II SA 2093/02

II SA 2093/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-04-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-06-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Maria Jagielska /przewodniczący/
Piotr Borowiecki
Zbigniew Rudnicki /sprawozdawca/
Sygn. powiązane
GSK 1042/04 - Wyrok NSA z 2005-02-16
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Aleksandra Borowiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2004 r. sprawy ze skarg M., z/s w Stanach Zjednoczonych Ameryki, M. na decyzję Urzędu Patentowego RP – Izba Odwoławcza z dnia [...] grudnia 1999 r. Nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargi
Uzasadnienie
Dnia [...] kwietnia 1990 r. do Urzędu Patentowego PRL wpłynął wniosek przedsiębiorstwa M. mającego siedzibę w M., [...], Stany Zjednoczone Ameryki o zarejestrowanie znaku towarowego usługowego słownego "[...]’,. Znak ten został zarejestrowany przez Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] września 1992 r., Nr [...], dla oznaczania usług w zakresie świadczenia pracy dorywczej, agencji zatrudniania, dorywczych i stałych usług personelu fachowego; klasy 35 i 42. Świadectwo ochronne zostało wydane na znak towarowy słowny zarejestrowany pod numerem [...] (
Dnia [...] maja 1997 r. do Urzędu Patentowego wpłynęły wnioski firmy M. z USA o uznanie prawa z rejestracji znaku towarowego [...], używanego w Polsce przez przedsiębiorstwo M. mbH z Austrii na podstawie rejestracji międzynarodowej znaków nr [...] oraz nr [...], za wygasłe z powodu nieużywania tego znaku towarowego na terenie Polski. Wymieniony znak towarowy jest zarejestrowany dla towarów i usług w klasach 16, 37, 40 i 41. Zdaniem wnioskodawcy, rejestracja międzynarodowa znaku towarowego [...] wywołuje skutek w Polsce od dnia [...] stycznia 1992 r. Od tej daty uprawniony był zobowiązany do używania tego znaku towarowego na terytorium Polski w okresie kolejnych trzech lat, zgodnie z art. 28 ustawy o znakach towarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 17, z późn. zm.). Według wnioskodawcy warunek ten nie został spełniony, w związku z czym wnosi on na podstawie art. 30 powołanej wyżej ustawy o uznanie prawa z rejestracji powyższego znaku za wygasłe.
Dnia [...] grudnia 1999 r. Urząd Patentowy RP wydał dwie decyzje: Nr [...] oraz Nr [...], podjęte na podstawie art. 28 i 37 powołanej wyżej ustawy o znakach towarowych, którą odmówił uznania za wygasłe prawa ze znaku towarowego słownego i słowno-graficznego z napisem [...], zarejestrowanego w trybie Porozumienia Madryckiego pod numerami [...] i [...] na rzecz firmy M. mbH z siedzibą w L., Austria. W uzasadnieniu stwierdzono, że postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte na wniosek firmy M. z siedzibą w M., Stany Zjednoczone Ameryki. Ochrona tego znaku została uznana przez Urząd Patentowy, który też stwierdził- na podstawie dokumentów nadesłanych przez uprawnionego do rejestracji – że brak jest podstaw do uznania praw z rejestracji znaków towarowych [...] [...] i [...] za wygasłe, gdyż znaki te są używane. Wnioskodawca nie posiada natomiast interesu prawnego do wnioskowania o wszczęcie postępowania, bowiem rejestracja, na którą się powołuje, obejmuje inne usługi.
Dnia [...] marca 2000 r. odwołania od powyższych decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] grudnia 1999 r. wniosła firma M., z siedzibą w M., Stany Zjednoczone Ameryki. Powołując się na art.28 pkt 1 i 3 oraz art. 30 powołanej ustawy o znakach towarowych wniosła ona o uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy Urzędowi Patentowemu do ponownego rozpatrzenia. W dodatkowo nadesłanym uzasadnieniu wskazała, że zgodnie z przeprowadzoną przez nią badaniami rynkowymi towary z klasy 16 nie znajdują się w obrocie handlowym w Polsce; nie są również świadczone w Polsce przez uprawnionego z rejestracji [...] usługi z klas 37, 40 i 41.W związku z tym nie został dopełniony obowiązek używania znaku towarowego, wynikający z art. 28 ust. 1 powołanej ustawy. Ponadto podkreślono, że art. 16.3 TRIPs – Porozumienia w sprawie handlowych aspektów własności intelektualnej, stanowiącego załącznik do Porozumienia Ustanawiającego Światową Organizację Handlu, rozszerza ochronę znaków powszechnie znanych(do jakich należy znak [...]), przyznaną przez art. 6 bis Konwencji Paryskiej, przełamując zasadę specjalizacji. W myśl tego przepisu uprawniony z rejestracji znaku towarowego powszechnie znanego może żądać m.in. wygaszenia rejestracji z powodu nieużywania znaku nawet wtedy, gdy znak ten został zarejestrowany dla towarów i usług innych niż te, dla których chroniony jest znak towarowy wnioskodawcy.
Stosownie do dyspozycji art. 318 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. –Prawo własności przemysłowej Urząd Patentowy RP przekazał sprawy odwołań: Nr [...] (od decyzji Nr [...]) oraz Nr [...] (od decyzji Nr [...]), co do których nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia, Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do rozpatrzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :
W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 240, poz. 2052). sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, polegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie przepisów tej właśnie ustawy.
.Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
W rozpatrywanej sprawie Sąd podzielił stanowisko Urzędu Patentowego przyjęte w zaskarżonych decyzjach z dnia [...] grudnia 1999 r., Nr [...] oraz [...]. Tym samym Sąd uznał, że Urząd Patentowy prawidłowo ocenił, iż skarżący nie posiadał interesu prawnego dla złożenia wniosku o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego [...] o numerach międzynarodowych nr [...] oraz nr [...]. Uprawniony ze znaków udowodnił bowiem, że używał ich w okresie kolejnych trzech lat, a zatem nie zaszły przesłanki określone w art. 28 ust. 1 oraz art. 30 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 17, z późn. zm.). Ponadto Sąd stwierdził, że skarżący i uprawniony ze znaku używają tego samego znaku [...] dla oznaczenia usług innego rodzaju, mieszczących się w innych klasach.
Sąd zauważył także, że w sprawie o unieważnienie znaku [...], w której skarżącym była firma M. mbH z Austrii, wyrok z dnia 15 kwietnia 2004 r., sygn. akt 6 II SA 2092/02, firma amerykańska M. podniosła, że skarżący używa znaku [...] na podstawie umowy licencyjnej zawartej przez M. ze spółką austriacką M. mbH,której filią jest firma M. mbH z Austrii. Ma zatem miejsce sytuacja przewidziana w art. 17 powołanej ustawy o znakach towarowych.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.