II SA 1204/03

II SA 1204/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-07-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-04-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kuba /przewodniczący/
Maria Jagielska
Piotr Borowiecki /sprawozdawca/
Sygn. powiązane
GZ 145/04 - Postanowienie NSA z 2004-12-31
II GZ 47/05 - Postanowienie NSA z 2005-06-08
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędziowie: Sędzia WSA Maria Jagielska Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant: Aplik. Prok. Szymon Brzozowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2004 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia o charakterze gier oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu [...] maja 2002 r. do Ministerstwa Finansów wpłynęło pismo z Urzędu Kontroli Skarbowej w L. – Ośrodek Zamiejscowy w Z., nr [...], zawierające wniosek o rozstrzygnięcie w trybie art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych, zakładach wzajemnych i grach na automatach (Dz.U. z 1998 r. Nr 102, poz. 650 ze zm.), charakteru gier prowadzonych na automatach stanowiących własność E.S., przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą W., E.S., z siedzibą w H.. Z pisma UKS w L. – Ośrodek Zamiejscowy w Z. wynikało, iż w toku kontroli przeprowadzonej przez pracowników UKS w lokalu gastronomicznym, w którym urządzane były przedmiotowe gry, znajdowały się automaty do gier. W wyniku czynności kontrolnych kontrolujący stwierdzili, że na automatach o nazwie "A.V.P." znajdują się informacje o następującej treści: "Maszyna tylko do zabawy nie wypłaca wygranych pieniężnych i rzeczowych. Gra na tym automacie ma charakter wyłącznie rozrywkowy i nie wiąże się z wygraną w jakiejkolwiek postaci. Uzyskane punkty służą jedynie do kontynuowania gry i nie posiadają żadnej wartości pieniężnej. Gra kończy się w momencie wyzerowania punktów lub rezygnacji grającego z dalszej gry. Automat nie podlega przepisom ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych i zakładach wzajemnych - Dz.U. Nr 68, poz. 342 z 1992 r. z dalszymi zmianami Dz.U. Nr 70 poz. 816 z 2000 r.".
Powyższy przebieg gry został w toku postępowania administracyjnego potwierdzony przez właściciela automatów w zeznaniu znajdującym się w protokole przesłuchania strony z dnia [...] kwietnia 2002 r., nr [...]. Z zeznania tego wynikało m.in., iż w przypadku wygranej grający uzyskiwał punkty kredytowe, za które mógł prowadzić kolejne gry bez ponoszenia dodatkowych opłat.
W związku z powyższym Minister Finansów w dniu [...] czerwca 2002 r. pismem nr [...] wszczął postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia, czy gry na automatach stanowiących własność skarżącego E.S. są grami na automatach w rozumieniu przepisów powołanej wyżej ustawy, wzywając jednocześnie stronę do przedstawienia wyjaśnień w tej sprawie, a w szczególności do przedstawienia szczególnych zasad i opisu gier prowadzonych na w/w automatach.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie organu administracji strona przesłała w dniu [...] lipca 2002 r. swoje wyjaśnienia, w których poinformowała organ, że nie posiada regulaminu gry i że jej przebieg opisany jest w instrukcji. Strona wyjaśniła, że osoba przystępująca do gry w momencie jej rozpoczęcia zawiera z właścicielem automatu dorozumianą umowę o grę, w ramach której klient używa automatu przez określony czas, aż do wyzerowania kredytów, albo wcześniejszej rezygnacji z gry. Warunkowym postanowieniem tej umowy (wynikającym z konstrukcji automatu) jest – według oświadczenia strony, możliwość wydłużenia czasu gry przez uzyskanie kredytów. Wynika z tego – jak podniósł E. S., że już w czasie przystąpienia do gry klient ma możliwość grania przez określony czas i nie jest to nagroda rzeczowa.
Po przeprowadzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie, Minister Finansów wydał w dniu [...] listopada 2002 r. decyzję Nr [...], na podstawie której rozstrzygnął, iż gry prowadzone na automatach "A.V.P.", a także na innych automatach działających na takich samych zasadach, stanowiących własność skarżącego, są grami na automatach w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych, zakładach wzajemnych i grach na automatach.
W dniu [...] grudnia 2002r. strona skarżąca wniosła do Ministra Finansów wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 k.p.a. Powyższej decyzji organu strona zarzuciła naruszenie przepisu art. 77 § 4 k.p.a. przez zaniechanie zakomunikowania stronie, wykorzystanej jako przesłanka rozstrzygnięcia, znanego Ministrowi Finansów z urzędu niepublikowanego rozstrzygnięcia NSA, a ponadto naruszenie art. 2 ust. 2a ustawy o grach losowych, zakładach wzajemnych i grach na automatach, przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że grą na automatach w rozumieniu tego przepisu jest każda gra dająca możliwość jej kontynuowania przez zdobycie większej liczby punktów. Skarżący E.S. zarzucił organowi ponadto błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegającego na ustaleniu, że automaty będące w posiadaniu strony są związane z hazardem.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Minister Finansów, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa, wydał w dniu [...] lutego 2003 r. decyzję Nr [...], na podstawie której utrzymał mocy w swą wcześniejszą decyzję z dnia [...] listopada 2002 r. W uzasadnieniu organ administracji, ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisu art. 77 § 4 k.p.a., podniósł, że przywołanie przez organ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2002 r., sygn. akt II SA 7/01, miało na celu jedynie wskazanie stanowiska, jakie wielokrotnie zajmował NSA w analogicznych sprawach. Minister Finansów dodał jednocześnie, iż wyrok ten nie stanowi dowodu w przedmiotowej sprawie. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 2 ust. 2a cyt. ustawy organ również stwierdził, że zarzut ten nie znajduje uzasadnienia. Minister podniósł, że w przypadku gier prowadzonych na automatach, będących własnością strony, występowały wygrane w postaci punktów kredytowych, za które grający mógł prowadzić dalszą grę bez ponoszenia nowych opłat. Celem grającego było więc uzyskanie jak największej liczby punktów, które przyznawane były w sposób losowy przez automat. Organ wskazał, iż rozpoczynając grę gracz podejmuje ryzyko przegranej, ale w wyniku wygranej może powiększyć liczbę kredytów. Może więc prowadzić grę bez konieczności wnoszenia nowej opłaty. Przegrywając, gracz traci możliwość kontynuowania gry, a chcąc dalej uczestniczyć w grze musiał ponownie dokonać opłaty. Natomiast wygrywając, gracz w istocie rzeczy - zdaniem organu - otrzymuje wygraną w postaci punktów o określonej wartości, które można przeznaczyć na dalszą grę na automacie bez ponoszenia dodatkowych kosztów. Minister Finansów podkreślił w uzasadnieniu swej decyzji, iż istotą sporu pomiędzy stroną a organem jest nie tyle przebieg samej gry, co ocena jej rezultatu, a mianowicie, czy są to gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe. W opinii Ministra Finansów interpretacja przepisu art. 2 ust. 2a ustawy odnośnie pojęcia wygranej rzeczowej prowadzi do wniosku, że jest to nie tylko uzyskanie własności rzeczy, lecz również nabycie uprawnienia do korzystania z rzeczy na podstawie innego tytułu prawnego. Minister powołał się w tym zakresie na stanowisko zajęte przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 24 listopada 1999 r., I KZP 39/99, OSNKW z 2000 r., z.1-2, poz. 9, według której wygraną rzeczową w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych i zakładach wzajemnych jest nie tylko uzyskanie własności rzeczy, lecz również nabycie uprawnienia do korzystania z rzeczy na podstawie innego tytułu. Według Sądu Najwyższego zakresu pojęcia "wygrana rzeczowa" nie można sprowadzać jedynie do wygrania rzeczy, tj. uzyskania jej własności. Przez "wygraną rzeczową" rozumieć trzeba – zdaniem SN – wygraną związaną z rzeczą, co w płaszczyźnie prawa przekłada się na uzyskanie uprawnień do korzystania z rzeczy w sposób określony w umowie zawartej pomiędzy urządzającym grę i grającym. Może to być uzyskanie własności wygranej rzeczy (art. 140 k.c.), prawo do jej używania (art. 710 k.c. – np. poprzez posługiwanie się określonym narzędziem lub urządzeniem) albo na użytkowaniu (art. 252 k.c.), przy czym chodzić może zarówno o rzecz ruchomą jak i nieruchomość. Organ powołał się ponadto na stanowisko zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 września 2000 r., sygn. akt II SA 1779/99, z którego wynika, iż możliwość dalszej gry bez wnoszenia nowej opłaty uznawana jest za wygraną w rozumieniu przepisów w/w ustawy. Minister w uzasadnieniu stwierdził ponadto, iż dla określenia charakteru gier na automatach nie ma znaczenia fakt, iż automat sam nie wypłaca wygranych pieniężnych ze względu na trwałe zablokowanie układu wypłaty. Zdaniem organu istotny jest fakt, iż gra toczy się o wygrane, zaś sposób ich realizacji ma znaczenie drugorzędne.
W dniu [...] marca 2003 r. E.S. zaskarżył ostateczną decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Finansów skarżący zarzucił jej naruszenie art. 10 w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. – poprzez zaniechanie zawiadomienia pełnomocnika procesowego strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, jak również zaniechanie doręczenia decyzji temuż pełnomocnikowi. Skarżący zarzucił również brak ustosunkowania się przez organ do stanowiska pełnomocnika strony wyrażonego w zakresie interpretacji pojęcia wygranej rzeczowej w rozumieniu art. 2 ust. 2a ustawy o grach losowych, zakładach wzajemnych i grach na automatach, co stanowi naruszenie zasady zaufania, prowadzenia postępowania w sposób zapewniający pogłębianie zaufania obywateli do organów państwa, a więc naruszenie przepisów art. 8 i art. 11 k.p.a. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż Minister Finansów pominął ustanowionego w sprawie pełnomocnika procesowego, poprzez bezpodstawne przesłanie decyzji stronie oraz niezawiadomienie pełnomocnika o możliwości zaznajomienia się z aktami sprawy oraz możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego. W ocenie skarżącego E.S. pominięcie przez organ administracji pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym i powoduje istotną wadliwość postępowania. Ponadto skarżący podniósł, że organ nie ustosunkował się do twierdzenia strony, iż wygraną rzeczową w rozumieniu cyt. przepisu ustawy o grach losowych, zakładach wzajemnych i grach na automatach jest uzyskanie uprawnień do korzystania z rzeczy, o których mowa w art. 140 k.c., art. 710 lub 252 k.c., a nie samego korzystania wykonywanego nie na podstawie tych przepisów. Zaniechanie to spowodowało – zdaniem skarżącego – naruszenie przepisów art. 8 i art. 11 k.p.a., czego potwierdzeniem jest stanowisko NSA w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 11 lipca 2001 r., sygn. akt IV SA 703/99. Strona uznała ponadto, iż powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji orzecznictwo sądowe nie jest sprzeczne ze stanowiskiem skarżącego. Skarżący wskazał także, iż w przypadku, gdy organ wykorzystuje orzecznictwo sądów jako argument w sprawie, to strona ma prawo zapoznania się z nim, podobnie jak z całym materiałem dowodowym.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w uzasadnieniu swe dotychczasowe stanowisko w całości. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisów art. 10 w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. organ podniósł, że w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego strona nie przedstawiła Ministrowi Finansów dokumentów świadczących o ustanowieniu w sprawie pełnomocnika. Organ stwierdził wręcz, że o braku osób działających w imieniu strony świadczą zarówno oświadczenia złożone w toku postępowania kontrolnego, jak również sam fakt wnoszenia pism, w tym skargi do NSA, osobiście przez stronę. Z tej przyczyny całość korespondencji w prawie wraz z decyzjami była kierowana do p. E.S., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą W. z siedzibą w H.. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów Minister Finansów stwierdził, że w treści zaskarżonych decyzji organ szczegółowo uzasadnił, dlaczego zakwalifikował gry urządzane przez stronę, jako gry na automatach w rozumieniu cyt. ustawy. Organ powołując się na ustalenia dokonane w toku postępowania uznał, że prawo do kolejnej "bezpłatnej" gry spełnia z całą pewnością znamiona wygranej w rozumieniu przepisów w/w ustawy. Organ dla uzasadnienia swego stanowiska zajętego w sprawie ponownie przywołał orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz uchwałę Sądu Najwyższego z 1999 r., oraz wyraźnie podkreślił, że przywołanie wspomnianych orzeczeń sądowych, które nie mają waloru dowodu w przedmiotowej sprawie, miało jedynie na celu wskazanie stanowiska, jakie wielokrotnie zajmował NSA w analogicznych sprawach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu [...] marca 2003 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270).
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga E.S. podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Finansów nie narusza prawa.
Przedmiotowa decyzja Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2003 r., Nr [...], nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w art. 2 ust. 2a i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych, zakładach wzajemnych i grach na automatach, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 42 § 2, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i 81, a także art. 107 § 3 kpa w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynika sprawy.
Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest przepis art. 2 ust. 2a ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych, zakładach wzajemnych i grach na automatach, który stanowi, iż grami na automatach są gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych.
Zgodnie z art. 3 tej ustawy urządzenia i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie.
Na mocy art. 2 ust. 3 wspomnianej ustawy Minister Finansów został powołany do rozstrzygania w drodze decyzji, czy gra losowa, zakład wzajemny lub gra na automacie jest grą losową, zakładem wzajemnym lub grą na automacie.
Zdaniem Sądu należy podzielić stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Ministra Finansów, albowiem z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż skarżący nie posiada zezwolenia Ministra Finansów na urządzanie gier na automatach, zaś urządzenia będące jego własnością bezspornie należy zakwalifikować jako urządzenia, o których mowa w art. 2 ust. 2a w/w ustawy, natomiast gry urządzane na tych urządzeniach stanowią "gry o wygrane rzeczowe" w rozumieniu powołanego przepisu prawa.
Zdaniem Sądu należy z całą stanowczością podkreślić, iż w następstwie nowelizacji ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych wprowadzonej mocą ustawy z dnia 26 maja 2000 r. o zmianie ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2000 r. Nr 70, poz. 816), dla określenia -w dniu wydawania przez Ministra Finansów zaskarżonej decyzji- charakteru gry na automatach nie miał znaczenia fakt, iż wynik gry może zależeć od sprawności manualnej grającego, albowiem definicja gry na automatach nie zawiera od dnia w/w nowelizacji warunku, iż wynik tej gry musi zależeć od przypadku, koncentrując się wyłącznie na warunkach prowadzenia gier na urządzeniach, o których mowa w art. 2 ust. 2a przedmiotowej ustawy.
Na podstawie analizy zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego oraz dotychczasowych poglądów orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uznał za słuszne argumentów przytoczonych przez skarżącego w skardze z dnia [...] marca 2003 r., według których - w sytuacji gier zakwestionowanych przez organ administracji publicznej – nie ma możliwości uzyskania wygranej rzeczowej.
W wyniku postępowania wyjaśniającego, w tym przede wszystkim ustaleń kontroli dokonanej przez UKS w L. – Ośrodek Zamiejscowy w Z. oraz wyjaśnień samego skarżącego, Sąd uznał, iż stan faktyczny ustalony przez Ministra Finansów jednoznacznie wskazuje na naruszenie przez stronę skarżącą postanowień ustawy o grach losowych, zakładach wzajemnych i automatach na grach.
W ocenie Sądu w aktach sprawy znajdują się materiały zgromadzone w ramach postępowania wyjaśniającego, do których szczegółowo ustosunkował się Minister Finansów zarówno w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2003 r., jak i w poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] listopada 2002 r. Sąd nie stwierdził zatem, by w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia art. 7, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i 81, jak również art. 107 § 3 kpa
Zdaniem Sądu z uwagi na to, iż skarżący nie dostosował się do postanowień przepisu art. 3 w zw. z art. 2 ust. 2a oraz art. 5 ust. 1 i art. 7 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 29 lipca 1992 r., Minister Finansów, jako organ właściwy w sprawie, prawidłowo zastosował przepis art. 2 ust. 2a i ust. 3, wydając zaskarżoną decyzję Nr [...].
Stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zgodne jest z dotychczasową linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w tym m.in. z powołanym przez Ministra wyrokiem NSA z dnia 18 maja 1999 r., sygn. akt II SA 453/99, wyrokiem NSA z dnia 6 września 2000 r., sygn. akt II SA 1779/99, czy też wyrokiem NSA z dnia 12 lipca 2002 r., sygn. akt II SA 253/01. Ponadto - zdaniem Sądu - Minister Finansów prawidłowo odniósł się w uzasadnieniu obu zaskarżonych decyzji do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 1999 r., sygn. akt I KZP 39/99, OSNKW z 2000 r., z. 1-2, poz. 9.
Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd Sądu Najwyższego, iż "wygraną rzeczową" w rozumieniu art. 2 ust. 2a cyt. ustawy z 1992 r. jest nie tylko uzyskanie własności rzeczy, lecz również nabycie uprawnienia do korzystania z rzeczy na podstawie innego tytułu prawnego, albowiem pojęcia wygranej rzeczowej nie można sprowadzać wyłącznie do wygrania rzeczy, tj. uzyskania jej własności.
Odnośnie zarzutu skarżącego E. S. otyczącego naruszenia przepisu art. 40 § 2 k.p.a. Sąd uznał, iż zarzut ten jest całkowicie bezpodstawny, albowiem z akt sprawy nie wynika, aby strona skarżąca ustanowiła w toku postępowania administracyjnego pełnomocnika do występowania przed organem administracji publicznej. Z tej przyczyny organ prawidłowo – zdaniem Sądu, przesyłał wszelką korespondencję, w tym obie skarżone przez stronę decyzje administracyjne, na adres skarżącego E.S. rzedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą W. z siedzibą w H.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnoszony przez skarżącego zarzut obrazy przepisów art. 8 i art. 11 k.p.a. również nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Minister Finansów w treści zaskarżonej decyzji szczegółowo uzasadnił, dlaczego zakwalifikował gry urządzane przez stronę, jako gry na automatach w rozumieniu cyt. ustawy, ustosunkowując się wyraźnie do przeciwnego stanowiska strony skarżącej.
W ocenie Sądu należy przyjąć zatem, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.