II PZP 4/07

Sąd Najwyższy rozpoznał zagadnienie prawne przekazane przez Sąd Okręgowy w Bydgoszczy, dotyczące interpretacji art. 134 § 12 Kodeksu pracy (w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r.) w kontekście obliczania wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych. Sprawa wywodziła się z powództwa pracownika przeciwko Zakładowi Poprawczemu o zapłatę z tytułu niedopłaconego wynagrodzenia za godziny nadliczbowe. Powód twierdził, że pozwany nieprawidłowo obliczył należne mu wynagrodzenie, nie wliczając do podstawy dodatku specjalnego za trudną pracę oraz dodatku za wysługę lat. Sąd Rejonowy w Szubinie częściowo uwzględnił powództwo, uznając, że te dodatki powinny być wliczone. Sąd Okręgowy, rozpatrując apelację pozwanego, dostrzegł poważne wątpliwości interpretacyjne i przedstawił zagadnienie prawne Sądowi Najwyższemu. Sąd Najwyższy, po analizie przepisów Kodeksu pracy (w tym art. 134 § 1 i 12 k.p. w brzmieniu obowiązującym w spornym okresie) oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 3 lipca 1996 r., stwierdził, że pojęcie 'wynagrodzenie pracownika wynikające z jego osobistego zaszeregowania określonego stawką godzinową lub miesięczną' odnosi się do wynagrodzenia zasadniczego. Wskazał, że dodatek specjalny za trudną pracę oraz dodatek za wysługę lat nie są bezpośrednią zapłatą za pracę określonego rodzaju lub na określonym stanowisku, lecz przysługują po spełnieniu dodatkowych przesłanek (miejsce pracy, długość zatrudnienia). W związku z tym, uchwałą z dnia 3 kwietnia 2007 r. Sąd Najwyższy rozstrzygnął, że wynagrodzenie pracownika stanowiące podstawę obliczania dodatków za pracę w godzinach nadliczbowych nie obejmuje dodatku specjalnego za trudną pracę ani dodatku za wysługę lat.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający