II SA 3640/02

II SA 3640/02 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-02-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-11-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Robotowska /przewodniczący/
Dorota Wdowiak
Piotr Borowiecki /sprawozdawca/
Skarżony organ
Minister Pracy i Polityki Społecznej
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA (del.) Anna Robotowska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Wdowiak Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant: Arkadiusz Zawada: po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2004 r., sprawy ze skargi L. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "L." Budownictwo-Handel-Konfekcja z siedzibą w K. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2002 r., Nr [...], w przedmiocie utraty statusu zakładu pracy chronionej postanawia umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym
Uzasadnienie
W dniu 19 września 2002 r. Pan L. G., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "L." Konfekcja-Handel-Budownictwo w K. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2002 r., Nr [...], wnosząc ojej uchylenie.
Z akt sprawy wynika, iż zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2002 r., Minister Pracy i Polityki Społecznej, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego L. G. od decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] marca 2002 r., Nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję Wojewody M. w mocy i stwierdził w stosunku do skarżącego utratę statusu pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej z dniem 15 sierpnia 2001 r.
W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
W dniu 10 lutego 2004 r. skarżący złożył w Naczelnym Sądzie Administracyjnym w Warszawie pismo procesowe, w którym oświadczył, iż cofa w całości swoją skargę na w/w decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej oraz wnosi o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż nie zamierza już zatrudniać pracowników niepełnosprawnych, a więc żądanie skargi stało się bezprzedmiotowe.
Postanowieniem z dnia 29 października 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2537/02, stwierdził swą niewłaściwość i sprawę przekazał do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 19 września 2002 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), skarżący może cofnąć skargę, zaś cofnięcie skargi wiąże Sąd.
W ocenie Sądu należy stwierdzić, iż cofnięcie skargi przez skarżącego Leona Grzybka jest dopuszczalne, albowiem nie zmierza ono do obejścia prawa oraz nie spowoduje utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności.
Jak stanowi przepis art. 161 § 1 pkt 1 sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.