II SA 1205/84

II SA/Łd 581/06 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2006-10-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Arkadiusz Blewązka
Ewa Cisowska-Sakrajda /sprawozdawca/
Jolanta Rosińska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant Anna Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2006 roku sprawy ze skargi C. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] Nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku .
Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...], znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] Nr [...], znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A i P. P. pozwolenia na budowę budynku garażowego na działce oznaczonej nr ewid. 381/4 w obrębie [...] miasto W.
W uzasadnieniu decyzji, poza krótkim przedstawieniem stanu faktycznego sprawy, ustosunkował się do zarzutu odwołania dotyczącego braku nasłonecznienia szklarni zlokalizowanej na będących własnością C.P. działkach nr ewid. 589/2 i 378/1 i zauważył, iż "tematem rozstrzygnięć (...) organu może być zacienianie okien do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, a nie gruntów rolnych lub w tym przypadku szklarni". Nadmienił nadto, że zacienianie działki C.P. występować może jedynie w godzinach rannych, a więc przedmiotowa szklarnia nie będzie całkowicie pozbawiona nasłonecznienia. Podkreślił również, iż sporny budynek garażowy zlokalizowany został zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), który dopuszcza lokalizację budynku w granicy działki jeśli jej rozmiary nie pozwalają na zachowanie odległości 3 lub 4 m od tej granicy. Wyjaśnił, iż działka nr ewid. 381/4 jest działką częściowo zabudowaną, przez jej teren przebiega kanał deszczowy, lokalizacja projektowanego budynku w granicach działki jest najbardziej optymalną, stwarzającą najmniej uciążliwości dla terenów przyległych, a analiza materiału dowodowego dowodziła, iż projektowany budynek nie koliduje z zabudową na działkach sąsiednich, jego lokalizacja uwzględnia ustalenia decyzji o warunkach zabudowy, zaś obiekt został zaprojektowany w sposób zapewniający poszanowanie, występujących w obszarze obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. Nr 207 z 2003 r. poz. 2016 z późn. zmianami).
Zważył, że inwestorzy przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę spełnili wymagania wynikające z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, do wniosku dołączyli projekt budowlany wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz prawomocną decyzję o warunkach zabudowy, zaś projektowana inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich.
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie C. P. wniósł o "anulowanie pozwolenia na budowę" oraz o połączenie niniejszej sprawy ze sprawą budowy pawilonu handlowego, nie wskazał jednakże sygnatury tej ostatniej sprawy.
W uzasadnieniu skargi stwierdził, iż budowa budynku garażowego i pawilonu handlowego zagraża prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, wzdłuż granicy działki zlokalizowana jest bowiem duża szklarnia, która jest jedynym źródłem jego dochodów. Zdaniem skarżącego, wybudowanie wskazanych obiektów zacieni szklarnię, w planach budowy obiektu nie uwzględniono bowiem analizy oddziaływania projektowanych obiektów (wysokiego muru) na działalność ogrodniczą sąsiada oraz nie rozważono interesów osób trzecich pod kątem właściwego zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej. Zauważył, iż zabudowując swoją nieruchomość zachował wszystkie wymagane przepisy – odległość od granicy i oczekuje również ochrony jego interesów, tj. możliwości prawidłowego korzystania ze szklarni. Powołując podjęty w sprawie wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 listopada 2004r., syg. akt II S.A./Łd 1919/02, stwierdził, iż decyzje Starosty [...] zostały uchylone do czasu wykonania analizy wpływu projektowanych budowli na szklarnię, takiej analizy jednak nie wykonano. W analizie "nie ma ani jednego zdania o nasłonecznieniu szklarni". Podkreślił nadto, iż prawie w każdym piśmie wnosił o powołanie biegłego rzeczoznawcy na temat zacienienia szklarni, odpowiedzi nie otrzymał, zaś powołani przez niego rzeczoznawcy – doświadczeni ogrodnicy i właściciele szklarni wypowiedzieli się jednoznacznie na temat negatywnego wpływu obiektu na zacienienie szklarni. Dowodom tym jednak, co zauważył skarżący, organ odmówił wiary i mocy dowodowej. C. P. wskazał także na niekonsekwencje w uzasadnieniu decyzji, z jednej strony organ bowiem pisze o braku zacienienia szklarni, z drugiej zaś stwierdza, iż zacienienie takie może powstać jedynie w godzinach rannych. Odwołując się do własnej wieloletniej praktyki ogrodniczej, stwierdził, iż "nasłonecznienie od strony wschodniej jest dominującym czynnikiem dla fizjologii roślin. Brak wczesno rannego nasłonecznienia uniemożliwia szybkie odparowywanie wilgoci, a przede wszystkim pozbawia kropel rosy na liściach upraw. Długo utrzymująca się wilgotność w szklarni w porze rannej sprzyja powstawaniu chorób roślin. W południowej porze dnia szklarnie trzeba sztucznie zacieniać". W ocenie skarżącego, lokalizacja budynków w granicy działek najwyższymi ścianami jest dla niego najgorszym możliwym rozwiązaniem, a inwestor jest przez Starostwo traktowany w sposób "szczególnie uprzywilejowany", od początku sporu może budować w granicy działek, a argumenty są dobierane w sposób tendencyjny i wybiórczy. Skarżący zauważył, iż inwestor roboty rozpoczął samowolnie już na początku listopada 2005r. wylewając zbrojone ławy fundamentowe budynku, a roboty wstrzymano na jego interwencję 12 stycznia 2006r., mimo to nie poniósł on żadnych konsekwencji. Powołując przepis § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., stwierdził, iż przepis ten zawsze można odpowiednio interpretować, a przepis ten, zdaniem skarżącego, ma zastosowanie do projektowanych budowli w części frontowej, a nie jak w jego sprawie "na głębokim zapleczu działki".
Wyjaśnił, iż na działce P. został już wybudowany budynek o znacznej kubaturze, toteż projekty budowania nowych budynków muszą odbyć się kosztem sąsiadów. W ocenie skarżącego, zamiast trzech garaży wystarczyłoby wybudować dwa. Skarżący podkreślił nadto, iż działka inwestora nie jest usytuowana w centrum miasta, a w okolicy przeważają budynki wolnostojące, działki są bardzo małe, pomimo tego na zapleczu nie wolno budować w granicy bez zgody sąsiada. Zdaniem C.P., organ nie powinien wydawać kolejnego pozwolenia na budowę, skoro nie został rozstrzygnięty spór co do budowy innych obiektów na tej działce.
Do skargi załączono opinię Zakładu Ogrodniczego z dnia 20 grudnia 2005r. w kwestii zacienienia szklarni.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo przytoczył treść przepisu art. 5 ust. 1 prawa budowlanego, § 12 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), wywodząc, iż obiekty budowlane należy projektować i budować zgodnie z przepisami techniczno – budowlanymi, zaś sytuowanie budynków w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej jest dopuszczalne jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub nie jest możliwe zachowanie odległości 3 m od tej granicy ze względu na rozmiary działki na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych, a projektowany budynek usytuowany został bezpośrednio przy tej granicy i przylegał będzie do istniejącej ściany. Przy takiej lokalizacji, co podkreślił Wojewoda [...], ściana budynku zwrócona w stronę granicy nie może posiadać otworów okiennych ani drzwiowych, natomiast ściana zlokalizowana w granicy działki dodatkowo winna spełniać wymogi określone w § 272 ust. 3 warunków technicznych, tzn. winna być ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Zauważył nadto, iż zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami, w myśl art. 35 ust. 1 tego prawa zaś właściwy organ, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, obowiązany jest m.in. do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, i kompletności projektu budowlanego.
Wyjaśnił nadto, iż działki nr 381/4 i 378/1, co wynika z map geodezyjnych załączonych do projektu i pisma Urzędu Miejskiego w W. z dnia [...], znak: [...], mają charakter działek budowlanych, nie zaś rolniczych, w obowiązującym do stycznia 2004r. planie miejscowym położone były w terenie o symbolu M - mieszkalnictwo z usługami podstawowymi. Powołując decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] Nr [...] ustalającą warunki zabudowy spornego budynku garażowego i wiążącą organ wydający pozwolenie na budowę, Wojewoda [...] stwierdził, iż decyzja ta ustala wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich m.in. w zakresie ograniczenia dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, załączone przez skarżącego opinie ogrodników nie mogły więc być, zdaniem organu odwoławczego, wiążące w rozpatrywanej sprawie. Wyjaśnił, iż szklarnia skarżącego, co wynika z załącznika graficznego do projektu garażu, zbliżona jest do granicy działki nr ewid. 381/4 na odległość ok. 4,00 m, a skarżący lokalizując w pobliżu granicy działki budowlanej obiekt (szklarnię) wymagającą odpowiedniego nasłonecznienia, winien wziąć pod uwagę zamierzenia inwestycyjne sąsiada i liczyć się z możliwością zabudowy działek sąsiednich obiektami kubaturowymi.
Zdaniem Wojewody [...], fakt istnienia na działce skarżącego szklarni nie może pozbawić właścicieli działek sąsiednich możliwości zabudowy ich działek, a podnoszona w skardze sprawa samowolnego rozpoczęcia budowy garażu może być przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W.. Zauważył nadto, iż w obecnie obowiązującym stanie prawnym zgoda sąsiada na budowę w granicy nie jest wymagana, wprowadzający ten wymóg przepis ust. 6 § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. Sygn. akt P.l 1/2000 (Dz.U. z 2001 roku Nr 17, póz. 207) utracił bowiem swoją moc.
W ocenie organu odwoławczego, wniosek o połączenie sprawy dotyczącej budowy garażu i budowy pawilonu handlowego (decyzja z dnia [...] o pozwoleniu na budowę Nr [...] znak sprawy [...]) nie może być uwzględniony, budynki te zlokalizowane są bowiem w różnych częściach działki, posiadają inną funkcję, a postępowania Starosta W. wszczął w oparciu o dwa różne wnioski (z dnia 9 września 2005 r. i z dnia 2 lipca 2002 r.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna, jednakże z innych powodów niż podniesione w skardze.
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a uwzględniając skargę może jedynie uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 powołanej ustawy, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ppsa, skarga zgodnie z art. 151 ppsa podlega oddaleniu.
Wedle przepisu art. 134 § 1 ppsa rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa).
Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną przez C.P. decyzję Wojewody [...] z dnia [...]nr [...], znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...]Nr [...], znak: [...]zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A i P.P. pozwolenia na budowę budynku garażowego na działce oznaczonej nr ewid. 381/4 w obrębie [...] miasto W., Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie przepisów ustawy z dnia ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2000, Nr 106, poz. 1126 ze zm.), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) oraz przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a.
I tak, stosownie do obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być udzielone temu, kto złożył wniosek o pozwolenie na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym; złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.7.
Stosownie do ust. 3 art. 35 prawa budowlanego, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
W myśl ust. 4 przepisu art. 35 powołanej ustawy właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w powołanym wyżej art. 32 ust. 4 i ust. 1 art. 35.
W analizowanej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, iż inwestorzy A. i P. P. złożyli wniosek o pozwolenie na budowę budynku garażowego na nieruchomości nr ewid. 381/4 w W. w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] nr [...], a do wniosku, oprócz decyzji o warunkach zabudowy, załączyli projekt budowlany. Projekt ten nie spełnia jednakże wymagań stawianych przez wskazane wyżej przepisy. Przede wszystkim nie jest on zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, a mianowicie z § 102 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Stosownie bowiem do tego przepisu garaż do przechowywania i bieżącej, niezawodnej obsługi samochodów osobowych, stanowiący samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu, będący garażem zamkniętym – z pełną obudową zewnętrzną i zamykanymi otworami, bądź garażem otwartym – bez ścian zewnętrznych albo ze ścianami niepełnymi lub ażurowymi, powinien zawierać wysokość w świetle konstrukcji co najmniej 2,2 m i do spodu przewodów i urządzeń instalacyjnych 2 m; wjazdy lub wrota garażowe co najmniej o szerokości 2,3 m i wysokości 2 m w świetle; elektryczną instalację oświetleniową; zapewnioną wymianę powietrza, zgodnie z § 108; wpusty podłogowe z syfonem i osadnikami w garażu z instalacją wodociągową lub przeciwpożarową tryskaczową, w garażu podziemnym przed wjazdem do niego oraz w garażu nadziemnym o pojemności powyżej 25 samochodów; instalację przeciwpożarową, wymaganą przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, zabezpieczoną przed zamarzaniem. Tymczasem z załączonego do wniosku o pozwolenie na budowę projektu budowlanego wynika, iż będący przedmiotem wniosku usytuowany w granicy działek nr 589/2 i 378/1 w W. przy ul. Kopernika budynek garażowy stanowi samodzielny "obiekt garażowy samochodów osobowych", parterowy z poddaszem użytkowym, niepodpiwniczony, z dachem dwuspadowym, wolnostojący posiadający zamykane wrota bramowe oraz okno. Tak zaprojektowany garaż nie zawiera rozwiązań dotyczących wyposażenia w elektryczną instalację oświetleniową i instalację przeciwpożarową. W pkt 5.3 opisu technicznego projektu budowlanego "Instalacje energetyczne" projektant wręcz stwierdza, iż w "budynku nie projektuje się montaży instalacji elektrycznej. W budynku zaniechano wykonania instalacji odgromowej z uwagi na pokrycie dachu blachą". Także w projekcie zagospodarowania terenu i opisie do projektu zagospodarowania terenu nie pokazano połączenia spornego budynku z istniejącą na nieruchomości siecią uzbrojenia terenu w zakresie elektryki. W konsekwencji w sprawie naruszono również przepisy § 8 ust. 3 pkt 7, § 11 ust. 2 pkt 7 i § 12 pkt 5 lit b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133). Zgodnie bowiem z tymi przepisami część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu powinna określać przyłączenia do sieci zewnętrznych i złączy z instalacją obiektów budowlanych, zaś część opisowa i rysunkowa projektu architektoniczno – budowlanego – rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano – instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, w szczególności instalacji i urządzeń budowlanych elektrycznych, a także sposób powiązania instalacji obiektu budowlanego z sieciami zewnętrznymi. Stosownie do art. 34 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlanego, projekt budowlany powinien zawierać projekt architektoniczno – budowlany, określający charakterystykę energetyczną.
Wskazać nadto należy na rozbieżność między poszczególnymi elementami projektu architektoniczno – budowlanego. W części opisowej I. Dane ogólne pkt. 1.1, na co już zwrócono uwagę, projektant stwierdza, iż projektowany budynek garażowy będzie obiektem parterowym z użytkowym poddaszem, w projekcie znajduje się również pkt 3.13 "Ściany parteru i poddasza", a w pkt 1.2 projektu stwierdzono, że "w budynku wykaz pomieszczeń zamieszczono w cz. graficznej", część rysunkowa nie zawiera jednak rozwiązań konstrukcyjnych dotyczących poddasza, sposobu komunikacji z parterem, a nawet rzutu poddasza. Projekt budowlany, wbrew powołanemu przepisowi art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, nie zawiera nadto stosownych uzgodnień, chociażby ZUD.
Z tych względów trudno dać wiarę złożonemu przez projektanta oświadczeniu, iż "projektowany garaż" został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Nie sposób, zdaniem Sądu, ocenić także zgodności przedłożonego projektu z ustaleniami określonymi w pkt 2 pdpkt 2 decyzji z dnia [...]Nr [...]ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W załączonych do skargi aktach administracyjnych brak jest bowiem jakiegokolwiek dowodu przeprowadzenia przez organy administracji publicznej postępowania wyjaśniającego na okoliczność zharmonizowania gabarytów i formy projektowanego obiektu z najbliższym otoczeniem. Okoliczności tej nie sposób ustalić na podstawie znajdujących się w aktach map, zawierających zagospodarowanie terenu, ani też opisów do projektu budowlanego, z uwagi na brak jakichkolwiek danych w tej kwestii. Jedynie w "Ocenie oddziaływania budynku garażu projektowanego na działce 381/4 w W." jest lakoniczna wzmianka, iż projektowany budynek sąsiaduje z posesją C.P., zabudowaną budynkiem mieszkalnym parterowym z poddaszem użytkowym. Uchylając się od wyjaśnienia powyższych okoliczności organy administracji obu instancji naruszyły przepisy art. 7 i art. 77 k.p.a. ustanawiające naczelną zasadę postępowania, która ma wpływ na ukształtowanie całego postępowania, tj. na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, co z kolei stanowi niezbędny element prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego, tj. przepisu art. 35 prawa budowlanego. Stosownie do tej zasady na organach ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organy winny więc określić z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego, jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają one udowodnienia i jakie dowody dla udowodnienia tych faktów są potrzebne, a następnie zarządzić przeprowadzenie z urzędu wskazanych dowodów (wyrok NSA z 26 października 1984 r., II SA 1205/84, ONSA 1984, Nr 2, poz. 98). W toku ponownie prowadzonego postępowania organy administracji publicznej winny więc ustalić, czy gabaryty i forma obiektu harmonizują z gabarytami i formą innych obiektów występujących nie tylko na działce inwestora czy skarżącego, ale i innych działek sąsiednich. Ma to istotne znaczenia także z tego względu, iż jedną z naczelnych zasad prawa budowlanego wyrażoną w art. 4 ustawy Prawo budowlane jest projektowanie obiektów budowlanych i związanych z nimi urządzeń w sposób zapewniający formę architektoniczną dostosowaną do krajobrazu i otaczającej zabudowy.
Sąd nie podzielił natomiast prezentowanego przez C.P. poglądu, wedle którego usytuowanie budynku w granicy wymagało jego zgody zgodnie z ust. 6 § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Wskazany przepis utracił bowiem, co słusznie podkreślił w odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], swoją moc obowiązującą wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001r., syg. akt P.11/2000 (Dz. U. z 2001, Nr 17, poz. 207). Nie oznacza to, iż w toku ponownego rozpoznawania sprawy organy zwolnione są z obowiązku rozważenia wpływu przedmiotowej inwestycji na ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, zwłaszcza, że planowana inwestycja ma być zlokalizowana w granicy z działkami sąsiednimi.
Odnosząc się do zarzutu zacienienia działki skarżącego oraz braku analizy w tej kwestii, Sąd zauważył z kolei, iż w sprawie nie mógł mieć zastosowania przepis § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., stanowiący, iż odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m oraz zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Stosownie do przepisu § 4 i § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi dzielą się na dwie grupy, a mianowicie na pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny oraz pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa od 2 do 4 godzin włącznie, przy czym nie uważa się za przeznaczone na pobyt ludzi pomieszczeń, w których jest prowadzona hodowla roślin lub zwierząt, niezależnie od czasu przebywania w nich osób zajmujących się obsługą. W świetle powołanych przepisów nie powinno budzić żadnych wątpliwości, iż szklarnia skarżącego nie należy do kategorii pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi.
Podnoszona przez skarżącego okoliczność samowoli budowlanej nie mogła mieć wpływu na dokonany przez organy administracji publicznej wybór trybu postępowania w sprawie, a także właściwość organów administracji, skarżący swoich twierdzeń nie poparł wszak żadnymi dowodami, a Wojewoda [...] wręcz oświadczył, iż nie jest mu wiadoma podnoszona przez skarżącego powyższa okoliczność.
Za chybiony uznać też należało zarzut skargi dotyczący nie wykonania przez organy administracji publicznej wytycznych zawartych w wyroku WSA w Łodzi z dnia 3 listopada 2004r. w sprawie o syg. akt II SA/Łd 1919/02, porównanie sprawy zakończonej tym wyrokiem i sprawy będącej przedmiotem niniejszego postępowania zdaje się bowiem dowodzić, iż inny był przedmiot obu tych postępowań. Dodatkowo zauważyć należy, iż postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją zostało wszczęte wnioskiem inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę z dnia 9 września 2005r. po uprzednim uzyskaniu decyzji o warunkach w dniu [...] Okoliczność tą potwierdza także data wyroku w sprawie o syg. akt II SA/Łd 1919/02, tj. data 3 listopada 2004r., jak też jego uzasadnienie. W konsekwencji więc przedmioty obu postępowań nie są tożsame, a wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku w sprawie o syg. akt II SA/Łd 1919/02 nie są wiążące w niniejszej sprawie.
Wniosek skarżącego o połączenie niniejszej sprawy i sprawy budowy pawilonu handlowego, nie mógł zostać uwzględniony, skarżący nie dość, że nie wykazał z jaką to zawisłą przed WSA w Łodzi sprawą miałoby być połączone rozpoznanie niniejszej sprawy, to z odpowiedzi na skargę zdaje się wynikać, iż sprawa, o połączenie której wnosił skarżący dotyczyła pozwolenia na budowę pawilonu handlowego, usytuowanego w innej części spornej działki, objętego odrębnym wnioskiem inwestora o pozwolenie na budowę. To zaś mogłoby sugerować, iż wszczęte tymi wnioskami postępowania nie pozostawały ze sobą w takim związku by mogłyby być rozpoznawane łącznie.
Jednocześnie Sąd za konieczne uznał wydanie rozstrzygnięcia w trybie art. 152 wskazanej ustawy.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, uznać należało, iż zaskarżona decyzja z dnia [...]nr [...], znak: [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] z dnia [...]Nr [...], znak: [...]są niezgodne z prawem i podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.