Pełny tekst orzeczenia

II SA 1640/02

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

II SA 1640/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-02-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-05-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki
Ewa Frąckiewicz /sprawozdawca/
Maria Jagielska /przewodniczący/
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie WSA Ewa Frąckiewicz - spr Asesor WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Aleksandra Borowiec Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2004 r. sprawy ze skargi M. & Co (N. Corporation) Stany Zjednoczone Ameryki na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 2002 nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2002 roku, wydaną w postępowaniu spornym
[...] Urząd Patentowy RP unieważnił prawo z rejestracji znaku towarowego J.L. nr R-[...] oraz przyznał S. plc Wielka Brytania od M.&Co USA kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach postępowania Urząd Patentowy RP wskazał art. 256 ust 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2001 roku Nr 49 poz. 508) w związku z art. 98 kpc.
Na powyższą decyzję Urzędu Patentowego RP w części dotyczącej kosztów postępowania skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. & Co USA.
W skardze podniesione zostało, iż Urząd Patentowy RP, wydając kwestionowane rozstrzygnięcie nie rozważył różnic w charakterze postępowania w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego od postępowania w sprawie o uznanie prawa ochronnego na znak towarowy za wygasłe. Tym samym Urząd Patentowy naruszył art. 7, art. 77§1 kpa, a w konsekwencji błędnie zastosował art. 256 ust 2 ustawy Prawo własności przemysłowej i art. 98 kpc, tworząc w ten sposób sytuację, w której skutkami błędnej decyzji o zarejestrowaniu znaku towarowego obciąża jedną lub drugą stronę postępowania.
Nadto Urząd Patentowy RP nie rozważył, czy nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 102 kpc w przedmiocie kosztów postępowania.
Kolejny zarzut sprowadza się do tego, że firma uprawniona z prawa ochronnego na znak towarowy J.L. nie została poinformowana przez Urząd Patentowy o rozszerzeniu wniosku o unieważnienie prawa ochronnego a wniosek dotyczy zwrotu kosztów postępowania, którego pierwotnie nie było. Tym samym więc firma M.&Co nie miała żadnej możliwości ustosunkowania się do kwestii zwrotu kosztów postępowania.
Niezależnie od wyżej podniesionych zarzutów, zdaniem skarżącej, przepisy art. 256 ustawy Prawo własności przemysłowej są niekonstytucyjne, co jest oczywiste w świetle treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 marca 2001 roku (sygn. akt K 24/2000).
Urząd Patentowy RP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej.
Podniósł, iż ustawodawca w ust. 2 art. 256 Prawo własności przemysłowej odnośnie kosztów postępowania wszystkie rodzaje spraw wymienione w art. 255 traktował jednakowo, odsyłając w tej kwestii do odpowiedniego stosowania przepisów obowiązujących w postępowaniu cywilnym.
W niniejszej sprawie nie zaszły żadne szczególne okoliczności ze względu, na które uzasadnione byłoby nieobciążenie strony przegrywającej kosztami postępowania.
Firma S. wystąpiła już we wniosku o unieważnienie prawa o zwrot kosztów postępowania . Wniosek ten został doręczony stronie przeciwnej za zatem mogła ona ustosunkować się do żądania zwrotu kosztów postępowania. Powoływany przez skarżącego wyrok Trybunału Konstytucyjnego odnosi się wyłącznie do stwierdzenia niekonstytucyjności przepisu art. 322 ustawy - Prawo własności przemysłowej.
WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARZSZAWIE ZWAŻYŁ CO NASTĘPUJE:
Skarga M. & Co USA nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zawarte w decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 2002 roku rozstrzygnięcie odnośnie kosztów postępowania odpowiada prawu.
M. & Co USA jeszcze przed wszczęciem postępowania przed Urzędem Patentowym o unieważnieniu prawa z rejestracji znaku towarowego było pisemnie wzywane przez firmę S. plc w Wielkiej Brytanii do ugodowego załatwienia sporu i uznania jej prawa z rejestracji znaku na podstawie art. 25 pkt 2 ustawy o znakach towarowych, na które nie udzieliło odpowiedzi.
Miało więc możliwość uniknąć kosztów postępowania , tymczasem swoim brakiem reakcji naraziło się na postępowanie przed Urzędem Patentowym, w którym nie brało czynnego udziału , poza pisemnym stwierdzeniem, że nie będzie bronić swojego znaku towarowego J.L..
Treść wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego była znana stronie skarżącej, która do wniosku o zasądzenie kosztów nie ustosunkowała się.
W tej sytuacji Urząd Patentowy RP wydając decyzję o unieważnieniu prawa z rejestracji znaku towarowego J.L., prawidłowo przyznał S. plc Wielka Brytania od M. & Co USA kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Wskazana w uzasadnieniu decyzji przez Urząd Patentowy RP podstawa prawna rozstrzygnięcia o kosztach - art. 256 ust 2 ustawy Prawo własności przemysłowej w związku z art. 98 kpc jest prawidłowa.
Wskazane przepisy prawa do chwili obecnej nie zostały uznane przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z konstytucją a zatem mają moc obowiązującą. Powoływane przez stronę skarżącą orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego odnosiło się do stwierdzenia niekonstytucyjności przepisu art. 322 ustawy - Prawo własności przemysłowej.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku
Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271, Nr 240 poz. 2052) art. 3 § 1 i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153 poz. 1270) orzekł jak w wyroku.