II SA 1652/02

II SA 1652/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-02-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-05-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki
Ewa Frąckiewicz
Maria Jagielska /przewodniczący sprawozdawca/
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędziowie WSA Ewa Frąckiewicz Asesor WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Aleksandra Borowiec Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2004 r. sprawy ze skargi E.W.o na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej opinii o działalności Agencji Detektywistycznej "G." oddala skargę
Uzasadnienie
Na skutek przeprowadzonej dnia [...] października 2001r. kontroli w Agencji Detektywistycznej G. prowadzonej przez E.W. i jej ustaleń, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji dnia [...] stycznia 2002r. powiadomił Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. o wszczęciu postępowania zmierzającego do cofnięcia koncesji udzielonej E.W. na prowadzenie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej. Równocześnie, zwrócił się do Komendanta o wydanie, w trybie art. 16 ustawy z 22 stycznia 1997r. o ochronie osób i mienia opinii w tej sprawie. [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2002r. zaopiniował negatywnie prowadzoną przez E.W. działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia. W uzasadnieniu podał, iż w toku przeprowadzonych w Agencji Detektywistycznej G. czynności kontrolnych, ujawniono szereg nieprawidłowości w prowadzonej działalności: nieprowadzenie dokumentacji związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą ( brak rejestru umów, ksiąg realizacji umów, wykazu osób zatrudnionych ), niepowiadomienie organu koncesyjnego o zmianie miejsca zamieszkania orz zatrudnianie osoby karanej sądownie za przestępstwo umyślne. Powyższe naruszenia podstawowych warunków koncesji stanowią naruszenia przepisu art. 22 ust. 1 lit.b) i art. 18 ust. 3 ustawy o ochronie osób i mienia.
Na powyższe postanowienie, złożył zażalenie E.W. zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie art. 22 ust. 1 pkt 4 lit. b) cyt. ustawy oraz § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 maja 1998r. w sprawie dokumentacji wymaganej przyprowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz czasu jej przechowywania ( Dz. U. Nr 69, poz. 459 ) przez przyjęcie, że wymagana przepisami dokumentacja prowadzona była nieprawidłowo. Dodatkowo wskazał, że Komendant Wojewódzki wydają postanowienie naruszył art. 6, 7 i 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego ( Kpa. ).
Składając zażalenie, wniósł o uchylenie postanowienia i wydanie opinii pozytywnej lub przekazanie do ponownego rozpoznania.
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W postępowaniu Komendanta Wojewódzkiego w P. nie dopatrzył się nieprawidłowości, a konkluzję postanowienia i jego uzasadnienie uznał za prawidłowe.
Na postanowienie skargę do NSA złożył E.W. wnosząc o jego uchylenie. Rozstrzygnięciu zarzucił: naruszenie ar. 7, 77 § 1, 80 Kpa. poprzez uznanie, iż organ I instancji w sposób należyty i wyczerpujący przeprowadził postępowanie dowodowe, naruszenie art. 22 ust. 1 lit. a) ustawy o ochronie osób i mienia poprzez wadliwą interepretację i nieuzasadnione przyjęcie, iż sam fakt zatrudniania osoby karanej sądownie, bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, może być przesłanką cofnięcia koncesji. Zarzucił też organowi naruszenie art. 22 ust. 1 lit. b) i art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez wadliwa interpretację i nieuzasadnione przyjęcie, iż nieprawidłowe prowadzenie dokumentacji względnie jej brak w siedzibie koncesjonariusza stanowi o nieprowadzeniu tejże dokumentacji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Jako podstawę faktyczną zaskarżonego rozstrzygnięcia powołał ustalenia protokołu kontroli stwierdzającego naruszenia prawa przy prowadzeniu przez skarżącego działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług w zakresie ochrony osób i mienia. Ujawnione naruszenia prawa tj. nieprowadzenie wymaganej prawem dokumentacji, niepowiadomienie organu koncesyjnego o zmianie miejsca zamieszkania i zatrudnianie osoby karanej za przestępstwo umyślne, w ocenie Komendanta Głównego zostały udowodnione i musiały skutkować wydaniem negatywnej opinii o działalności prowadzonej przez skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, który przejął sprawę do rozpoznania na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ) zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Obowiązki przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia określa ustawa z dnia 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia ( Dz. U. Nr 114, poz. 740 z późn. zm.) oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 maja 1998r. w sprawie dokumentacji wymaganej przy prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz czasu jej przechowywania ( Dz. U. Nr 69, poz. 458 ). Jak stanowi art. 16 cyt. ustawy, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji jako organ właściwy do udzielania, odmowy udzielania, ograniczenia zakresu działalności gospodarczej lub formy usług oraz cofania koncesji na działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia, przed podjęciem decyzji w tym przedmiocie, obowiązany jest zasięgnąć opinii właściwego komendanta wojewódzkiego Policji. Postanowienie formułujące negatywną opinię o działalności prowadzonej przez skarżącego, w ramach prowadzonej przez niego Agencji Detektywistycznej G., wydane zostało na tej właśnie podstawie prawnej i wykorzystywało ustalenia poczynione przez funkcjonariuszy komendy wojewódzkiej w P. podczas kontroli zleconej przez Ministra.
W sprawie ustalono ponad wszelką wątpliwość, że koncesjonariusz, a skarżący w niniejszej sprawie nie prowadził rejestru zawartych umów, księgi realizacji umów oraz wykazu zatrudnionych pracowników, a także iż nie poinformował organu koncesyjnego o zmianie miejsca zamieszkania, czym naruszył art. 18 ust. 3 i art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia. Ustalono też, iż skarżący zatrudniał jako pracownika ochrony osobę skazaną prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne, co mieści się w dyspozycji art. 22 ust.l pkt 1 a) cyt. ustawy. Ustalenia powyższe zawarte zostały w protokole kontrolnym, do którego skarżący, nie wniósł do niego żadnych zastrzeżeń w przewidzianym 7 dniowym terminie. Komendant Wojewódzki Policji w P. miał więc podstawy, nawet bez przeprowadzania dodatkowego postępowania wyjaśniającego, do wydania negatywnej opinii o działalności E. W. prowadzonej w zakresie usług ochrony osób i mienia. Podnoszone przez skarżącego w zażaleniu argumenty, że przepisy nie zakazują zatrudniania osób karanych oraz że w Agencji prowadzona była, poza wykazem pracowników, niezbędna dokumentacja, nie mogą znaleźć uznania tak w świetle ustalonego stanu faktycznego, jak też obowiązujących przepisów i ustalonego orzecznictwa NSA.
Działalność gospodarcza polegająca na ochronie osób i mienia jest działalnością o szczególnym charakterze, wymagającą zachowania szczególnych wymagań co do przestrzegania prawa i uzasadniającą stosowanie surowych kryteriów oceny wywiązywania się z tych obowiązków. Udowodnione naruszenie przez koncesjonariusza obowiązków przewidzianych obowiązującymi przepisami uzasadniało w pełni, w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia mu udzielonej koncesji, wydanie przez Komendanta Policji opinii negatywnej o prowadzonej przez niego działalności.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) orzekł jak w sentencji.