II SA 1590/03

II SA 1590/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-08-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-05-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Wdowiak /sprawozdawca/
Ewa Frąckiewicz /przewodniczący/
Grażyna Śliwińska
Skarżony organ
Minister Budownictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz, Sędziowie : Sędzia WSA Grażyna Śliwińska, , Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.), , Protokolant: Rafał Jasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2004r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2003r. nr [...] w przedmiocie uprawnień zawodowych oddala skargę
Uzasadnienie
6 IISA 1590/03
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] stycznia 2003 roku [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 113 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 110 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. Nr 98, poz. 602 ze zm./skreślił S. S. posiadającego uprawnienia egzaminatora nr [...] z ewidencji egzaminatorów Wojewody [...].
Od powyższej decyzji odwołanie złożył S. S.
Po rozpoznaniu odwołania, Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] marca 2003 roku [...] utrzymał mocy zaskarżoną decyzję.
Powyższe decyzje zapadły w oparciu o następujący stan faktyczny:
S. S. był zatrudniony w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w W. na stanowisku egzaminatora koordynatora. W dniu [...] stycznia 2002 roku poprosił T. G. - referenta ds. ewidencji osób egzaminowanych o zapisanie na egzamin ,w dniu [...] stycznia 2002 roku, dwóch osób: D. K. zam. N. i A. P. zam. w B. Złożył komplet dokumentów mężczyzny. Dokumenty kobiety wpłynęły już do ośrodka. Osoby te zapisał na egzamin praktyczny do grup, które zostały mu przydzielone do egzaminowania w dniu [...] stycznia 2002 roku. Wcześniej, w tym samym dniu tj. [...] stycznia 2002 roku S. S. jako egzaminator koordynator przeprowadził komisyjne losowanie gryp egzaminacyjnych dla poszczególnych egzaminatorów na dzień [...] stycznia 2002 roku zgodnie z zarządzeniem Dyrektora WORD nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 roku w sprawie losowego przydziału egzaminatorów do zaplanowanych grup egzaminacyjnych. Dla siebie wylosował egzamin na godziny: 8.00 i godz. 14.00. W dniu [...] stycznia 2002 roku przeprowadził egzamin dla A. P. i D. K. z wynikiem pozytywnym. A. P. jest narzeczoną bratanka S. S. a D. K. synem jego bliskiego znajomego.
Zdaniem Wojewody [...], S. S. pełniąc funkcję egzaminatora koordynatora dopuścił się następujących uchybień:
- poprzez osobiste omówienie terminu egzaminów dla ww. osób naruszył przepis § 2 ust. 1 załącznika nr 8 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów /Dz.U. Nr 150, poz. 1681/, zgodnie z którym ośrodek egzaminowania przyjmuje dokumenty od osoby ubiegającej się o uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi,
- nadużył stanowiska egzaminatora koordynatora poprzez wyznaczenie terminów egzaminów dla tych osób w godzinach swojej pracy, które zostały wcześniej ustalone w wyniku komisyjnego losowania oraz osobiste ich przeprowadzenie.
Swoim postępowaniem egzaminator, w ocenie Wojewody, nie daje rękojmi należytego wykonywania swoich obowiązków, nie spełnia więc warunku określonego w art. 11 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo o ruchu drogowym, co zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy stanowi podstawę do skreślenia egzaminatora z ewidencji.
Minister Infrastruktury nie dopatrzył się naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w przeprowadzonym postępowaniu. Nie zgodził się również ze stwierdzeniem strony, że jej zachowanie nie uzasadniało odmowy przyznania rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora. Na słuszność postawienia takiego zarzutu wpłynął nie tyle fakt zgłoszenia do rejestracji znanych sobie osób ile zwrócenie się do pracownika administracyjnego o przydzielenie tych osób do grup przez siebie egzaminowanych. Jest to nadużycie sprawowanej przez siebie funkcji i stanowi zaprzeczenie rzetelnego i bezstronnego wykonywania powierzonych obowiązków egzaminatora. Akceptowanie takiego zachowania stanowiłoby niebezpieczny precedens dla stawianych temu zawodowi wymagań. Zarzut nie dawania rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora jest więc w pełni uzasadniony.
Na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2003 roku skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył S. S. wnosząc o jej uchylenie. Podniósł zarzut zawężenia stosowania, na jego niekorzyść, pojęcia rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora poprzez odniesienia się do jednorazowego zdarzenia. Za jednorazowy błąd poniósł zbyt dużą karę. Pozbawienie go funkcji egzaminatora pozbawia go automatycznie możliwości pracy zarobkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sadu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niniejsza sprawa należy do takiej kategorii spraw.
W świetle art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnymi i przepisami procesowymi.
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad, skarga zasługuje na uwzględnienie.
Wbrew zarzutom skarżącego Minister Infrastruktury wydał właściwe rozstrzygnięcie. Poczynione przez niego ustalenia są prawidłowe i wyczerpujące. Znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym. Wyjaśnione zostały wszystkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy. Skarżący czynnie uczestniczył w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Zgłaszał wnioski dowodowe. Tym samym, zdaniem sądu, nie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego a w szczególności art. 7, 77, 10 kpa. Uzasadnienie decyzji zostało sporządzone zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Zawiera wszystkie niezbędne elementy. W szczególności wskazuje podstawę faktyczna i prawną rozstrzygnięcia.
S. S. przyznał i potwierdził, że w dniu [...] stycznia 2002 roku prosił o zapisanie przez T. G. dwóch osób na egzamin, w dniu [...] stycznia 2002 roku do grup egzaminacyjnych na godziny: 8.00 i 14.00. W dniu [...] stycznia 2002 roku osobiści przeprowadził egzamin z w/w osobami. Te osoby to bliskie znajome skarżącego. Wobec przyznania powyższych okoliczności przez skarżącego zbędnym było przesłuchania w charakterze świadka T. G.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zaistniałego zdarzenia.
W ocenie skarżącego jednorazowe zdarzenie nie może uzasadniać przyjęcia, że nie daje on rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora.
Zdaniem sądu, nie sposób zgodzić się z tym stanowiskiem.
Przepis art. 110 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym /w brzmieniu z daty decyzji ostatecznej/ określa warunki, które musi spełniać egzaminator. Jednym z nich jest wymóg dawania rękojmi należytego wykonywania obowiązków. Zgodnie z art. 110a ust.1 pkt 3) ustawy egzaminator zobowiązany jest do godnego zachowania w czasie wykonywania obowiązków. Są to pojęcia ocenne.
Zdaniem sądu, nawet jednorazowe naganne zachowanie się egzaminatora uzasadnia skreślenie go z ewidencji. Zgodzić się należy z Ministrem Infrastruktury, że egzaminator pełni funkcję publiczną. Jest osobą zaufania publicznego. Od jego umiejętności i rzetelności, ale także obiektywizmu i bezstronności zależy wynik egzaminu. To on decyduje czy osoba ubiegająca się o uprawnienie do kierowania pojazdem uzyska pozytywny wynik i będzie uczestnikiem ruchu drogowego. Zachowanie się skarżącego było nadużyciem sprawowanej funkcji. Podejrzenie o brak obiektywizmu i bezstronności jest uzasadnione. Skarżący prosił o wpisanie na swoje godziny egzaminacyjne bliskich znajomych. Ten fakt przyznał także w skardze. O tym, że są to jego godziny egzaminacyjne musiał wiedzieć skoro wcześniej przeprowadził losowanie grup. Nie może tez zasłaniać się brakiem znajomości Zarządzenia nr [...] skoro było ono zakresem jego obowiązków i stanowiło podstawę jego pracy jako egzaminatora koordynatora. Zawód jaki wykonywał skarżący musi być poza jakimikolwiek podejrzeniami. Rygorystyczne potraktowanie zawodu egzaminatora przez ustawodawcę uzasadnione jest potrzebami społecznymi. Zaakceptowanie jednorazowego, nagannego zachowania za dopuszczalne jest niczym nieuzasadnione. Stanowiłoby niebezpieczną możliwość nadużywania stanowiska publicznego dla celów prywatnych. Skarżący swoim zachowaniem uchybił godności tej instytucji. Dokonana przez Ministra Infrastruktury ocena zachowania skarżącego w aspekcie wymogów ustawowych dla wykonywanego przez niego zawodu jest, zdaniem sądu, właściwa
Wobec braku podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.