VI SA/WA 774/04

VI SA/Wa 774/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-02-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki
Maria Jagielska /przewodniczący sprawozdawca/
Pamela Kuraś-Dębecka
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ
Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Maria Jagielska ( spr. ) Sędzia WSA - Pamela Kuraś-Dębecka Asesor WSA - Andrzej Czarnecki Protokolant - Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2005r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "T." Sp. z o.o. w J. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia [...] grudnia 2001r. Nr [...] w przedmiocie obciążenia opłatą drogową za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] września 2001r. 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "T." Sp. z o.o. w J. kwotę 230,20zł ( dwieście trzydzieści złotych dwadzieścia groszy ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Na podstawie protokołu kontroli z zatrzymania i kontroli pojazdu marki [...] nr rej. [...] należącego do Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "T." Sp. z o.o., zwanego dalej skarżącym, stwierdzającym przekroczenie dopuszczalnych nacisków na dwie osie pojazdu, Generalny Dyrektor Dróg Publicznych decyzją z dnia [...] września 2001r. obciążył skarżącego opłatą drogową w wysokości 1.255,15 zł. za przejazd pojazdem nienormatywnym. Decyzja została wydana w oparciu o art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( Dz. U. Nr 71 z 2000r. poz. 838 ze zmianami ) oraz na podstawie § 2 ust. 2 L.p tabeli 5 pkt 1 lit.b) i pkt 4 lit.a) i § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz § 10 rozporządzenia rady ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych ( Dz. U. Nr 51, poz. 607 ) w związku z § 5 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia ( Dz. U. Nr 44, poz. 432 ).
W wyniku złożonego przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2001r. o nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Publicznych utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu podał, że przeprowadzona kontrola pojazdu należącego do skarżącego stwierdziła przekroczenie dopuszczalnych nacisków trzech osi pojazdu na drogę. Organ przywołał przepisy art. 61 ust. 11 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym jeżeli masa, naciski osi lub wymiary pojazdu wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów, przejazd takim pojazdem dozwolony jest po uzyskaniu zezwolenia. W sytuacji, gdy nie jest możliwe uzyskanie zezwolenia ze względu na charakter ładunku, przewoźnik musi dostosować pojazd wraz z ładunkiem do obowiązujących przepisów, a wiec musi sprawić, by pojazd był normatywny. Ponieważ skarżący dokonał przejazdu pojazdem nienormatywnym i nie uzyskał zezwolenia zasadnym było obciążenie go opłata drogową. Nadto, jak stanowi art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, ładunek w pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Twierdzenia skarżącego, że nie miał on możliwości określić nacisku poszczególnych osi pojazdu na drogę oraz że masa dopuszczalna pojazdu nie została przekroczona nie mogą stanowić podstawy do odstąpienia od obciążenia przewoźnika opłata drogową.
W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach, skarżący wniósł o uchylenie decyzji zarzucając jej obrazę art. 7 i 107 § 1 Kpa. W złożonym dnia [...] lutego 2002r. piśmie procesowym skarżący uzupełnił skargę o kolejny zarzut uchybień formalnych przy sporządzaniu protokołu z kontroli pojazdu, błąd osób kontrolujących w ustaleniu odległości między osiami pojazdu oraz niedokładność wagi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie:
• ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwana u.s.a.,
• ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwana p.p.s.a.,
• ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p.
Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie.
W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma więc miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie p.p.s.a.
Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Innymi słowy, sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego.
Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych względów, niż podniesione.
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej stanowią m.in. przepisy § 9 ust.1 pkt 2 i ust.2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 200r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 51, poz. 607 ).
Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2002r. ( P 6/02 ) Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność tych przepisów z art. 92 Konstytucji RP. Stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności przepisów z Konstytucją oznacza dla rozpoznawanej sprawy, iż nie może być uznana za prawidłową i zgodną z prawem przywołana w zakwestionowanej decyzji GDDKiA podstawa prawna, zgodnie z którą wymierzono skarżącemu opłatę za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.
Zgodnie z art. 190 Konstytucji orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenia sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w innych przepisach właściwych dla danego postępowania. Z przepisu tego wynika, że wskutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności przepisu stanowiącego podstawę decyzji ostatecznej istnieje powinność wyeliminowania jej z obrotu prawnego poprzez uchylenie. Z cytowanym przepisem koresponduje dodany przez art. 82 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997r. o Trybunale Konstytucyjnym ( Dz. U. Nr 102,poz.643 ) art.145a §1 kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiący że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą na mocy której została wydana decyzja oraz że skargę o wznowienie postępowania w takiej sytuacji, wnosi się w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia.
W świetle powyższego, z uwagi na fakt występowania w przedmiotowej sprawie przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego jaką jest stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjność przepisów na których oparto prawomocną decyzję, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a. ( Dz. U. Nr 153, poz 1270 ) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Uwzględniając skargę, na mocy art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozstrzygnął o niewykonalności decyzji uchylonej. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.