II SA 1851/02

II SA 1851/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-02-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-06-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki
Anna Robotowska /sprawozdawca/
Maria Jagielska /przewodniczący/
Skarżony organ
Minister Budownictwa
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska, Sędziowie Asesor WSA Andrzej Czarnecki, NSA del. Anna Robotowska (spraw.), Protokolant Aleksandra Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2004 r. sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie wydania zezwolenia zagranicznego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] stycznia 2002 r., 2) zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz P. Spółki z o.o. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu wpisu sądowego.
Uzasadnienie
P. Spółka z o.o. z/s w K. pismem z dnia [...] grudnia 2001 r. zwróciła się do Ministra Infrastruktury o przydzielenie 15 zezwoleń EKMT z ważnością na terenie [...].
Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r., a następnie decyzją z dnia [...] marca 2002 r. odmówił spółce przydzielenia żądanych zezwoleń. Odmowę uzasadniono tym, iż zgodnie z zaleceniami władz Europejskiej Konferencji Ministrów Transportu podstawowym kryterium przydziału w/w zezwoleń jest możliwość ich wykorzystania w sposób jak najbardziej efektywny, tj. z możliwością wykonania przewozów pomiędzy jak największą liczbą krajów członkowskich tejże organizacji.
Niewywiązanie się z tego zalecenia może być podstawą do przyznania danemu państwu w roku kolejnym mniejszej liczby zezwoleń, co oczywiście stałoby się ze szkodą dla ogółu przedsiębiorców danego kraju zainteresowanego zezwoleniami EKMT.
Z tego też względu Ministerstwo Infrastruktury stosuje ściśle określone kryteria przydziału w/w zezwoleń, uwzględniające m.in. możliwości danej firmy w zakresie optymalizowania przewozów w oparciu o wspomniane zalecenia władz EKMT.
Firma P. nie posiadając uprawnień przewozowych z obszarem ważności na kraje Europy Zachodniej nie spełnia omawianych kryteriów.
W tym stanie rzeczy organ nie widział możliwości przyznania żądanych zezwoleń.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka domagała się uchylenia powyższych decyzji, zarzucając organowi, iż dokonując przydziału zezwoleń zagranicznych stosuje niejasne kryteria ich przyznawania. Zdaniem skarżącej odmowa przydzielenia zezwoleń EKMT przewoźnikowi posiadającemu licencje o nieznacznie ograniczonym zasięgu terytorialnym stoi w rażącej sprzeczności z celami Protokołu EKMT.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej odrzucenie podnosząc, iż odmowa przydzielenia zezwoleń EKMT (pismo z dnia [...] marca 2002 r.) nie jest decyzją administracyjną i nie była wydana w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a więc nie może być przedmiotem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W kolejnym piśmie skierowanym do Sądu organ wyjaśnił, iż transportowe zezwolenia zagraniczne EKMT są dokumentami, które stosownie do przepisów art. 30, 32 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym są przydzielane przedsiębiorcom, zgodnie z ustalonymi zasadami przydziału zezwoleń.
Naczelny Sąd Administracyjny niniejszą skargę, stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - przekazał do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przede wszystkim Sąd nie podziela stanowiska organu, iż pismo z dnia [...] marca 2002 r., będące przedmiotem skargi, nie jest decyzją administracyjną.
W orzecznictwie przyjęto, iż zakwalifikowanie danego pisma jako decyzji administracyjnej nie wymaga aby to pismo zawierało wszystkie składniki (elementy) przewidziane przepisem art. 107 § 1 kpa..
Zgodnie z orzecznictwem za decyzję należy uznać pismo właściwego organu zawierające co najmniej oznaczenie organu i adresata aktu, rozstrzygające o sprawie i podpis upoważnionego pracownika. Te warunki spełnia pismo z dnia [...] marca 2002 r. będące przedmiotem skargi.
Minister Infrastruktury w piśmie z dnia [...] października 2002 r. wyjaśnił, iż [...] p.o. Dyrektora Departamentu Transportu Drogowego był upoważniony do podejmowania i podpisywania z upoważnienia Ministra wszelkich decyzji i postanowień dotyczących licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego ..., jak również zezwoleń na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2, ust. 2, art. 19, art. 23 - 25 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
Przydzielenie lub odmowa przydzielenia zezwoleń zagranicznych na przewóz rzeczy uregulowane zostało w ustawie o transporcie drogowym. W dacie wydania zaskarżonej decyzji kompetencje w tym zakresie należały do Ministra Infrastruktury (art. 30 w/w ustawy).
Jak wynika z odpowiedzi na skargę organ nie prowadził w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego zgodnie z wymogami kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzja w niniejszej sprawie została więc wydana z naruszeniem art. 7, 8, 9, 10, 77 § 1, 80, 107 kpa i to w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy organ ponownie rozpoznając sprawę przeprowadzi postępowanie zgodnie z procedurą przewidzianą kodeksem postępowania administracyjnego i w zależności od poczynionych ustaleń wyda stosowne orzeczenie.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.