II PZ 45/11

Sygn. akt II PZ 45/11 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 2 lutego 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący) 
SSN Małgorzata Gersdorf (sprawozdawca) 
SSA Maciej Piankowski 
 
w sprawie z powództwa W. Z. 
przeciwko E. I. 
o ustalenie istnienia stosunku pracy, sprostowanie świadectwa pracy, odprawę  i 
odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 lutego 2012 r., 
zażalenia powoda na postanowienie zawarte w punkcie 2 wyroku Sądu 
Okręgowego w P.  z dnia 8 lipca 2011 r.,  
 
 
1. zmienia pkt 2 wyroku i zawarte w nim zaskarżone 
postanowienie w ten sposób, że zasądza od pozwanego na rzecz 
powoda dodatkowo kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych 
tytułem zwrotu kosztów postępowania, 
2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 480 zł 
tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. 
 
 
Uzasadnienie 
 
Zawartym w wyroku z dnia 8 lipca 2011 r., Sąd Okręgowy w P. zasądził od 
pozwanego na rzecz powoda kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa 

 
 
2 
procesowego. Sprawa toczyła się o ustalenie istnienia stosunku pracy, 
sprostowanie świadectwa pracy, odprawę i odszkodowanie za niezgodne z prawem 
rozwiązanie stosunku pracy. Rozstrzygnięcie o kosztach ferował Sąd mając na 
uwadze uchwałę SN z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. I PZP 6/10, w której Sąd 
Najwyższy uznał, że w sprawie o odszkodowanie na podstawie art. 56 § 1 k.p. w 
zw. z art. 58 k.p. podstawę zasądzenia wynagrodzenia pełnomocnika stanowi ta 
sama stawka, która obowiązuje w sporze o przywrócenie do pracy.  
 
Zażalenie na to postanowienie wywiódł pełnomocnik powoda, zarzucając 
naruszenie § 12 pkt 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 
września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez 
Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. 
Nr 163 poz. 1348) przez jego wadliwe zastosowanie a także § 12 pkt 1 ust. 2 tego 
rozporządzenia w zw. z § 6 i § 13 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia przez ich 
niezastosowanie. W zażaleniu pełnomocnik wskazał, że powód dochodził w 
postępowaniu nie tylko odszkodowania, ale także odprawy pieniężnej. Dla potrzeb 
ustalenia wysokości wynagrodzenia pełnomocnika należało, jego zdaniem, użyć 
wartości przedmiotu zaskarżenia (kwoty 9.662 zł) i od tego wyliczyć wysokość 
kosztów zastępstwa procesowego. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zażalenie 
okazało 
się 
uzasadnione, 
co 
doprowadziło 
do 
zmiany 
zaskarżonego orzeczenia.  
 
W postępowaniu strona powodowa domagała się ustalenia istnienia 
stosunku pracy, sprostowania świadectwa pracy, odprawy oraz odszkodowania za 
niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy. W I instancji wyrokiem z dnia 30 
marca 2011 r. zasądzono na rzecz powoda kwotę 3.864,56 zł tytułem odprawy oraz 
kwotę 5.794,84 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie 
umowy o pracę oddalając powództwo w pozostałej części. Strona pozwana 
rozstrzygnięcie to zaskarżyła w całości. W konsekwencji przedmiotem orzekania 
sądu II instancji było roszczenie o odprawę oraz roszczenie o odszkodowanie za 
wadliwe wypowiedzenie stosunku pracy. Tak ukształtowana kumulacja roszczeń 

 
 
3 
wymagała uwzględnienia przy ferowaniu rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. 
W zaskarżonym orzeczeniu sąd II instancji zastosował podstawową zasadę 
odpowiedzialności za wynik postępowania, wadliwie jednak ustalił wartość 
wynagrodzenia 
kosztów 
zastępstwa 
procesowego. 
Zastosował 
bowiem 
wskazówkę, wynikającą z uchwały siedmiu sędziów SN z dnia 24 lutego 2011 r., I 
PZP 6/10 (OSNP 2011 nr 21-22, poz. 268) tak, jakby roszczenie o odszkodowanie 
za wadliwe rozwiązanie stosunku pracy pozostawało jedynym roszczeniem 
dochodzonym w sprawie. Tymczasem powód dochodził także odprawy, a tego 
żądania z perspektywy kosztów zastępstwa procesowego nie można traktować w 
sposób identyczny jak żądania odszkodowania za wadliwe rozwiązanie stosunku 
pracy. Skoro zachodzi w sprawie kumulacja tych dwóch roszczeń, to skumulowania 
wymaga także wartość kosztów zastępstwa procesowego. Ponieważ każde z 
żądań (odszkodowanie za wadliwe rozwiązanie stosunku pracy; odprawa) mogłoby 
stanowić przedmiot odrębnego postępowania, a koszty zastępstwa procesowego 
liczone byłyby odmiennie, dla każdego z nich (co wynika z uchwały siedmiu 
sędziów SN I PZP 6/10),to z tytułu każdego wypadało tu zasądzić właściwą sumę 
tytułem kosztów zastępstwa procesowego, a następnie je zsumować. Trafnie zatem 
pełnomocnik skarżącego podnosi, iż zastosowanie winien znaleźć § 12 pkt 1 ust. 2 
1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie 
opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów 
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – w odniesieniu do roszczenia o 
odprawę. W przypadku odprawy, której dochodził powód, ustalona w ten sposób 
kwota stanowi 450 zł. O tę zatem kwotę powiększył Sąd Najwyższy wynagrodzenie 
kosztów zastępstwa procesowego należnych stronie powodowej. O kosztach 
postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c.  
 
 
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.