II SA 2041/02

OSK 753/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2004-10-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Edward Janeczko
Joanna Runge - Lissowska /przewodniczący sprawozdawca/
Leszek Włoskiewicz
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Sygn. powiązane
II SA 2041/02 - Wyrok WSA w Warszawie z 2004-03-09
Skarżony organ
Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska /spr./, Sędziowie NSA Edward Janeczko, Leszek Włoskiewicz, Protokolant Mariola Błaszczyk, po rozpoznaniu w dniu 6 października 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Włodzimierza Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2004 r. sygn. akt II SA 2041/02 w sprawie ze skargi Włodzimierza Z. na decyzję Dowódcy Garnizonu W. z dnia 17 maja 2002 r. (...) w przedmiocie zasiłku pogrzebowego 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2) zasądza od Dowódcy Garnizonu W. na rzecz skarżącego Włodzimierza Z. kwotę 180 /sto osiemdziesiąt/ zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 9.03.2004 r. II SA 2041/01, na skutek skargi Włodzimierza Z., stwierdził nieważność, zaskarżonej przez niego, decyzji Dowódcy Garnizonu W., z dnia 17.05.2002 r., którą utrzymana została w mocy decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej (...) odmawiająca Włodzimierzowi Z. wypłacenia wyrównania zasiłku pogrzebowego z tytułu śmierci teścia. Sąd stwierdził, że organ odwoławczy mimo związania rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania, nie zbadał czy odwołanie zostało wniesione w terminie i nie wydał w tym przedmiocie rozstrzygnięcia, ale rozpoznał odwołanie wniesione z uchybieniem terminu, co oznacza niedopuszczalną weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a tym samym stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa. Sąd uznał bowiem, że z akt sprawy wynika, iż odwołanie zostało wniesione po terminie, bowiem Włodzimierz Z. decyzję organu I instancji otrzymał dnia 22.10.2001 r., kwitując własnoręcznym podpisem, a odwołanie /omyłkowo przez Sąd nazwane skargą/ złożył dnia 30.10.2001 r., zatem z uchybieniem siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy /Dz.U. 1992 nr 5 poz. 18 ze zm./.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Włodzimierz Z., reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego /art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270/, tj. art. 133 par. 1 zdanie pierwsze w zw. z art. 106 par. 6 tej ustawy w zw. z art. 233 par. 1 Kpc w zw. z art. 134 cyt. ustawy oraz w zw. z art. 57 par. 5 Kpa i art. 7 Kpa, które to uchybienia miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W skardze domagał się zmiany zaskarżonego wyroku w całości, poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji organów obu instancji wydanych w przedmiocie zasiłku pogrzebowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, iż Sąd naruszył swobodną ocenę dowodów i dokonał oceny dowolnej, bowiem rozstrzygnięcie nie zostało oparte na wszystkich dowodach znajdujących się w akta sprawy, w tym załączonej do skargi kopii odwołania, z której wynikało, że zostało ono złożone w terminie, bo w dniu 29.10.2001 r. Wynika z niego, że tego dnia Włodzimierz Z. złożył je w kancelarii Jednostki Wojskowej, a fakt ten został poświadczony na jego egzemplarzu pieczątką okrągłą "do pakietów" z datą i podpisem osoby przyjmującej - i ta kopia znalazła się w materiałach sprawy rozpoznawanej przez Sąd. Toteż nieprawidłowe jest stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 145 par. 1 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skonkludowano w skardze.
Odpowiadając na skargę Dowódca Garnizonu W. wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, iż odwołanie zostało złożone po terminie bowiem dnia 30.10.2001 r., co zostało zarejestrowane w dzienniku korespondencji wchodzącej do Jednostki Wojskowej i jest odnotowane na dostarczonym jednostce przez skarżącego egzemplarzu odwołania, zatem Sąd miał podstawy do zastosowania art. 144 par. 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś wniosek dot. zmiany wyroku Sądu i uchylenia decyzji organów obu instancji jest wadliwy w świetle art. 188 tej ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargę kasacyjną należało uwzględnić, jako posiadającą usprawiedliwione podstawy. Postawiony w niej zatem zarzut naruszenia m.in. art. 133 par. 1 zadanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, który to przepis stanowi, że Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy jest zasadny. Wszystkie okoliczności, istotne dla rozpoznania sprawy, które z akt sprawy wynikają Wojewódzki Sąd Administracyjny bierze pod uwagę z urzędu, nie będąc związany granicami i wnioskami skargi z mocy art. 134 par. 1 tej ustawy.
Z akt Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika, że skarga na decyzję Dowódcy Garnizonu W. z dnia 7.05.2002 r., złożona osobiście przez skarżącego Włodzimierza Z., zawiera 4 załączniki, o czym świadczy prezentata Sądu. Jednym z tych załączników, wymienionych w skardze, była kserokopia odwołania do Dowódcy Garnizonu W., które skarżący złożył w Jednostce Wojskowej. Z dokumentu tego wynika, iż został on złożony dnia 29.10.2001 r. "do pakietu", o czym świadczy okrągła pieczątka tej Jednostki z datą i podpisem. Natomiast w aktach organu, które znajdują się również w aktach Wojewódzkiego Sądu, na odwołaniu Włodzimierza Z. figuruje na prezentacie data 30.10.2001 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął datę 30.10.2001 r. jako tę, w której zostało wniesione odwołanie, nie odnosząc się zupełnie do rozbieżności w dokumentach. Miało to istotny wpływ na wynik sprawy, jak podniesiono w skardze kasacyjnej, bowiem przyjęcie jako pewnej daty 30.10.2001 r., podczas gdy w aktach znajdował się dokument wskazujący na datę 29.10.2001 r., i nie odniesienie się do tych okoliczności, spowodowało stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jako rozstrzygającej merytorycznie odwołanie wniesione po terminie, podczas gdy kwestia terminowości złożenia odwołania pozostała nie wyjaśniona.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 185 par. 1 i art. 203 pkt 1 cyt. ustawy.