II SA 1619/02

II SA 1619/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-04-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-05-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Frąckiewicz
Izabela Głowacka-Klimas
Stanisław Gronowski /przewodniczący sprawozdawca/
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia WSA. - Ewa Frąckiewicz Asesor WSA - Izabela Głowacka-Klimas Protokolant - Aleksandra Borowiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi A. International [...], Francja na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2001 r. Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją Urzędu Patentowego z dnia [...] lipca 1998 r. nr [...] dokonano rejestracji znaku towarowego słowno-graficznego pn. B. [...] na rzecz B. Spółka z o.o. w W., zwanej "uczestniczką postępowania", z pierwszeństwem od dnia [...] lipca 1996 r. Znak wpisano do rejestru znaków towarowych pod numerem [...].
W świetle opisu znaku stanowią go: stylizowany, dominujący napis B., dodatkowe napisy: "[...]" i "[...]" oraz element graficzny przedstawiający rosnące drzewo. Główny napis "B." oddzielony jest od napisów dodatkowych poziomymi kreskami. Litery napisu "B." są cieniowane.
Znak przeznaczony jest do oznaczania następujących towarów w klasach towarowych 6, 19 i 37.
W dniu [...] czerwca 2000 r. wpłynął do Urzędu Patentowego wniosek A. International [...], Francja, zwaną dalej "skarżącą", o unieważnienie wyżej wymienionego znaku towarowego. Skarżąca akcentuje zarejestrowanie na jej rzecz w Polsce znaku towarowego słowno-graficznego A., który został wpisany do rejestru znaków towarowych pod numerem [...], którego ochrona trwa od dnia [...] marca 1994 roku. Znak ten przeznaczony jest dla oznaczania produktów z klasy 6, 19 i 20, w tym w klasie 6 i 19 między innymi dla: "okucia i osprzęt dla budownictwa, armatura i okucia do zasłon i rolet drzwiowych, okien, zasłon przeciwsłonecznych, drzwi garażowych, klatek schodowych, okiennic i żaluzji, rolet, zasłon; metalowe uchwyty i osprzęt do mebli, drzwi, okien, okiennic, żaluzji, zasłon, drzwi garażowych i rolet; metalowe progi, metalowe szyny do przesuwanych drzwi do mebli, do przesuwanych drzwi i okien; metalowe łzawiki do drzwi i okien, metalowe kształtowniki do mebli, drzwi, okien; okiennice, żaluzje, rolety, drzwi garażowe, drzwi, okna, oszklone drzwi, zasłony, zasłony przeciwsłoneczne, niemetalowe materiały budowlane, prefabrykowane materiały budowlane, drzwi i okna z materiałów budowlanych, betonu, szkła; drewniane okna, drzwi garażowe, okiennice, żaluzje, rolety, okładziny i drzwi z drewna, płyt pilśniowych, płyt wiórowych i tworzyw sztucznych". Ponadto skarżąca jest również właścicielką prawa z rejestracji słowno-graficznego znaku towarowego "A." [...], oraz graficznego znaku towarowego [...].
Zarejestrowany sporny znak towarowy "B. [...]" przeznaczony jest, jak podkreśla skarżąca, dla oznaczania następujących towarów i usług: osprzęt do drzwi metalowych, płyty, drzwi metalowe, futryny metalowe, kątowniki metalowe, klamki, klamki do drzwi metalowe, materiały konstrukcyjne metalowe, nadproża metalowe, odrzwia metalowe, ograniczniki do drzwi metalowe, ograniczniki do okien metalowe, osprzęt do okien metalowy, okna metalowe, okucia metalowe, ramy do okien metalowe, zamknięcia drzwiowe nieelektryczne, zawiasy, zawiasy metalowe; belki niemetalowe, bramy niemetalowe, futryny niemetalowe, drzwi składane niemetalowe (budownictwo), materiały konstrukcyjne niemetalowe, nadproża niemetalowe, okiennice niemetalowe, okładziny niemetalowe, (budownictwo), okna niemetalowe, okna ze szkła barwionego, ramy do okien niemetalowe, usługi z zakresu budownictwa i remontów budowlanych, nadzór budowlany, usługi z zakresu stolarstwa - w klasach 6, 9, 37. Zdaniem skarżącej rejestracja spornego znaku nastąpiła z naruszeniem art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.), zwanej u.z.t. Stosownie do tego przepisu niedopuszczalna jest rejestracja znaku dla towarów tego samego rodzaju, jeżeli jest podobny w takim stopniu do znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz innego przedsiębiorstwa, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Według skarżącej oprócz faktu, że oba przedmiotowe znaki przeznaczone są dla towarów tego samego rodzaju, są one podobne co do samych oznaczeń zarówno pod względem wizualnym jak i fonetycznym. Znak towarowy "A." [...] jest znakiem słowno-graficznym, w którym element słowny A. pisany jest dużymi drukowanymi literami (napis pogrubiony). Elementem wyróżniającym znaku towarowego "B. [...]" [...] jest pierwszy wyraz B., co wynika ze sposobu jego przedstawienia oraz jego usytuowania na tle innych wyrazów znaku. Wyraz ten pisany dużym, pogrubionym, stylizowanym drukiem, umieszczony jest w środku pomiędzy pozostałymi wyrazami – B. [...]. Wyrazy te pełnią funkcję informacyjną w znaku, a więc nie są to elementy odróżniające. Ponadto, w praktyce przyjmuje się, że odbiorca zwraca mniejszą uwagę na końcowe słowa znaku, bowiem wizualnie i optycznie pierwszy wyraz znaku przyciąga największą jego uwagę i przede wszystkim jest przez niego zapamiętywany. Dlatego też posługiwał się on będzie tylko pierwszym członem B., świadomie opuszczając pozostałe wyrazy znaku. Z uwagi na różnicę zaledwie jednej, przedostatniej litery pomiędzy wyrazami A. i B. istnienie znaków "A." oraz "B. [...]" stwarza niebezpieczeństwo w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mylenia tych znaków przez potencjalnych nabywców, którzy przy zakupie towarów oznaczanych spornym znakiem mogą być przekonani, że towary te pochodzą z przedsiębiorstwa skarżącej.
Ostateczną decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2001 r. Sp. [...] oddalono wniosek skarżącej o unieważnienie spornego znaku towarowego.
Według Urzędu Patentowego oba przeciwstawione znaki służą do oznaczania w dużej mierze takich samych towarów, co dotyczy przede wszystkim towarów z branży budowlanej, zwłaszcza okna i drzwi, jak też różnorodnych akcesorii do tych produktów. Towary te przeznaczone są dla tego samego kręgu odbiorców.
Niemniej, zdaniem wspomnianego organu, brak jest podstaw dla uznania podobieństwa przeciwstawionych znaków towarowych w zakresie wskazanym w art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. Różnice pomiędzy porównywanymi znakami towarowymi są wielorakie i dotyczą istotnych elementów. Znak A. jest znakiem słowno-graficznym, w którym występuje sam wskazany element słowny napisany pogrubionymi drukowanymi literami. Natomiast znak "B. [...]" - oceniany w całości - ma o wiele bardziej złożoną formę. Znak ten jest wielowyrazowy, przy czym występujące w nim słowo B. ma odmienne brzmienie od znaku wnioskodawcy, a ponadto znak ten zawiera element graficzny przedstawiający drzewo. Wobec powyższego porównywane znaki towarowe różnią się od siebie w stopniu, który mógłby stwarzać obawę wprowadzenia w błąd odbiorców, w zakresie o którym mowa w przepisie art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t.
W odwołaniu na powyższą decyzję wniesionemu do Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym, przekazanym do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w trybie skargi, skarżąca zarzuca naruszenie art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. Polemizuje z ustaleniami zaskarżonej decyzji, jakoby sporny znak towarowy nie wprowadzał w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie:
• ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwana u.s.a.,
• ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwana p.s.a.,
• ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p.
Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie.
W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma więc miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie p.s.a.
Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
W związku z wejściem w życie w dniu 22 sierpnia 2001 r. z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz.U. 2003 r. Nr 119, poz. 1117) sprawa, stosownie do art. 318 ust. 2 tej ustawy, przekazana została do rozpatrzenia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, który zgodnie z przepisami określającymi jego właściwość oraz stosownie do art. 317 ustawy - Prawo własności przemysłowej odwołanie to potraktował jako skargę. Ustawa Prawo własności przemysłowej wyraża zasadę, w myśl której zdolność ochronną znaków towarowych zarejestrowanych lub zgłoszonych do rejestracji przed 22 sierpnia 2001 r. ocenia się na podstawie dotychczasowych przepisów (por. art. 315 ust. 3). Przepisami, stanowiącymi podstawę do oceny zdolności ochronnej spornego znaku towarowego są zatem przepisy ustawy o znakach towarowych.
Istota sprawy sprowadza się do przesądzenia kwestii, czy ewentualne podobieństwo obu przeciwstawionych znaków towarowych jest na tyle istotne, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mogłoby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów (usług). Dla unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego, na podstawie przepisu art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t., nie jest zatem wystarczające istnienie jakiegokolwiek podobieństwa unieważnianego znaku towarowego do wcześniej zarejestrowanego znaku. Musi to być podobieństwo kwalifikowane, a więc takie, które w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mogłoby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów oznaczanych danym znakiem. Owe podobieństwo powinno być na tyle istotne, aby dawało uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że nabywając towar oznaczony znakiem przeciwstawionym znakowi z wcześniejszą rejestracją nabywca może sądzić, iż towar pochodzi od przedsiębiorcy, któremu przysługuje prawo do znaku towarowego wcześniej zarejestrowanego.
W ocenie Sądu, uznając brak dostatecznych przesłanek dla unieważnienia prawa z rejestracji spornego znaku towarowego, Urząd Patentowy nie naruszył art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t., jak i przepisów prawa procesowego, przynajmniej w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. W świetle niewadliwych ustaleń zaskarżonej decyzji opartych na wskazaniu istotnych elementów różniących oba przeciwstawione znaki, ocenianych w ich całokształcie, nie są one do siebie podobne, przynajmniej w stopniu, który w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Stanowisko Urzędu Patentowego, zdaniem Sądu, znajduje uzasadnienie w świetle materiału dowodowego sprawy i nie narusza prawa.
W swej istocie skarżąca podobieństwo spornych znaków wyprowadza jedynie z faktu użycia w słowno-graficznym znaku uczestniczki postępowania, o rozbudowanej części słownej i bogatej grafice, wyrazu "B.", podobnego do wyrazu "A.", będącego oznaczeniem skarżącej. Zarzut ten mógłby zasługiwać na wnikliwe jego rozpatrzenie w sytuacji, gdyby przedmiotem obu przeciwstawionych znaków były znaki słowne "B." i "A.". Taka zaś sytuacja nie zachodzi w okolicznościach niniejszej sprawy.
Skoro zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga podlega oddaleniu (art. 151 p.s.a.).