II SA 3349/02

II SA 3349/02 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2004-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-10-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
A. Beata Jezielska /sprawozdawca/
Hanna Raszkowska /przewodniczący/
Tadeusz Piskozub
Symbol z opisem
619  Stosunki pracy i stosunki służbowe, sprawy z zakresu inspekcji pracy
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Tadeusz Piskozub Asesor WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant Grzegorz Klimek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2004 r., sprawy ze skargi Z. F. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" r., Nr "[...]" w przedmiocie ukarania karą dyscyplinarną wydalenia ze służby - - oddala skargę.
Uzasadnienie
2 II SA 3349/02
UZASADNIENIE
Komendant Powiatowy Policji w B. orzeczeniem z dnia 8 sierpnia 2002r. uniewinnił funkcjonariusza policji Komendy Powiatowej w B. – Z. F. od popełnienia czynu polegającego na tym, iż na początku czerwca 2002r. na terenie targowiska miejskiego w B. żądał korzyści majątkowej od nieustalonego obywatela Rosji w zamian za zwrot walizki, w której znajdowało się 6 kartonów papierosów bez polskich znaków akcyzy i odstąpienie od zatrzymania tych wyrobów, a także czynu polegającego na tym, iż w dniu 19 czerwca 2002r. w B. przechowywał wyroby objęte obowiązkiem oznaczania znakami skarbowymi akcyzy, bez tych znaków, wwiezione na polski obszar celny bez wymaganego zgłoszenia celnego oraz uznał go za winnego czynu polegającego na tym, iż w dniu 9 czerwca 2002r. w B. na ul. "[...]" będąc w stanie po użyciu alkoholu kierował samochodem marki "[...]", tj. wykroczenia z art. 87 § l Kodeksu wykroczeń i na podstawie art. 134 ust. l pkt 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji wymierzył mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.
W uzasadnieniu podano, iż z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby funkcjonariusz dopuścił się dwóch z zarzucanych mu czynów i dlatego uniewinniono go od ich popełnienia. Natomiast ustalenia poczynione przez organ przemawiają za uznaniem, iż Z. F. kierował samochodem będąc po użyciu alkoholu, co wypełnia znamiona wykroczenia. Podniesiono, iż w 1999r. funkcjonariusz był już karany dyscyplinarnie zakazem prowadzenia pojazdów mechanicznych. Wskazano także na inne okoliczności, które organ wziął pod uwagę przy wymiarze kary.
Od orzeczenia tego odwołał się Z. F., wnosząc o jego uchylenie. Zakwestionował zeznania świadków, które organ uznał za wiarygodne, zarzucając iż postępowanie prowadzone przez organ było tendencyjne.
Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem z dnia 30 sierpnia 2002r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Uznano, iż zebrane dowody w pełni potwierdzają zarzut stawiany policjantowi. Nie stwierdzono również wad ani uchybień proceduralnych, które powodowałyby konieczność zmiany lub uchylenia wydanego orzeczenia dyscyplinarnego. Wskazano, iż przy wymiarze kary organ pierwszej instancji uwzględnił zasady oceny czynu wynikające ze stosownych przepisów prawa.
Skargę na powyższe orzeczenie złożył Z. F. wnoszą o jego uchylenie. Podał, iż wymierzono mu karę dyscyplinarną na podstawie pomówień o kierowanie samochodem po użyciu alkoholu. Wskazał, iż zarzut przedstawiono mu w oparciu o zeznania świadków, którzy w jego ocenie nie są wiarygodni, gdyż skarżący w przeszłości prowadził przeciwko nim postępowania. Przy czym podniósł, iż skoro zeznania te organ uznał za prawdziwe, to zarzucany mu czyn wyczerpywał znamiona przestępstwa a nie wykroczenia i dlatego sprawę należało skierować do prokuratury. Czyn ten nie miał bowiem związku ze służbą, a zatem orzeczenie dyscyplinarne mogło być wydane jedynie w przypadku oczywistości jego popełnienia, zaś w przeciwnym razie organ winien zawiesić postępowanie do czasu wydania prawomocnego orzeczenia sądowego. Przy czym w ocenie skarżącego oczywistość popełnienia przez niego zarzucanego mu czynu miałaby miejsce w przypadku poddania go badaniu na zawartość alkoholu, czego nie zrobiono. Skarżący podniósł ponadto, iż organ nie wziął pod uwagę wniosków dowodowych, które złożył po zapoznaniu się z aktami sprawy, czym naruszył zasady czynnego udziału strony w postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wyjaśniono, iż policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione wykroczenie niezależnie od odpowiedzialności karnej. Natomiast konieczność zawieszenia postępowania ma miejsce w przypadku zbiegu odpowiedzialności dyscyplinarnej z przestępstwem ściganym z urzędu, nie zaś wykroczeniem. Ponadto wyjaśniono, iż skarżący został zapoznany z aktami sprawy i pouczono go o prawie zgłoszenia wniosku o uzupełnienie postępowania w terminie 3 dni. Złożone przez niego w tym terminie wnioski zostały przez organ uwzględnione. Natomiast organ nie rozpoznał kolejnych wniosków, gdyż skarżący złożył je po zamknięciu postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Stąd też pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu
Administracyjnego w Warszawie orzeczenie w niniejszej sprawie zapadło w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie.
Podnieść należy, iż w myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 póz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje zatem jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego. Przy czym zaskarżona decyzja podlega uchyleniu tylko w przypadku, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dokonując oceny zaskarżonego orzeczenia oraz utrzymanego nim w mocy orzeczenia pierwszej instancji Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa.
Przede wszystkim należy wskazać, iż skarżący został uniewinniony od popełnienia dwóch z zarzucanych mu czynów. W odniesieniu zatem do tej części orzeczenia Sąd ograniczył się jedynie do badania, czyjego podjęcie nie nastąpiło z naruszeniem prawa, które skutkowałyby stwierdzeniem nieważności zaskarżonego orzeczenia, nie znajdując tego typu naruszeń prawa. Zgodnie bowiem z art. 134 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
W pozostałym zakresie Sąd oceniał zaskarżone orzeczenia pod kątem ich zgodności z przepisami obowiązującym w chwili orzekania przez organy. W dacie tej kwestie odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów regulowały przepisy rozdziału 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2002r. Nr 7 póz. 58 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz.U. z 1998r. Nr 4 póz. 14). Zasady określone w powyższych przepisach nie zostały w niniejszej sprawie naruszone. Orzeczenie o ukaraniu karą dyscyplinarną zostało wydane po przeprowadzeniu właściwego postępowania dyscyplinarnego, a ocena zebranego materiału dowodowego na budzi zastrzeżeń. Argumentom wskazanym w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nie sposób zarzucić braku logiki, czy też dowolności. Także wymierzona kara odpowiada wymogom, określonym w § 27 powołanego rozporządzenia.
Natomiast zarzuty podniesione w skardze nie znajdują uzasadnienia. Głównym argumentem wskazywanym przez skarżącego jest niewłaściwa ocena materiału dowodowego. Skarżący kwestionuje bowiem fakt, iż organ przedstawił mu zarzuty w oparciu o zeznania trzech świadków, którzy w ocenie skarżącego nie są wiarygodni. Jak już jednak wskazano wyżej sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje jedynie pod kątem ich zgodności z prawem. Nie może on zatem wkraczać w kompetencje organów w zakresie swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego. Nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty odnośnie naruszenia procedury. Zgodnie z przepisami powołanego rozporządzenia skarżący w dniu 29 lipca 2002r. został zapoznany z aktami postępowania dyscyplinarnego i pouczony o prawie do złożenia wniosków dowodowych w terminie 3 dni. Wnioski złożone w tym terminie zostały przez organ rozpatrzone, a postępowanie dowodowe w tym zakresie uzupełnione. Następnie postanowieniem doręczonym skarżącemu w dniu 2 sierpnia 2002r. zamknięto postępowanie dowodowe. Zatem kolejne wnioski dowodowe skarżącego zostały zgłoszone już po zamknięciu postępowania i dlatego nie mogły być potraktowane jako wnioski o jego uzupełnienie. Przy czym wskazać należy, iż wnioski te dotyczyły ponownego przesłuchania świadków, którzy już zeznawali w sprawie. Nie można zatem uznać, aby organy naruszyły zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Ponadto nie sposób podzielić poglądu skarżącego o konieczności zawieszenia postępowania dyscyplinarnego i skierowania sprawy do prokuratury. Zważyć należy, iż zarzut postawiony skarżącemu, który stanowił podstawę do orzeczenia kary dyscyplinarnej wypełniał w ocenie organu znamiona wykroczenia, a nie przestępstwa, a w związku z tym był on uprawniony do prowadzenia postępowania dyscyplinarnego. Wobec takiej kwalifikacji czynu dokonanej przez organ dyscyplinarny, uznanie iż czyn ten wypełnia znamiona przestępstwa stanowiłoby orzekanie na niekorzyść skarżącego. Przy czym podnieść należy, iż Sąd Rejonowy w B. wyrokiem z dnia 9 czerwca 2003r. sygn. akt "[...]", utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Wojewódzkiego z dnia 28 stycznia 2004r. sygn. akt "[...]" uniewinnił Z. F. od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia, ustalając iż dopuścił się on przestępstwa. Także to orzeczenie, zapadłe po wydaniu ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej, które Sąd oceniał w aspekcie ewentualnych podstaw do wznowienia postępowania, nie mogło skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji z uwagi na zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego.
Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw uwzględnienia skargi.
W związku z tym skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 póz. 1270).