II PZ 69/04
Podsumowanie
Sąd Najwyższy uchylił postanowienie o odrzuceniu apelacji, uznając, że wadliwe oświadczenie pełnomocnika radcy prawnego nie jest podstawą do odrzucenia apelacji, jeśli zostanie ona potwierdzona przez stronę.
Sąd Okręgowy odrzucił apelację powoda z powodu wadliwego oświadczenia złożonego przez jego pełnomocnika, radcę prawnego, który nie spełnił wymogów art. 89 § 3 k.p.c. Sąd Najwyższy uchylił to postanowienie, stwierdzając, że apelacja sporządzona przez nieuprawnionego pełnomocnika podlega rozpoznaniu, jeśli zostanie potwierdzona przez stronę. Sankcją za niewłaściwe wykonanie zarządzenia sądu nie jest odrzucenie apelacji, lecz niedopuszczenie pełnomocnika do występowania w sprawie.
Sprawa dotyczyła zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w Słupsku, który odrzucił jego apelację od wyroku oddalającego powództwo o przywrócenie do pracy. Sąd Okręgowy uznał, że pełnomocnik powoda, radca prawny, złożył wadliwe oświadczenie zgodnie z art. 89 § 3 k.p.c., nie usuwając tym samym braków formalnych apelacji. Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie, stwierdził, że choć wykonanie zarządzenia przez pełnomocnika było wadliwe, to nie stanowi to podstawy do odrzucenia apelacji. Przypomniano, że apelacja sporządzona przez nieuprawnionego radcę prawnego podlega rozpoznaniu, jeśli zostanie potwierdzona przez stronę. Sankcją za niewłaściwe wykonanie zarządzenia sądu nie jest odrzucenie apelacji, lecz niedopuszczenie pełnomocnika do występowania w sprawie. Sąd Najwyższy powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego z 1968 r., zgodnie z którą czynności procesowe dokonane przez osobę niebędącą pełnomocnikiem zależą od zatwierdzenia przez stronę. W konsekwencji Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, apelacja taka podlega rozpoznaniu, jeśli zostanie potwierdzona przez stronę.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy wskazał, że sankcją za niewłaściwe wykonanie zarządzenia sądu przez radcę prawnego nie jest odrzucenie apelacji, lecz niedopuszczenie go do występowania w sprawie. Skuteczność czynności procesowych dokonanych przez osobę, która nie może być pełnomocnikiem, zależy od ich zatwierdzenia przez stronę.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylenie postanowienia
Strona wygrywająca
Tadeusz K.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Tadeusz K. | osoba_fizyczna | powód |
| Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w L. | spółka | pozwany |
Przepisy (10)
Główne
k.p.c. art. 89 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Wymaga od radcy prawnego udzielającego pełnomocnictwa procesowego przez osobę fizyczną złożenia oświadczenia, że „nie pozostaje w stosunku pracy". Ocena, czy „nie zachodzą przeszkody w przyjęciu pełnomocnictwa" należy do sądu.
Pomocnicze
k.p.c. art. 130
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 87 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 97
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 328 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 361
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 391 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 39319
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 397
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 386
Kodeks postępowania cywilnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Apelacja sporządzona przez nieuprawnionego radcę prawnego podlega rozpoznaniu, jeśli zostanie potwierdzona przez stronę. Sankcją za niewłaściwe wykonanie zarządzenia sądu nie jest odrzucenie apelacji, lecz niedopuszczenie pełnomocnika do występowania w sprawie. Czynności procesowe dokonane przez osobę, która nie może być pełnomocnikiem, zależą od zatwierdzenia przez stronę.
Odrzucone argumenty
Wadliwe oświadczenie pełnomocnika radcy prawnego, które nie spełnia wymogów art. 89 § 3 k.p.c., jest podstawą do odrzucenia apelacji.
Godne uwagi sformułowania
Apelacja sporządzona przez nieuprawnionego radcę prawnego podlega rozpoznaniu, jeśli zostanie potwierdzona przez stronę. Sankcją niewykonania lub nienależytego wykonania przez radcę prawnego zarządzenia sądu zobowiązującego pełnomocnika do złożenia oświadczenia, stosownego do art. 89 § 3 k.p.c., nie jest odrzucenie apelacji, lecz niedopuszczenie go do występowania w sprawie.
Skład orzekający
Jerzy Kuźniar
przewodniczący
Beata Gudowska
członek
Maria Tyszel
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących pełnomocnictwa procesowego radcy prawnego, dopuszczalności apelacji sporządzonej przez nieuprawnionego pełnomocnika oraz sankcji za wadliwe wykonanie zarządzeń sądu."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wadliwego oświadczenia pełnomocnika radcy prawnego w postępowaniu apelacyjnym.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Orzeczenie wyjaśnia ważną kwestię proceduralną dotyczącą pełnomocnictwa radcy prawnego i jego wpływu na dopuszczalność apelacji, co jest istotne dla praktyków prawa pracy.
“Czy wadliwe oświadczenie pełnomocnika może pogrzebać Twoją apelację? Sąd Najwyższy wyjaśnia!”
Sektor
praca
Lexedit — asystent AI dla prawników
Analizuj umowy, identyfikuj ryzyka i edytuj dokumenty z pomocą AI. Wrażliwe dane są anonimizowane zanim opuszczą Twój komputer.
Analiza umów
Ryzyka, klauzule i rekomendacje w trybie śledzenia zmian
Pełna anonimizacja
Dane osobowe usuwane lokalnie przed wysyłką do AI
Bezpieczeństwo danych
Szyfrowanie, brak trenowania modeli na Twoich dokumentach
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Postanowienie z dnia 27 stycznia 2005 r. II PZ 69/04 Apelacja sporządzona przez nieuprawnionego pełnomocnika podlega rozpoznaniu, jeśli zostanie potwierdzona przez stronę. W takiej sytuacji, sank- cją niewykonania lub nienależytego wykonania przez radcę prawnego zarzą- dzenia sądu zobowiązującego do złożenia oświadczenia zgodnie z art. 89 § 3 k.p.c., nie jest odrzucenie apelacji, lecz niedopuszczenie go do występowania w sprawie. Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Beata Gudowska, Maria Tyszel (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2005 r. sprawy z powództwa Tadeusza K. przeciwko Miejskiemu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w L. o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne, na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Słupsku z dnia 25 marca 2004 r. [...] u c h y l i ł zaskarżone postanowienie. U z a s a d n i e n i e Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Słupsku postanowie- niem z dnia 25 marca 2004 r. [...] odrzucił apelację powoda Tadeusza K. od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Lęborku z dnia 7 listopada 2003 r. [...], oddalają- cego jego powództwo o przywrócenie do pracy w pozwanym Miejskim Przedsiębior- stwie Wodociągów i Kanalizacji. W uzasadnieniu swojego postanowienia Sąd zwrócił uwagę, iż pełnomocnik powoda, będący radcą prawnym, wezwany stosownie do art. 89 § 3 k.p.c. do złożenia oświadczenia, iż nie pozostaje w stosunku pracy, złożył ta- kie, które nie może jednak być uznane za oświadczenie postulacyjne, gdyż nie za- wiera stwierdzenia stanu faktycznego, a ocenę zdolności pełnomocnika do repre- zentowania osób fizycznych. Taka ocena należy do sądu, a nie do pełnomocnika i 2 dlatego Sąd drugiej instancji uznał, że braki formalne apelacji nie zostały usunięte w terminie i apelację odrzucił. W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik powoda wniósł o jego uchyle- nie w całości i przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia przez Sąd Okręgowy, celem nadania biegu apelacji oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego za udział w postępowaniu zażaleniowym. Zarzucił Sądowi Apelacyjnemu obrazę przepisów prawa procesowego przez niezastosowanie i błędną wykładnię art. 87 § 1 k.p.c. i art. 97 k.p.c., a także art. 89 § 3 k.p.c. przez bezpodstawne zakwestionowanie przez Sąd treści oświadczenia złożonego przez pełnomocnika. Zarzucił również ob- razę przepisu art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 361 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c. Rozpoznając zażalenie Sąd Najwyższy wziął pod uwagę, co następuje: Trafne jest stanowisko Sądu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że wy- konanie przez pełnomocnika procesowego powoda zarządzenia Sądu wydanego w trybie art. 130 k.p.c. było wadliwe, ponieważ nadesłane przez pełnomocnika oświad- czenie nie czyniło zadość wymaganiu z art. 89 § 3 k.p.c. Sąd Najwyższy przypomina więc, że - stosownie do tego przepisu - w razie udzielenia pełnomocnictwa proceso- wego radcy prawnemu przez osobę fizyczną powinnością radcy prawnego jest złoże- nie oświadczenia, że „nie pozostaje w stosunku pracy", natomiast ocena, czy „nie zachodzą przeszkody w przyjęciu pełnomocnictwa" przez radcę prawnego należy do sądu a nie do pełnomocnika. Nieuzupełnienie braku apelacji polegającego na wadli- wości pełnomocnictwa nie oznacza jednak takiego niezachowania warunków formal- nych, które powodowałoby niemożność nadania apelacji prawidłowego biegu. Brak zdolności postulacyjnej pełnomocnika, który sporządził apelację nie uzasadnia jej odrzucenia. Nie straciła aktualności uchwała Sądu Najwyższego z 20 grudnia 1968 r., II CZP 93/68, zgodnie z którą skuteczność prawna czynności procesowych doko- nanych przez osobę, która nie może być pełnomocnikiem procesowym, zależy od ich zatwierdzenia przez zainteresowaną stronę (OSNCP 1969 nr 7-8, poz. 129). W prze- ciwieństwie do kasacji, w postępowaniu apelacyjnym nie obowiązuje tzw. przymus adwokacko-radcowski i apelacja sporządzona przez nieuprawnionego radcę prawne- go podlega rozpoznaniu, jeśli zostanie potwierdzona przez stronę skarżącą. Sankcją niewykonania lub też niewłaściwego wykonania przez radcę prawnego zarządzenia sądu zobowiązującego pełnomocnika do złożenia oświadczenia, stosownego do art. 3 89 § 3 k.p.c., nie jest odrzucenie apelacji, lecz niedopuszczenie go do występowania w sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy, zgodnie z powołanymi przepi- sami oraz art. 39319 w związku z art. 397 oraz art. 386 k.p.c., orzekł jak sentencji po- stanowienia. ========================================