II SA 3097/03

II SA 3097/03 - Postanowienie WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2004-04-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-08-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
A. Irena Szczepkowska /sprawozdawca/
Hanna Raszkowska
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
604  Działalność gospodarcza, w tym z udziałem  podmiotów zagranicznych
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia WSA Hanna Raszkowska Asesor WSA Irena Szczepkowska (sprawozdawca) Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu sprawy ze skarg E. O. na uchwały Rady Miasta z dnia "[...]" r. Nr "[...]" i Nr "[...]" w przedmiocie: l) ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 % alkoholu; 2) w sprawie gminnego problemu profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych postanawia – - odrzucić skargę.
Uzasadnienie
W dniu 28 maja 2003 r. na sesji Rady Miasta podjęta została uchwała Nr "[...]" zmieniająca uchwałę w sprawie gminnego programu profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych na rok 2003 oraz uchwała Nr "[...]"zmieniająca uchwałę w sprawie ustalenia liczby punktów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem jak i w miejscu sprzedaży oraz określenia zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych.
Pierwszą ze wskazanych uchwał podjęto w oparciu o art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 i Nr 167, poz. 1372 oraz z 2003 r. Nr 80, poz.719). W § l uchwały postanowiono: "W gminnym Programie Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych na rok 2003, stanowiącym załącznik do uchwały Nr "[...]" Rady Miasta z dnia 30 grudnia 2002 r. wprowadza się następujące zmiany:
1) W rozdziale l w punkcie I w trzecim akapicie skreśla się zapis dotyczący zasad przeliczania liczby mieszkańców przypadających na l punkt sprzedaży alkoholu;
2) W rozdziale II zdanie 4 otrzymuje brzmienie:
"4. Prowadzenie profilaktycznej działalności informacyjnej i edukacyjnej, w szczególności dla dzieci i młodzieży, w tym prowadzenie pozalekcyjnych zajęć sportowych".
Drugą uchwałę podjęto w oparciu o art. 12 ust. l i 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi uchwalając w § 1: "Wprowadza się następujące zmiany w uchwale NR "[...]" Rady Miasta z dnia 29 stycznia 2003 r. w sprawie ustalenia liczby punktów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem jak i w miejscu sprzedaży oraz określenia zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych wprowadza się następujące zmiany:
1. § l otrzymuje brzmienie:
Ustala się na terenie miasta O. liczbę punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w ilości 260 punktów (w tym 5 punktów z całodobową sprzedażą napojów alkoholowych) i liczbę punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w ilości 200 punktów".
Skargę na obie uchwały wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego E. O. Powołując się na art. 87 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. 2001 r. nr 142 póz. 1592) wniosła o unieważnienie uchwały nr "[...]" z dnia 28 maja 2003 r. w całości i o unieważnienie ust. l § l uchwały nr "[...]" z dnia 28 maja 2003 r. Zaskarżonym uchwałom zarzuciła rażące naruszenie art. l ust. l oraz art. 2 ust. l pkt 4 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r. nr 147 póz. 1231). Wskazała, iż pierwszy z powołanych przepisów zobowiązuje organy samorządu terytorialnego do podejmowania działań zmierzających do ograniczenia spożycia napojów alkoholowych, natomiast drugi konkretyzuje go stanowiąc między innymi, że wspomniane zadanie należy osiągać poprzez ograniczanie dostępności alkoholu. Podnosi nadto, iż zaskarżone uchwały naruszają jej interes prawny, gdyż jest aktywnym członkiem ruchu "a", którego celem działania jest pomoc w przezwyciężaniu wszelkiego rodzaju uzależnień. Wskazuje nadto, iż nie może dopuścić by Rada Miasta uchwalała przepisy nie tylko niezgodne z prawem, ale niweczące także skutki działania "A". Do skargi załączyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowane do przewodniczącego Rady Miasta , noszące datę: 11 czerwiec 2003 r. Z treści tego pisma wynika, iż pięć osób ( cztery podpisy nieczytelne) przedstawiających się jako członkowie "A" uznało, że wyżej wymienione uchwały naruszają przepisy art. l ust. l oraz art. 2 ust. l pkt 4 ustawy z 28 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i z tej przyczyny wezwały Radę Miasta do usunięcia wskazanych naruszeń prawa. Skarżąca nie załączyła dowodu potwierdzającego, iż owo wezwanie zostało doręczone Radzie Miasta.
W odpowiedzi na skargę Miasto wniosło o odrzucenie skargi na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz.U. Nr 74 póz. 368 ze zm.). W uzasadnieniu zwrócono uwagę, iż skarżąca żądając unieważnienia uchwał Rady Miasta podjętych na sesji dnia 28 rnaja 2003 r. wymienia w skardze numery uchwał, które dotyczą przystąpienia do zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem strony przeciwnej skarżąca ma na myśli odpowiednio uchwały nr "[...]" i "[...]" podjęte na ww. sesji. W ocenie strony przeciwnej skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca wbrew temu, co twierdzi w skardze, nie wezwała Rady Miasta do usunięcia naruszenia prawa, do czego zobowiązuje art. 101 ust. l ustawy o samorządzie gminnym. Skarżącej nie doręczono odpowiedzi na skargę, ponieważ tego wezwania w istocie nie było. Ponadto podniesiono, iż skargę wniesiono po upływie terminu, o którym mowa w art. 35 ust. l ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Powyższa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 97 ust. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).
Stosownie do art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Na wstępie należy podnieść, iż zaskarżone uchwały zostały podjęte przez Radę Miasta wobec czego niniejszą sprawę należy rozpatrzyć w oparciu o przepis art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), a nie jak wskazano w skardze, w oparciu o art. 87 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.)
Stosownie do dyspozycji art. 101 ust. l powołanej ustawy o samorządzie gminnym każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia -zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z kolei w myśl ust. 2a tegoż przepisu skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. l, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. Przed ewentualnym rozpoznanie takiej skargi sąd administracyjny jest zobowiązany do zweryfikowania przesłanek jej dopuszczalności.
Uchwały będące przedmiotem zaskarżenia niewątpliwie dotyczą spraw z zakresu administracji publicznej. Jednak, aby skutecznie zaskarżyć uchwałę Rady Gminy, konieczne jest wykazanie naruszenia własnego interesu prawnego lub uprawnienia, przy czym do wniesienia takiej skargi nie legitymuje stan zagrożenia takim naruszeniem ani też sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały. Niezbędne jest natomiast wykazanie w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu albo uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność, i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. I tak np. w wyroku z dnia 23 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 1486/01 Naczelnym Sąd Administracyjny wskazał, że interes prawny musi wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego akt prawa miejscowego i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu. Z kolei w wyroku z dnia 13 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 872/99 (LEX nr 48223) Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział następujący pogląd: "Przepis art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie daje podstaw do skargi osobie, która chciałaby skarżyć uchwałę Rady Gminy, nie opierając się na prawach własnych, osobistych, a opierając się na interesie ogółu, czyli tzw. interesie publicznym. W sprawach bowiem mających charakter publiczny mogą działać określone organy państwowe czy społeczne, a obywatelowi przysługuje prawo występowania do tych organów (np. do prokuratury) z wnioskiem o podjęcie stosownego postępowania, względnie przekazania odpowiednich informacji."
Odnosząc powyższe wywody do niniejszej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że E. O. nie wywiodła swojej legitymacji skargowej w oparciu o przepisy art. l ust. l oraz art. 2 ust. l pkt 4 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości. Nie wykazała bowiem własnego interesu prawnego w tej sprawie. Fakt, że działa w ruchu społecznym, którego "celem działania jest pomoc w przezwyciężaniu wszelkiego rodzaju uzależnień" nie daje podstaw do uznania, że naruszony został jej interes prawny.
Podnieść również należy, iż gdyby nawet, w niniejszej sprawie, wykazany został interes prawny lub uprawnienie, to i tak skarga podlegałaby odrzuceniu z powodu nie spełnienia warunku uprzedniego wezwania do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa, do czego obliguje przepis art. 101 ust. l powołanej ustawy. W odpowiedzi na skargę podnoszono, że takiego wezwania nie było, natomiast Pani E. O., nie przedstawiła Sądowi dowodu wskazującego, iż bezskutecznie wezwała Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa.
Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 ust. l pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę jako niedopuszczalną. Wobec tego nie zachodzi konieczność ustosunkowywania się do zarzutów podniesionych w skardze.