II SA 3039/03

II SA 3039/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-10-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-08-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki
Stanisław Gronowski /sprawozdawca/
Zbigniew Rudnicki /przewodniczący/
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Asesor WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Jarosław Lenard po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2004 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z dnia [...] stycznia 2003 r.
Uzasadnienie
Ostateczną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K., w której nałożono na M. S., zwanego "skarżącym", karę pieniężną w kwocie [...] zł z tytułu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. Podstawę prawną nałożenia wspomnianej kary wskazano w ostatecznej decyzji przepisy art. 4 pkt 7, art. 18 ust. 1 i art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371, ze zm.) oraz lp. 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Inra-struktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz. U. Nr 115, poz. 999). Stosownie do art. 4 pkt 7 cytowanej ustawy przewóz regularny oznacza publiczny przewóz osób i ich bagażu wykonywany według rozkładu jazdy podanego przez przewoźnika do publicznej wiadomości co najmniej poprzez ogłoszenia wywieszone na przystankach i dworcach autobusowych, w którym należność za przejazd pobierana jest zgodnie z taryfą opłat podaną do publicznej wiadomości oraz z warunkami przewozu określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. W świetle art. 18 ust. 1 tej ustawy wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia wydanego przez właściwy organ w zależności w zależności od zasięgu przewozów i siedziby lub miejsca zamieszkania przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne bez wymaganego zezwolenia na przewóz osób lub rzeczy, podlega karze pieniężnej do wysokości 15.000 zł. W myśl lp. 2 załącznika do cytowanego rozporządzenia w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym kara pieniężna z tytułu wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zezwolenia wynosi [...] zł.
Jako dowód wykonywania przez skarżącego wspomnianego transportu wskazano protokół kontroli z dnia [...] stycznia 2003 r., gdzie okazano kontrolerowi rozkład jazdy przewozów szkolnych i pracowniczych na linii L., z podaniem miejsc odjazdów obowiązujący od dnia 1 grudnia 2002 r. Wskazano tam na możliwość nabycia karnetów miesięcznych w biurze w L., ul. [...].
W skardze na powyższą decyzję skarżący akcentuje, iż w dacie kontroli nie wykonywał przewozu regularnego. Przewożono natomiast grupę osób udających się na zimowisko do C.. Ponadto, jak podnosi, na przewozy zawierane są odrębne umowy, których charakter wskazuje, iż są to przewozy okazjonalne i wahadłowe, co nie wymaga odrębnego zezwolenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie:
• ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwana u.s.a.,
• ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwana p.s.a.,
• ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p.
Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie.
W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma więc miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie p.s.a.
Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżona decyzja została wydana bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, a więc z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.
Organ administracji publicznej, uznając naruszenie przez skarżącego wskazanych wyżej przepisów prawa, oparł się wyłącznie na treści rozkładu jazdy przewozów szkolnych i pracowniczych na linii L.. Natomiast nie analizowano jak faktycznie przebiegała w omawianym okresie działalność przewozowa skarżącego. W szczególności w zaskarżonej decyzji, pod kątem naruszenia powołanych przepisów, nie analizowano charakteru prawnego umów transportowych zawieranych ze zleceniodawcami (np. umowa zlecenia z dnia [...] stycznia 2002 r. zawarta z ZHU "B." na wykonanie czynności związanych z zabezpieczeniem transportu w drodze do: pracy, szkoły, lekarza, na zakupy, dla niego oraz jego rodziny na trasie L.). Brak takiej oceny ze strony organu administracji publicznej nie pozwala skontrolować prawidłowości zaskarżonej decyzji.
W tym stanie zaskarżona decyzja podlega uchyleniu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.s.a.).