II PZP 4/07

Sąd Najwyższy rozpatrywał zagadnienie prawne przekazane przez Sąd Okręgowy w Bydgoszczy, dotyczące tego, czy wynagrodzenie pracownika, stanowiące podstawę obliczania dodatków za pracę w godzinach nadliczbowych zgodnie z art. 134 § 12 k.p. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r.), obejmuje dodatek specjalny za trudną pracę oraz dodatek za wysługę lat. Powód, Zbigniew M., domagał się zapłaty z tytułu niedopłaconego wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych, argumentując, że pozwany Zakład Poprawczy nie wliczył do podstawy obliczenia tych dodatków wspomnianych należności. Sąd Rejonowy w Szubinie częściowo uwzględnił powództwo, uznając, że dodatki te są objęte pojęciem "normalne wynagrodzenie" i "wynagrodzenie wynikające z osobistego zaszeregowania". Sąd Okręgowy, rozpatrując apelację pozwanego, powziął wątpliwości co do wykładni art. 134 § 12 k.p. i przedstawił zagadnienie prawne Sądowi Najwyższemu. Sąd Najwyższy, po analizie przepisów Kodeksu pracy, w tym art. 134 § 1 i § 12 w brzmieniu obowiązującym w spornym okresie, oraz bogatego orzecznictwa, w tym uchwały składu siedmiu sędziów z 1986 r. i wyroków z lat 1985, 2000, stwierdził, że pojęcie "wynagrodzenie pracownika wynikające z jego osobistego zaszeregowania określonego stawką godzinową lub miesięczną" odnosi się przede wszystkim do wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek specjalny za trudną pracę, uregulowany w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 1996 r., nie jest bezpośrednią zapłatą za pracę określonego rodzaju lub na określonym stanowisku, lecz wynika z miejsca pracy i dodatkowej przesłanki zwiększonej trudności. Podobnie, dodatek za wysługę lat zależy wyłącznie od długości okresu zatrudnienia, a nie od osobistego zaszeregowania. W związku z tym, Sąd Najwyższy podjął uchwałę, że oba te dodatki nie są wliczane do podstawy obliczania dodatków za pracę w godzinach nadliczbowych.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający