II SA 1049/02
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWSA w Warszawie stwierdził nieważność decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych nakładającej karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego, wskazując na skierowanie decyzji do podmiotu nieposiadającego statusu strony postępowania.
Sprawa dotyczyła skargi B. N. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych nakładającą karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego i umieszczenie tablicy reklamowej bez zezwolenia. Sąd administracyjny stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Kluczowym argumentem było skierowanie decyzji do firmy P., która nie posiadała statusu strony postępowania administracyjnego, co stanowiło istotną wadę decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał sprawę ze skargi B. N. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych, która utrzymała w mocy decyzję nakładającą karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego i umieszczenie tablicy reklamowej bez zezwolenia. Sąd stwierdził nieważność obu decyzji, opierając się na zarzucie naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących strony postępowania. Sąd uznał, że firma P., wskazana jako podmiot zajmujący pas drogowy, nie posiadała zdolności administracyjnoprawnej i nie mogła być stroną postępowania. Właścicielką firmy R. (P.) była B. N., która powinna być adresatem decyzji, jeśli prowadziła działalność gospodarczą. Skierowanie decyzji do podmiotu niebędącego stroną stanowiło istotną wadę prawną, skutkującą stwierdzeniem nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd wskazał, że rozpoznając sprawę ponownie, należy ustalić formę prawną firmy i właściwy podmiot postępowania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (4)
Odpowiedź sądu
Nie, decyzja skierowana do podmiotu niebędącego stroną postępowania administracyjnego jest obarczona wadą istotną i podlega stwierdzeniu nieważności.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że firma P. nie posiadała zdolności administracyjnoprawnej i nie mogła być stroną postępowania. Skierowanie decyzji do takiego podmiotu stanowi naruszenie art. 28 i 29 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
stwierdzono_nieważność
Przepisy (15)
Główne
u.d.p. art. 40 § 4
Ustawa o drogach publicznych
k.p.a. art. 28
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 29
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 10
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 7
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 77
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 84 § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 156 § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
Skierowanie decyzji do podmiotu niebędącego stroną postępowania stanowi istotną wadę skutkującą stwierdzeniem nieważności decyzji.
p.p.s.a. art. 145 § 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 152
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Ustawa przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 97
Pomocnicze
u.d.p. art. 36
Ustawa o drogach publicznych
Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych art. 1 § 1
Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych art. 10a
Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych art. 11 § 3
Argumenty
Skuteczne argumenty
Naruszenie art. 28 i 29 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji w stosunku do podmiotu nieposiadającego statusu strony postępowania administracyjnego.
Odrzucone argumenty
Naruszenie art. 40 ust. 4 ustawy o drogach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w przypadku niezawinionego zajęcia pasa drogowego istnieje możliwość wymierzenia kary pieniężnej. Naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżącej czynnego udziału w podejmowaniu w sprawie czynności procesowych a to oględzinach nieruchomości na której usytuowana jest reklama. Naruszenie art. 7, 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności dla wyjaśnienia sprawy a w szczególności czy przedmiotowa reklama rzeczywiście była umieszczona w pasie drogowym. Naruszenie art. 84 § 1 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego dla ustalenia usytuowania działki nr [...] stanowiącej pas drogowy.
Godne uwagi sformułowania
Firma nie jest bowiem podmiotem występującym w obrocie publicznoprawnym jak i stosunkach cywilnoprawnych. Decyzja taka obarczona jest wadą istotną i podlega stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 156 § l pkt 4 kpa.
Skład orzekający
Dorota Wdowiak
sprawozdawca
Halina Emilia Święcicka
przewodniczący
Stanisław Gronowski
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ugruntowana interpretacja przepisów k.p.a. dotyczących strony postępowania administracyjnego i konsekwencji skierowania decyzji do podmiotu nieposiadającego takiego statusu."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej firmy nieposiadającej osobowości prawnej i niebędącej stroną w rozumieniu k.p.a. Konieczność indywidualnej oceny każdego przypadku.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak kluczowe jest prawidłowe ustalenie stron postępowania administracyjnego, a błąd w tym zakresie może prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji, nawet jeśli merytoryczne zarzuty dotyczące zajęcia pasa drogowego nie zostały rozstrzygnięte.
“Błąd w ustaleniu strony postępowania administracyjnego: jak firma bez statusu strony doprowadziła do unieważnienia decyzji o karze pieniężnej.”
Dane finansowe
WPS: 5150,88 PLN
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA 1049/02 - Wyrok WSA w Warszawie Data orzeczenia 2004-01-30 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2002-03-25 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Sędziowie Dorota Wdowiak /sprawozdawca/ Halina Emilia Święcicka /przewodniczący/ Stanisław Gronowski Sygn. powiązane OSK 1016/04 - Wyrok NSA z 2005-01-07 Skarżony organ Inne Treść wyniku Stwierdzono nieważność postanowienia I i II instancji Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Święcicka (spr.) Sędziowie del. NSA Stanisław Gronowski WSA Dorota Wdowiak Protokolant Marlena Chmielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi B. N. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia [...] lutego 2002r. Nr [...] w przedmiocie zajęcia pasa drogowego i nałożenia kary pieniężnej 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2001 roku [...] 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Uzasadnienie II S.A. 1049/02 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] grudnia 2001 roku [...] Generalny Dyrektor Dróg Publicznych Oddział [...] w [...], działając na podstawie art. 36 i art. 40 ust. 4 ustaw z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych /tekst jednolity: Dz.U. nr 71 z 2000 roku, póz. 8387 i § l ust. l, § lOa oraz § 11 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 24 stycznia 1986 roku w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych /Dz. U. nr 6, poz. 33 z 1986 roku z póz. zm., orzekł: 1. z tytułu zajęcia pasa drogowego drogi krajowej nr [...][...] -[...], w miejscowości [...], przez firmę P. ul. [...],[...], poprzez ustawienie w pasie drogowym bez zezwolenia tablicy reklamowej o treści "[...] ", nałożenie kary pieniężnej w wysokości 5150,88 zł, 2. przywrócenie naruszonego stanu pierwotnego pasa drogowego drogi krajowej nr [...] w miejscowości [...] poprzez usunięcie tablicy reklamowej. W wyniku złożonego odwołania przez B. N.-właściciela R. w M., Generalny Dyrektor Dróg Publicznych Oddział [...] w K. decyzją z dnia [...] lutego 2002 roku [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Generalny Dyrektor Dróg Publicznych podniósł, że zgodnie z obowiązującymi przepisami zajęcie pasa drogowego na cele nie związane z budową, modernizacją, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządu drogi. Za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządu drogi, za umieszczenie w nim reklamy bez zezwolenia zarządu drogi pobiera się opłatę. Wobec tego, że doszło do ustawienia reklamy bez zezwolenia zarządu drogi przez firmę R. należało nałożyć karę pieniężną i orzec przywrócenie naruszonego stanu pierwotnego. Na decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia [...] lutego 2002 roku skargę złożyła B. N. zarzucając decyzji: 1. naruszenie prawa materialnego a mianowicie art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w przypadku niezawinionego zajęcia pasa drogowego istnieje możliwość wymierzenia kar}' pieniężnej, 2. art. 28 i 29 kpa poprzez skierowanie decyzji w stosunku do podmiotu nie posiadającego statusu strony postępowania administracyjnego, 3. art. 10 kpa poprzez pozbawienie skarżącej czynnego udziału w podejmowaniu w sprawie czynności procesowych a to oględzinach nieruchomości na której usytuowana jest reklama, 4. art. 7, 77 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności dla wyjaśnienia sprawy a w szczególności czy przedmiotowa reklama rzeczywiście była umieszczona w pasie drogowym, 5. art. 84 § l kpa poprzez niedopełnienie obowiązku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego dla ustalenia usytuowania działki nr [...] stanowiącej pas drogowy. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2001 roku Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W pierwszej kolejności rozważenia wymaga zarzut naruszenia art. 28 i 29 kpa a więc kto w niniejszej sprawie jest stroną postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Podmioty określone w art. 28 słowami "każdy" oraz "kto" są tymi, których dotyczy art. 29 kpa. Zdolność administracyjnoprawną mają więc osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne-również jednostki nie posiadające osobowości prawnej. W niniejszej sprawie ponad wszelką wątpliwość stroną nie jest firma P. Firma nie jest bowiem podmiotem występującym w obrocie publicznoprawnym jak i stosunkach cywilnoprawnych. Wynikają z tego określone konsekwencje w tym i takie, że firma nie może być podmiotem praw i obowiązków. Nie może być adresatem wszelkich nakazów czy zakazów wraz z obowiązkiem ich wykonania. Firma nie wypełnia więc znamion strony w postępowaniu administracyjnym. Już z odwołania od decyzji z dnia [...] grudnia 2001 roku Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych wynikało, że firma R /P./ ma właściciela. Jest nią B. N. Ona więc winna być adresatem decyzji jeżeli jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą. Obowiązkiem Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych było ustalenie podmiotu, który dokonał zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia i podmiot ten winien być adresatem decyzji. Wbrew twierdzeniom Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych wskazanie adresata decyzji - firmy P. - jest równoznaczne ze skierowaniem decyzji do podmiotu nie będącego stroną w sprawie, podmiotu, który nie wypełnia znamion strony w postępowaniu administracyjnym. Decyzja taka obarczona jest wadą istotną i podlega stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 156 § l pkt 4 kpa. Rozpoznając ponownie sprawę należy przede wszystkim ustalić formę prawną firmy R. /P./. Wobec stwierdzenia nieważności decyzji przedwczesnym byłyby rozważania odnośnie pozostałych zarzutów. Zważywszy na powyższe i na zasadzie art. 145 § l pkt 2 w z w. z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153 z 2002 roku póz. 1270/ i art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. N. 153, póz. 12701/ sąd orzekł jak w wyroku.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI