tego, czy ujawniony w rejestrze przedsiębiorców adres jej siedziby jest zgodny z rzeczywistym stanem rzeczy, pogłębia korespondencja tutejszego Sądu wysłana na adres Spółki celem zawiadomienia o terminie rozprawy. Zawiadomienie zostało zwrócone Sądowi z adnotacją: "adresat się wyprowadził, nie wskazał nowego adresu". Dodatkowo w piśmie procesowym z dnia 23 stycznia 2004r. pełnomocnik Spółki oświadczył, że poinformuje ją o terminie rozprawy, co jeszcze bardziej uwypukla tę kwestię. Pewność obrotu gospodarczego wymaga, by podmioty biorące w nim udział wywiązywały się z obowiązków nałożonych na nie przepisami bezwzględnie obowiązującego prawa. Zarzut nie zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu jest w obliczu takich faktów zupełnie chybiony. Późniejsze czynności podejmowane przez Spółkę w zakresie "unormowania" sprawy adresu jej siedziby zostały podjęte post factum i miały na celu konwalidowanie ustaleń poczynionych przez Oddział Kontroli Legalności Zatrudnienia Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze podkreślić należy, że ustawa o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu, jak również akty wykonawcze do niej, stanowią przejaw działań reglamentacyjnych państwa na rynku pracy. Ich celem m.in. jest, co zresztą zostało oddane w samym tytule ustawy, przeciwdziałanie bezrobociu. Reglamentowanie sfery zatrudnienia cudzoziemców przez organy państwa nie oznacza bynajmniej, że w tym zakresie ulega ograniczeniu swoboda prowadzenia działalności gospodarczej, jak utrzymuje skarżąca Spółka. Organ nie wpływa na sferę praw zagwarantowanych innymi przepisami prawa. Wypełnia dyspozycje tych norm, które w konkretnej sprawie powinny być zastosowane z uwzględnieniem całokształtu okoliczności faktycznych. Gdy stwierdza, że cudzoziemiec objęty wnioskiem o wydanie zezwolenia na jego zatrudnienie, nie spełnia wymagań stawianych przez prawo, powinien odmówić wydania zezwolenia na jego zatrudnienie (kwalifikacje i umiejętności nie są odpowiednie do pracy, którą cudzoziemiec ma wykonywać). Poprzez tego typu regulacje ustawodawca zapewnia ochronę partykularnych interesów obywateli swego państwa. Ochrona rodzimego rynku pracy jest celem nadrzędnym. Cel regulacji i same intencje ustawodawcy muszą w każdym konkretnym przypadku stanowić podstawę przy uwzględnianiu lub odmowie wydania zezwolenia na pracę.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.