IV SA/Gl 188/11

IV SA/Gl 188/11 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2011-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-02-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Teresa Kurcyusz-Furmanik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 58 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, , , po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.B. na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę 5
Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 stycznia 2011r. L.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...] odmawiające wyłączenia pracownika organu administracji publicznej Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Zdaniem organu niedopuszczalność drogi sądowej wynika z tego, że skarga dotycząca czynności dokonanych w trakcie postępowania wyjaśniającego przez Naczelnika Wydziału Polityki Społecznej Urzędu Miasta w K. nie podlega kognicji sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, Sąd bada przede wszystkim jej dopuszczalność. W tym aspekcie chodzi mianowicie o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego kognicją sądu administracyjnego.
Zakres kontroli działalności administracji publicznej został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), poprzez stwierdzenie, że sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Natomiast w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej tu P.p.s.a. określone zostało, że właściwość sądu administracyjnego obejmuje rozpatrywanie skarg na określone prawne formy działania administracji publicznej oraz inne sprawy z zakresu działalności administracji publicznej, jeżeli ustawa tak stanowi (art. 3 § 2 i § 3), oraz w innych sprawach, jeżeli ustawa szczególna tak stanowi, a w art. 5 P.p.s.a. wskazane zostały sprawy, w których wyraźnie wyłączona jest właściwość sądu administracyjnego.
W ramach prawnych form działania administracji, po myśli wskazanego art. 3 § 2 P.p.s.a ustawodawca wskazał decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone wcześniej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, oraz bezczynność organów w zakresie spraw, w których winny być wydane decyzje administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo postanowienia kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, jeżeli służy na nie zażalenie.
Prowadzi to do wniosku, że właściwość sądu administracyjnego do rozpoznania skargi w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a, występuje wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określony w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Chodzi tu o takie akty lub czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków określonych osób, wynikających z przepisów prawa, a więc takich uprawnień lub obowiązków, które określają przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Odnosząc się natomiast do treści art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a, który stanowi, że sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, należy uznać, iż przepis ten dotyczy prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia, jednakże i w tym przypadku chodzi tu o takie akty lub czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków określonych osób, wynikających z przepisów prawa, a więc takich uprawnień lub obowiązków, które określają przepisy prawa powszechnie obowiązującego (vide postanowienie NSA z dnia 16 września 2004 r. sygn. OSK 247/04 publ. ONSAiWSA 2004/2/30).
W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł skargę na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...] odmawiające wyłączenia pracownika organu administracji publicznej Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 141 § 1 K.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Natomiast zgodnie z art. 142 K.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może skarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Postanowienie odmawiające wyłączenia pracownika organu administracji, wydane na podstawie art. 24 ust. 3 K.p.a. nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia. Nie jest to postanowienie kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Wynika z tego, że zaskarżone postanowienie nie mieści się w katalogu rozstrzygnięć podlegających kontroli sądowoadministracyjnej.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za niedopuszczalną, co skutkowało jej odrzuceniem w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
-----------------------
3