II SA 109/02

II SA 109/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-02-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-01-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Robotowska
Magdalena Bosakirska /sprawozdawca/
Maria Jagielska /przewodniczący/
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie s. del.NSA Anna Robotowska WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Protokolant Aleksandra Macewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2001r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką oddala skargę
Uzasadnienie
W. D. posiadał na czas nieoznaczony zezwolenie Prezydenta m. W. z dnia [...] lipca 1998r. nr [...] na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową – pojazdem samochodowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], nr boczny [...], a następnie zezwolenie z [...] marca 1999r. nr [...] na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową – pojazdem samochodowym marki [...] nr rejestracyjny [...], nr boczny [...].
Decyzją z dnia [...] lutego 2001r. nr [...] Dyrektor Wydziału Porządku Publicznego działając na podstawie upoważnienia Prezydenta Miasta W., powołując się na art. 16 ust.1 p.3 i ust. 2 p.2 i 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób /Dz.U.nr141 z 1997r. poz. 942 z późn. zmianami/ w związku z § 1 uchwały [...] Rady Miasta W. z dnia [...] stycznia 1999r. w sprawie wprowadzenia wymogu uzyskiwania zezwoleń na zarobkowy przewóz osób taksówkami na terenie miasta W. oraz art.104 KPA cofnął W. D. zezwolenie nr [...] na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową – pojazdem samochodowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. W uzasadnieniu wskazał, że jest to druga decyzja w sprawie cofnięcia zezwolenia W. D.
Poprzedzające jej wydanie postępowanie dowodowe wykazało, że w czasie rutynowych kontroli funkcjonariusze straży miejskiej trzykrotnie stwierdzili niezgodność świadczonych przez W. D. usług z obowiązującymi przepisami tj. ustawą z 29 sierpnia 1997r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób, i uchwałami Rady Miasta W.
I tak w dniu [...] lipca 1998r. strażnicy stwierdzili przysłonięty układ taryf w taksometrze oraz usiłowanie ucieczki z miejsca kontroli po chodniku i przejściu dla pieszych , w dniu [...] listopada 1998 r. nie dopełnienie obowiązku uwidocznienia cen za wykonywaną usługę, przesłonięcie okienka układu taryf i taksometru, odmowę okazania dokumentów tożsamości i dokumentów dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej, w dniu [...] marca 1999r. prowadzenie działalności przewozowej samochodem [...] nr [...] mimo, iż zezwolenie opiewało na samochód [...][...]. Za czyny dokonane w dniach [...] lipca 1998r, [...] listopada 1998r. i [...] marca 1999r. Kolegium do Spraw Wykroczeń ukarało W. D. grzywnami, a Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] I 2000 r. nr [...], powołując się na art.16 ust.2 p.2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób, cofnął W. D. po raz pierwszy zezwolenie nr [...]. Od tej decyzji odwołał się W. D. zarzucając jej przekroczenie granic uznania administracyjnego oraz naruszenie art. 8 i 77 KPA.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2000 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję Prezydenta w całości i uznało, że były podstawy by wszcząć postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia, ale nie wszystkie okoliczności zostały wyjaśnione. W szczególności zbadania wymagał fakt dowolnego oznaczenia numeru bocznego taksówki. Kolegium wskazało też, że kwalifikacja prawna z art.16 ust.2 p.2 ustawy o warunkach krajowego przewozu drogowego wymaga bezspornego udowodnienia, które konkretnie przepisy zostały naruszone.
Tymczasem kolejna kontrola w dniu [...] marca 2000r. wykazała, że W. D. nie posiadał ważnego świadectwa legalizacji taksometru i za czyn ten funkcjonariusze Straży Miejskiej nałożyli na niego mandat karny.
Organ ponownie wszczął postępowanie o cofnięcie zezwolenia obejmując postępowaniem wszystkie stwierdzone dotychczas naruszenia prawa dokonane przez W. D. Prezydent dodatkowo ustalił, że choć zezwolenie opiewało na samochód o numerze bocznym [...], to posługując się nim, W. D. jeździł samochodem o numerze bocznym [...].
Decyzją z dnia [...] lutego 2001r. nr [...] Prezydent ponownie cofnął W. D. zezwolenie na przewóz osób taksówkami. Organ uznał zachowania taksówkarza za naganne i naruszające art. 16 ust.1 p.3 i art.16 ust. 2 p.2 i 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób /Dz.U.nr141 z 1997r. poz. 942 z późn. zmianami/ oraz naruszające art.23 ust.2 p. 2 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993r. prawo o miarach /Dz.U. 55 z 1993r. poz.248/.
Od orzeczenia tego odwołał się W. D. zarzucając naruszenie cytowanej wcześniej ustawy Prawo o miarach przez wadliwe uznanie, że przysłonięcie układu taryf wypełnia znamiona czynu opisanego w art.23 ust.2 p.3 tej ustawy. Kwestionował też dopuszczalność powoływania się w uzasadnieniu decyzji na załącznik do rozporządzenia nr 23 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 28 września 1994 r. Podnosił też naruszenie art.16 ustawy z 29 sierpnia 1997r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób przez wadliwe przyjęcie, że wymienione w nim przyczyny cofnięcia zezwolenia obejmują również naruszenie Prawa o miarach. Podnosił również, że w decyzji w sposób niedopuszczalny zrównuje się "usiłowanie oszukania klienta" z dokonanym naruszeniem § 1 uchwały nr [...] Rady m. W. z [...] kwietnia 1995r. podczas gdy, do cofnięcia zezwolenia konieczne jest stwierdzenie naruszenia prawa a nie tylko usiłowania dokonania tego naruszenia.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2001r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 KPA w związku z art.16 ust.1 p.3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o warunkach wykonywania krajowego przewozu osób i art.14 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że W. D. jeżdżąc samochodami o numerach odmiennych niż w zezwoleniu nie dopełniał warunków określonych w zezwoleniu, czym wypełnił hipotezę art.16 ust.1 p.3 ustawy z 29 sierpnia 1997r./przekroczenie uprawnień lub niedopełnienie warunków określonych w zezwoleniu/. Kolegium podniosło, że warunkiem uzyskania zezwolenia na przewóz osób taksówkami jest posiadanie świadectwa legalizacji urządzenia pomiarowo-kontrolnego /taksometru/. Brak posiadania ważnego świadectwa legalizacji taksometru oznacza, że przedsiębiorca przestał spełniać warunki wymagane do uzyskania zezwolenia, co skutkuje obligatoryjnym cofnięciem zezwolenia na podstawie art. 16 ust.1 p.1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Kolegium wskazało ponadto, że inne czyny, których się dopuścił W. D., mieszczą się w hipotezach art.3 ust. 1 i 2 , art. 5 i art.10 tej ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji /Dz.U.47 z 1993 r. poz.211 z późn. zmianami/., są więc czynami nieuczciwej konkurencji, o których mowa w art.16 ust.1 p.4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. skutkującymi obligatoryjnym cofnięciem zezwolenia.
Decyzję tę zaskarżył w terminie do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. D. zarzucając naruszenie art.11§ 1 KW, art.134 § 2 i 3 KW, art.16 ust.1 p.3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o warunkach wykonywania krajowego przewozu osób, w związku z art. 3 ustawy z dnia 26 lutego 1982r. o cenach, w związku z § 1 uchwały Rady W. nr [...] z [...] kwietnia 1995r. z późniejszymi zmianami. Skarżący wnosił również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie podnosząc argumenty jak w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2001r.
Postanowieniem z dnia 7 maja 2002r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Z mocy art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 153 p.1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / dalej zwane p.p.s.a. , Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/. Zgodnie z art. 13 ust. 2 tej ustawy sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Wobec tego, że sprawa dotyczy skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], którego siedziba znajduje się w [...], sprawa rozpatrywana jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a postępowanie toczy się na podstawie p.p.s.a.
W załączniku do protokołu rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżący podnosił nieprecyzyjność wskazanych przez SKO podstaw prawnych decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności prawem materialnym i przepisami procesowymi. Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona. Organ działając zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego prawidłowo i niespornie ustalił stan faktyczny i prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego
Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że czterokrotne kontrole wykazały wielokrotne naruszenia prawa przez W. D. a każde ze stwierdzonych naruszeń skutkuje obligatoryjnym cofnięciem zezwolenia.
Jest niesporne, że dnia [...] lipca 1998r. skarżący używał samochodu o numerze bocznym [...], podczas gdy zezwolenie opiewało na samochód o numerze bocznym [...], a dnia [...] marca 1999r. używał samochodu o numerze rejestracyjnym [...] i numerze bocznym [...], podczas gdy zezwolenie udzielone było na samochód [...] o numerze rejestracyjnym [...] i numerze bocznym [...]. Prawidłowo Kolegium uznało, że w obu przypadkach kierowca nie dopełniał warunków określonych w zezwoleniu, gdyż wykonywał działalność innym samochodem niż ten, na który miał wydane zezwolenie, co zgodnie z art.16 ust.1 p 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o warunkach wykonywania krajowego przewozu osób, skutkuje cofnięciem zezwolenia.
Dwukrotnie stwierdzone przysłonięcie układu taryf, a także nie dopełnienie obowiązku uwidocznienia ceny za wykonaną usługę i posługiwanie się taksometrem bez ważnego świadectwa legalizacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie oceniło, jako czyny nieuczciwej konkurencji z art. 3 ust.1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji /Dz.U.47 z 1993 r. poz.211 z późn. zmianami/ tj. działania sprzeczne z prawem i dobrymi obyczajami, które zagrażają lub naruszają interes klienta. Nie ulega wątpliwości, że przysłanianie układu taryf i nieuwidocznienie ceny za usługę jest sprzeczne z dobrymi obyczajami kupieckimi i narusza interes klienta, naraża go bowiem na żądanie ceny niezgodnej z taryfikatorem oraz niemożność skontrolowania, czy żądana cena jest prawidłowa.
Z art. 14 p.1 Prawa o miarach z dnia 3 kwietnia 1993r. i art.23 tej ustawy wynika, że posługiwanie się taksometrem bez ważnego świadectwa legalizacji jest zakazane i stanowi wykroczenie. Posługiwanie się nielegalizowanym taksometrem stanowi ponadto czyn nieuczciwej konkurencji, o którym mowa w art.16 ust.1 p.4 ustawy z 29 sierpnia 1997r. może bowiem skutkować wadliwym funkcjonowaniem urządzenia i w ten sposób zagrażać interesom klienta.
Kolegium zasadnie uznało, że działania skarżącego mieściły się w hipotezach art. 16 ust. 1 p.3 i 4, których wypełnienie uzasadnia obligatoryjne cofnięcie zezwolenia na przewóz taksówkami. Zarzuty skarżącego, przedstawione w załączniku do protokołu rozprawy dotyczące wadliwego powołania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, nie są więc uzasadnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo powołało w osnowie decyzji jako podstawę rozstrzygnięcia art.16 ust.1 p.3 ustawy o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób oraz art. 16 ust.1 p.4 - w uzasadnieniu. Zastosowanie obu przepisów zostało szczegółowo wyjaśnione. Nie ulega również wątpliwości, że decyzja jest merytorycznie prawidłowa, gdyż każde z dokonanych naruszeń prawa skutkuje obligatoryjnym cofnięciem zezwolenia a liczba naruszeń wskazuje, że skarżący nie jest osobą, spełniającą warunek "dobrej reputacji", który to warunek zgodnie z ustaloną linią orzecznictwa NSA, powinni spełniać kierowcy taksówek /por. wyroki NSA z dnia 26 września 2000r. II SA 1172/00, z dnia 23 maja 2001r. II SA 1596/00, z dnia 18 października 2001r. II SA 3340/00/.
Zważywszy powyższe na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w sentencji.