II SA 219/07

II SA/Bd 219/07 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2007-07-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-03-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grzegorz Saniewski
Krzysztof Gruszecki /przewodniczący/
Wojciech Jarzembski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
art. 71 ust. 1
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
art. 71 ust. 2
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski( spr ) Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Ewa Czerwińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 lipca 2007r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Bydgoszczy [...] sprawy ze skargi K.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i prawa do zasiłku oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją Starosty [...] z [...] stycznia 2007 r. (nr [...]) na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001, z późn. zm.) oraz art. 104 kpa orzeczono wobec K.K., że z dniem [...] stycznia 2007 r. jest on osobą bezrobotną i odmówiono przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z przedstawionych dokumentów wynika, iż w dniu rejestracji K.K. spełniał określone w ww. ustawie warunki uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ww. ustawy przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji jest krótsza niż 365 dni, co stanowiło podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku.
Od powyższej decyzji K.K. złożył odwołanie, wskazując iż w dniu [...] stycznia 2007 r. jego "okres uprawniający ... do zasiłku wynosił [...] dni", chociaż w dniu [...] stycznia 2007 r. wynosił on [...] dni. Wskazując na wyjątkowość swojej sytuacji wniósł o zmianę decyzji.
Organ odwoławczy – Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 2007 r. (znak: [...]) na podstawie art. 138 § 1 kpa oraz art. 71 ust. 1 i 2 ww. ustawy z 20 kwietnia 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swej decyzji organ wskazał, że z przedstawionych w dniu rejestracji tj. [...] stycznia 2007 r. przez K.K. dokumentów wynika, iż od dnia [...] listopada 2001 r. do dnia [...] stycznia 2005 r. pracował on w Przedsiębiorstwie A Spółka z o.o., od dnia [...] lutego 2005 r. do [...] października 2005 r. przebywał na zasiłku chorobowym, a następnie od [...] października 2005 r. do [...] lipca 2006 r. pobierał świadczenie rehabilitacyjne. Mógł więc nabyć status osoby bezrobotnej, lecz na podstawie art. 71 ust. 1 i 2 cytowanej wyżej ustawy nie mógł uzyskać prawa do zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na to, iż nie posiadał przepracowanych w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji 365 dni z żadnych z ww. warunków. Badając w dniu rejestracji okres 18 miesięcy poprzedzających ten dzień, tj. okres od dnia [...] lipca 2005 r. do dnia [...] stycznia 2007 r. uznano, iż suma wszystkich okresów (zaliczanych na poczet uprawnień do zasiłku) w tym czasie wynosiła [...] dni, a nie wymagane 365 dni. Zaliczeniu na poczet zasiłku dla bezrobotnych podległy pobierania zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego od dnia: [...] lipca 2005 r. do [...] października 2005 r. (zasiłek chorobowy), [...] październik 2005 r. do [...] lipca 2006 r. (świadczenie rehabilitacyjne). Wynikająca z przepisu art. 71 ust. 1 i 2 ww. ustawy przesłanka okresu 365 dni zatrudnienia (lub innych wymienionych w tym przepisie zdarzeń) w okresie 18 miesięcy przed datą zarejestrowania bezrobotnego nie pozostawia rozstrzygającym sprawę organom administracji sfery uznaniowości. Zatem zdaniem organu żadne szczególnie okoliczności o charakterze społecznym, związane z sytuacją osobistą i materialną bezrobotnego nie pozwalają na odstąpienie od stosowania wynikającego z powyższego przepisu wymogu i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych osobie nie mogącej wykazać spełnienia omawianych przesłanek. Podnoszony przez zainteresowanego brak możliwości przybycia do rejestracji w PUP w [...] w dniu [...] stycznia br. z uwagi na zamieszkiwanie w W. nie stanowi żadnej okoliczności mogącej mieć wpływ na pozytywne dla strony rozstrzygnięcie.
Na powyższą decyzję K.K. złożył skargę. Wskazał iż, rejestracji jako bezrobotny faktycznie dokonał [...] stycznia 2007 r., bo dopiero w piątek [...] stycznia 2007 r. uświadomił sobie, że niedziela [...] stycznia 2007 r. jest ostatnim dniem uprawniającym go do uzyskana prawa do zasiłku i nie był w stanie tego dnia, tj. [...] stycznia 2007 r. przybyć do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] aby zarejestrować się jako bezrobotny. Skarżący wnosząc o przeanalizowanie jego wyjaśnień wniósł o przyznanie mu prawa do zasiłku.
W odpowiedzi na skargę, organ powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Przede wszystkim jednak na wstępie tej części uzasadnienia wyroku należy stwierdzić wskazując na treść art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego i formalnego. Natomiast stosownie do art. 133 § 1 (in principio) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.
Odnosząc powyższe zasady do niniejszej sprawy należało zbadać zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz jej zgodność z przepisami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 101, z późn. zm.).
Z przepisu art. 71 ust. 1 i ww. ustawy z 20 kwietnia 2004 r. wynika, że – prawo do zasiłku z tytułu pozostawania bez pracy przysługuje osobie mającej status bezrobotnego, dla której powiatowy urząd pracy nie posiada propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych (pkt 1 ust. 1 art. 71) oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:
a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni,
b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytuł dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,
c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,
d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalność lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę,
e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę,
f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będących członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę,
g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a i b,
h) był zatrudniony za granicą przez okres co najmniej 365 dni, w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy, i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant,
i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacenia składki na Fundusz Pracy (pkt 2 ust. 1 art. 71).
Zgodnie zaś z art. 71 ust. 2 tej ustawy do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy:
1. zasadniczej służby wojskowej, nadterminowej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego absolwentów szkół wyższych, służby wojskowej pełnionej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej, a także służby w charakterze funkcjonariusza, o którym mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 67, z późn. zm.),
2. urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów,
3. pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenia za pracę, po odliczeniu kwoty składek na ubezpieczenie społeczne należne od pracownika,
4. niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę,
5. za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę.
Rzeczą organu było więc ustalenie czy skarżący spełniał powyższe wymagania w dniu [...] stycznia 2007 r., tj. w dniu rejestracji. Daty tej jako dnia rejestracji skarżący nie kwestionował i nie kwestionuje. Należało więc ustalić czy w okresie 18 miesięcy poprzedzających ten okres skarżący spełnił powyższy warunek.
Z zebranych dokumentów wynika, ze skarżący w okresie od dnia [...] listopada 2001 r. do dnia [...] stycznia 2005 r. pracował w Przedsiębiorstwie A Spółka z o.o., a od dnia [...] lutego 2005 r. do [...] października 2005 r. przebywał na zasiłku chorobowym, a następnie od [...] października 2005 r. do [...] lipca 2006 r. pobierał świadczenie rehabilitacyjne. Tak więc w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, tj. od dnia [...] lipca 2005 r. do dnia [...] stycznia 2007 r. suma wszystkich okresów zaliczalnych na poczet uprawnień do zasiłku wynosiła [...] dni, a nie wymagane 365 dni ([...] dni w 2005 r. i [...] w 2006 r.).
Powyższe przepisy są jednoznaczne i nie dopuszczają jakichkolwiek wyjątków. Tak więc jakiekolwiek szczególne okoliczności o charakterze społecznym czy związane też z sytuacja osobistą i materialną skarżącego nie pozwalały na odstąpienie od stosowania wynikającego z powyższego przepisu wymogu i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych osobie nie mogącej wykazać spełnienia omawianych przesłanek. Również pozbawienia znaczenia jest fakt, że skarżący zorientowawszy się dopiero w dniu [...] stycznia 2007 r. w swej sytuacji (podczas wskazanej rozmowy telefonicznej) nie mógł przybyć jeszcze tego dnia do Urzędu Pracy, a mógł to uczynić w pierwszym dniu roboczym, tj. w dniu [...] stycznia 2007 r.
Organ przyznając skarżącemu status bezrobotnego lecz odmawiając skarżącemu przyznania prawa do zasiłku nie naruszył przepisów ww. ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Nie naruszył także przepisów proceduralnych zawartych w ustawie – Kodeks postępowania administracyjnego, jak i też na naruszył jakichkolwiek przepisów obowiązujących w chwili wydania zaskarżonej decyzji.
Wobec powyższego po myśli art. 151 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.