II SA 307/02

GSK 866/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2004-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-07-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Kisielewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Józef Waksmundzki
Małgorzata Korycińska
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Sygn. powiązane
II SA 307/02 - Wyrok WSA w Warszawie z 2004-01-29
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Andrzej Kisielewicz (spr.), Sędzia NSA, Sędziowie (NSA Małgorzata Korycińska, Józef Waksmundzki, Protokolant Aleksandra Kuc, po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2004r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. P. – P. W. "V." od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2004r. sygn.akt 6 II SA 307/02 w sprawie ze skargi "P."P. I. d.d. z/s w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2000r. Nr [...] w przedmiocie unieważnienia znaku towarowego 1) oddala skargę kasacyjną 2) zasądza od wnoszącego skargę kasacyjną J. P. - P. W. "V." w D. na rzecz skarżącego "P." P. I. d.d. z/s w C. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2004 r., sygn. akt 6 II SA 307/02, po rozpoznaniu skargi P. P. I. z siedzibą w K., C., na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2000 r., nr [...], oddalającą wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego "DEGUSTA KRÓLOWA PRZYPRAW" (nr rej. R – 111994), zarejestrowanego na rzecz J. P., P. W. "V." z siedzibą w D., uchylił zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił przebieg sprawy. Podał, że firma P. P. I. (zwana dalej P.) wnioskowała o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego słowno - graficznego "DEGUSTA KRÓLOWA PRZYPRAW" o numerze R – 111994, zarejestrowanego na rzecz P. J. P. W. V. (zwany dalej V.) z siedzibą w D., na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 29 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.). We wniosku o unieważnienie podano, że P. posiada zarejestrowane na swoją rzecz dwa znaki nr rej. R - 53135 i R - 53615 (w klasie 30), oba zawierające słowo "VEGETA" umieszczane wraz z charakterystycznym, intensywnie niebieskim tłem na opakowaniach towarów – przypraw.
Zdaniem wnioskodawcy znak nr R - 111994 należący do J. P. jest podobny do znaku towarowego używanego na opakowaniach przyprawy "VEGETA" przedstawiającego "kucharza z ręką", co powoduje realne niebezpieczeństwo, iż w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego może wprowadzić w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów, a zatem znak ten spełnia negatywną przesłankę rejestracji przewidzianą w art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o znakach towarowych.
Urząd Patentowy w uzasadnieniu decyzji oddalającej wniosek przedsiębiorstwa P., podniósł, że w wnioskodawca występując o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego zarejestrowanego pod nr R – 111994, powołał naruszenie przy rejestracji przepisu art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych. Zdaniem Urzędu Patentowego zarzut, że znaki wnioskodawcy i znak J. P. służą oznaczaniu towarów tego samego rodzaju może odnosić się tylko do znaku wnioskodawcy nr R - 53615 (kucharz z ręką). Sam jednakże fakt jednorodzajowości towarów nie stanowi jeszcze, według Urzędu Patentowego, podstawy do stwierdzenia, iż przy rejestracji nastąpiło naruszenie przepisu art. 9 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Niezbędne jest ponadto stwierdzenie, że znaki są podobne w taki sposób, że mogą wprowadzić w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Takie podobieństwo nie zachodzi w przypadku znaku towarowego P. nr R - 53615 i znaku zarejestrowanym na rzecz J. P. (V.).
Zdaniem Urzędu Patentowego porównanie zasadniczego elementu obu znaków - postaci kucharza i kucharki – prowadzi do wniosku, że jedyną ich wspólną cechą może być tylko funkcja jaką wykonują, a mianowicie przygotowywanie potraw. Jednakże dla tego rodzaju towarów jakimi są przyprawy, sama postać kucharza czy kucharki jest elementem typowym, bo kojarzącym się z osobą, która te przyprawy używa, natomiast sam sposób pokazania tej postaci może dopiero stanowić element wyróżniający, a w tym przypadku obie postaci są zdecydowanie różne. Również warzywa stanowiące element znaku towarowego V. są skomponowane z postacią kucharki, gdy tymczasem na opakowaniu znaku wnioskodawcy warzywa są oddzielnym elementem -są oderwane od postaci kucharza. Ponadto kwestionowany znak towarowy nr R - 111994 jest znakiem słowno - graficznym, zawierającym szereg różnicujących elementów słownych i graficznych, zarejestrowanych jako znaki towarowe także na rzecz J. P.
W ocenie organu wskazane przez wnioskodawcę we wniosku o unieważnienie naruszenie przy rejestracji znaku R – 111994 przepisu art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o znakach towarowych nie zostało poparte żadnymi dowodami. Przede wszystkim wnioskodawca nie sprecyzował postaci znaku, który jego zdaniem jest powszechnie znany. Podał jedynie, że znak został szeroko wypromowany jako opakowanie zawierające oba znaki zarejestrowane na jego rzecz, występujące na charakterystycznym niebieskim tle opakowania. Według ustaleń organu na rynku występuje natomiast powszechnie przyprawa P. w opakowaniach jednostkowych - 75g, w kolorze czerwono – białym. Opakowania te zawierają znaki wnioskodawcy nr R - 53135 i R - 53615, jednakże różnią się one zdecydowanie od znaku nr R – 111994 J. P. Wreszcie wnioskodawca nie wykazał, że to on pierwszy wprowadził na rynek opakowania do przypraw z niebieskim tłem.
W odwołaniu od decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] maja 2000 r., które następnie zostało przekazane jako skarga do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, przedsiębiorstwo P. domagało się uchylenia tej decyzji, podnosząc te same argumenty, jak w postępowaniu przed Urzędem Patentowym, a dodatkowo wskazało, iż powszechna znajomość jego znaków została uznana przez Komisję Odwoławczą Urzędu Patentowego w decyzji z dnia [...] października 1999 r. w sprawie [...] (dotyczącej znaku VEGETA). Zdaniem skarżącego, uprawniony do znaku wykorzystał renomę znaków wnioskodawcy przez zgłoszenie do rejestracji znaku towarowego naśladującego w głównych wyróżniających się cechach używane od przeszło 25 lat i powszechnie znane niebieskie opakowanie przypraw produkowanych przez przedsiębiorstwo P.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2004 r., sygn. akt 6 II SA 307/02, uchylił zaskarżoną decyzję Urzędu Patentowego, dopatrując się w niej naruszenia przepisów postępowania. Podkreślił, że związanie organu rygorami procedury administracyjnej oznacza między innymi, że organ jest obowiązany do przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7, 77 § 1 kpa), a więc do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Ma również obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 kpa). Musi także uzasadnić swoje rozstrzygnięcie stosownie do wymagań określonych w art. 107 §3 kpa.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, zdaniem Sądu, że organ nie przestrzegał powyższych zasad procesowych. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, ż skarżący nie sprecyzował postaci znaku przeciwstawionego, do którego - jak podnosił - przysługuje mu prawo. Organ, jeżeli uważa, iż postać tego znaku nie została przez skarżącego sprecyzowana, winien podjąć stosowne działania celem wyjaśnienia tych wątpliwości.
Sąd podkreślił, że P. w odwołaniu złożonym do Komisji Odwoławczej zgłosiła nowe wnioski dowodowe, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia, czy znak P. jest w Polsce powszechnie znany. Urząd Patentowy ponownie rozpoznając sprawę powinien więc rozważyć zgłoszone dowody i ocenić, czy świadczą one o powszechnej znajomości przeciwstawionego znaku. Stosownie do tej oceny UP rozstrzygnie, czy został naruszony przepis art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o znakach towarowych przy rejestracji spornego znaku towarowego.
J. P. prowadzący P. W. V. Z. P. C. z siedzibą w D., reprezentowany przez rzecznika patentowego, wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku, żądając jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skarżący zarzuca wyrokowi naruszenie przepisów postępowania przez:
1/ błędne przyjęcie, że z treści art. 38 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17, ze zm.) wynikają jakiekolwiek obowiązki nałożone na Urząd Patentowy;
2/ naruszenie przepisu art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej zwana p.p.s.a.) przez błędne wskazanie podstawy prawnej wydanego orzeczenia;
3/ błędne przyjęcie, że art. 7 oraz art. 77 k.p.a. nakładają na organ obowiązek podejmowania z własnej inicjatywy wszelkich kroków prawnych, co zdaniem skarżącego skutkowałoby wkroczeniem przez Urząd Patentowy w kompetencje sądu powszechnego;
4/ błędną interpretację art. 9 k.p.a. oraz błędne przyjęcie, że uzasadnienie decyzji Urzędu Patentowego sporządzone zostało z naruszeniem zasad określonych w art. 107 § 3 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę przedsiębiorstwo P., reprezentowane przez rzecznika patentowego, wniosło o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu podkreśliło, że zarzut naruszenia art. 38 ustawy o znakach towarowych jest nieuzasadniony, ponieważ "numer powołanego przepisu podano omyłkowo (należy to zakwalifikować jako oczywistą pomyłkę, gdyż zamiast powołania się na art. 38 należało wskazać art. 37)", tym bardziej, że Sąd prawidłowo odwołał się do treści tego przepisu. Z tego powodu zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest również nieuzasadniony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W skardze kasacyjnej powołano w podstawie skargi naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Zarzut ten objął kolejno naruszenie art. 38 ustawy o znakach towarowych i art. 141 § 4 ustawy – p.p.s.a. Naczelny Sąd administracyjny uznaje oba te zarzuty za nieuzasadnione. Z treści wywodów Sądu wyraźnie wynika bowiem, że Sąd miał na uwadze przepis art. 37 ustawy o znakach towarowych. Przepis ten odsyła w kwestiach dotyczących postępowania przed Urzędem Patentowym w sprawach znaków towarowych, do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie można zatem potraktować w tym kontekście przywołania przez Sąd przepisu art. 38 zamiast art. 37 ustawy o znakach towarowych inaczej, jak zwykłej omyłki, która nie mogła mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. W konsekwencji nie jest również zasadny zarzut naruszenia przez Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. określającego wymagania co do treści uzasadnienia wyroku. Oczywista omyłka w uzasadnieniu wyroku co do numeru przepisu prawnego nie stanowi istotnego naruszenia przepisu art. 141 § 1 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny nie może również uwzględnić zarzutu naruszenia przez WSA w Warszawie przepisów art. 7,9, 77 i 107 § 3 k.p.a. Sąd wypowiadał się, co prawda, na temat zastosowania tych przepisów w postępowaniu przed Urzędem Patentowym. Przepisy te nie były jednak podstawą orzeczenia sądowego, ponieważ kodeks postępowania administracyjnego nie ma zastosowania w postępowaniu przed sądami administracyjnym. Strona skarżąca zamierzając podważyć ocenę WSA w kwestii treści i zakresu zastosowania przepisów k.p.a. w postępowaniu przed Urzędem Patentowym powinna przede wszystkim odpowiednio sformułować podstawę kasacji - zarzut naruszenia przez Sąd przepisów postępowania. W skardze kasacyjnej nie wskazano jednak, które to przepisy p.p.s.a. Sąd w ten sposób naruszył.
Mając to wszystko na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.