II PZ 45/10

Sygn. akt II PZ 45/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 15 grudnia 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (przewodniczący) 
SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca) 
SSN Józef Iwulski 
 
w sprawie z powództwa R. M. 
przeciwko C. S.A.  
o odprawę pieniężną, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 grudnia 2010 r., 
zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego […] 
z dnia 27 maja 2010 r.,  
 
1. oddala zażalenie 
2. zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej 120 zł (sto 
dwadzieścia) tytułem kosztów postępowania zażaleniowego. 
 
 
Uzasadnienie 
 
Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 27 
maja 2010 r. oddalił apelację powódki – R. M. – i zasądził od niej na rzecz 
pozwanego – C. S.A.– 9 303,20 zł tytułem zwrotu kosztów procesu w instancji 
apelacyjnej.  
Na postanowienie w przedmiocie kosztów zażalenie złożyła powódka, 
zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało polegać na 
niewłaściwym zastosowaniu art. 108 § 1 k.p.c. oraz 98 § 1-3 k.p.c. w związku z § 
12 ust. 1 pkt 2 w związku z § 6 pkt 7 w związku z § 11 ust. 1 pkt 2 w związku z § 2 

 
 
2 
ust 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w 
sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb 
Państwa 
kosztów 
pomocy 
prawnej 
udzielonej 
przez 
radcę 
prawnego 
ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Naruszenie przepisów 
postępowania miało się przejawiać również w błędnych ustaleniach faktycznych. 
Sąd nietrafnie przyjął, że wyliczenie wydatków poniesionych przez pełnomocnika 
pozwanej, w tym w szczególności kosztów dwukrotnego dojazdu z Opoczna do 
Sądu Apelacyjnego jest poczynione w sposób prawidłowy i wynosi 1 803,20 zł. Nie 
przedstawiono sądowi rachunków lub faktur uzasadniających poniesienie kosztów 
w tej wysokości. 
Wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i ustalenie 
prawidłowej wysokości zasądzonych od powódki na rzecz pozwanej kosztów w 
postępowaniu apelacyjnym. 
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że koszty procesu zasądzono w 
istocie na podstawie załączonego do akt sprawy spisu kosztów pełnomocnika 
pozwanej (pismo z 13 maja 2010 r., k. 51 akt sprawy). Brak bowiem wzmianki w 
tym przedmiocie z uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Zgodnie z treścią pisma 
z 13 maja 2010 r. pełnomocnik obliczył wydatki poniesione w związku ze 
stawiennictwem na dwóch terminach rozpraw na kwotę 2 103,20 zł. Jako podstawę 
do zasądzenia tytułem wynagrodzenia 7.200 zł wskazał § 12 ust. 1 pkt 2 w związku 
z § 6 pkt 7 w związku z § 11 ust. 1 pkt 2 w związku z § 2 ust 2 rozporządzenia z 28 
września 2002 r. W opinii skarżącej pełnomocnik pozwanej błędnie ustalił wysokość 
należnego wynagrodzenia na 7.200 zł. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 
28 września 2002 r. za prowadzenie sprawy przed sądem apelacyjnym kwota 
wynagrodzenia powinna zostać ustalona jako 75% stawki minimalnej, która 
wynosiła w rozpoznawanej sprawie 7.200 zł. Wynagrodzenie wynosić powinno 
zatem 5.400 zł. Podkreślono też, że pełnomocnik powódki nie udokumentował 
wydatków poniesionych w postępowaniu apelacyjnym (koszty dwukrotnego dojazdu 
do W. z O. oraz dwa noclegi). Zarzucono również, że nieprawidłowo zastosowano 
wzór „540 km x 4 x 0,8358 zł (auto o pojemności powyżej 1 600 cm3) = 1 803,20 
zł". W opinii skarżącej wartość „4" oznacza koszt 4 zł za 1 litr paliwa, natomiast 
0,8358 zł jest stawką wskazaną w § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 

 
 
3 
25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu 
kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i 
motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. Nr 27, poz. 271 ze zm.). 
W opinii skarżącej kwota należna pełnomocnikowi za dojazd na rozprawę wynosi 
jedynie 451, 33 zł.  
W odpowiedzi na zażalenie podniesiono, że zgodnie z powołanymi w piśmie 
z 13 maja 2002 r. rozporządzenia z 28 września 2002 r. Sąd Apelacyjny uznając 
nakład pracy pełnomocnika, mógł zasądzić wynagrodzenie radcy prawnego w 
wysokości do 32 400,00 zł (§ 2 ust. 2 rozporządzenia z 28 września 2002 r.). W 
sprawie zasądził 7.200 zł, co odpowiadać ma dużemu nakładowi pracy 
pełnomocnika. Kwota ta zawiera się w przedziale określonym przez przepisy 
rozporządzenia z 28 września 2002 r. 
Stwierdzono, że cyfra 4 użyta w działaniu przedstawionym w piśmie z 13 
maja 2010 r. nie oznacza ceny litra paliwa, lecz ilość niezbędnych przejazdów 
celem dwukrotnego stawiennictwa na rozprawie – stąd działanie 540 km razy 4.  
Podkreślono 
też, 
że 
nie 
ma 
ustawowego 
wymogu 
udowadniania 
poniesionych kosztów przez pełnomocnika strony.  
W odpowiedzi na zażalenie wniesiono o przyznanie kosztów postępowania 
zażaleniowego według norm przepisanych. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Przedmiotem niniejszego zażalenia były koszty zasądzone od powódki  w 
postępowaniu apelacyjnym, w kwocie 9.303, 20 zł.  
 
Zwrot kosztów dwukrotnego stawiennictwa w Sądzie Apelacyjnym został 
wyliczony poprawnie. Bowiem cyfra 4 nie stanowiła ceny jednego litra paliwa, a 
ilość dojazdów i powrotów. Uzasadnione było również wyliczenie kosztów noclegów 
(2 x 150 zł.).  
 
W zażaleniu kwestionowano także wysokość przyznanych kosztów 
zastępstwa procesowego w kwocie 7.200 zł. Podstawą przyznania i obliczenia tych 
kosztów stanowią przepisy art. 108 § 1 w związku z art. 98 k.p.c. Wyliczenie zaś 
konkretnej kwoty opiera się na przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 
w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb 

 
 
4 
Państwa 
kosztów 
pomocy 
prawnej 
udzielonej 
przez 
radcę 
prawnego 
ustanowionego z urzędu z dnia 28 września 2002 r. (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze 
zm. – dalej rozporządzenie). Powołując się na przepis § 12 ust. 1 pkt 1 tego 
rozporządzenia podniesiono, że kwota kosztów za zastępstwo procesowe (przed 
sądem apelacyjnym) powinna wynosić 5.400 zł., a nie 7.200 zł. Gdyby oprzeć się 
jedynie na tym przepisie kwota ta wyniosłaby rzeczywiście 5.400 zł. Jednak, jak 
stwierdzono nawet w uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik pozwanego oparł swoje 
wyliczenie kosztów zastępstwa procesowego także na § 2 powołanego wyżej 
rozporządzenia. Przepis ten dopuszcza zaś modyfikacje wysokości przyznawanych 
kosztów, których sposób wyliczenia określają dalsze przepisy rozporządzenia. 
Pełnomocnik określił wysokość kwoty żądanych kosztów zastępstwa oraz powołał, 
między innymi, przepis § 2 rozporządzenia.  
 
Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności radcy 
prawnego tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład 
pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w 
przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Natomiast zgodnie z ust. 2 
tegoż paragrafu podstawą jej zasądzenia stanowią stawki minimalne, a opłata nie 
może przekroczyć sześciokrotności stawki minimalnej ani wartości przedmiotu 
sprawy.   
 
Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że uwzględniając nakład pracy 
pełnomocnika pozwanej Sąd Apelacyjny mógł zasądzić kwotę nawet do 32.400 zł. 
Tym samym nie ulega wątpliwości, że przyznana kwota 7.200 zł. jest zgodna z 
przepisami rozporządzenia oraz art. 98 i 109 k.p.c.  Mając też na uwadze, że 
pozostałe koszty zostały również wyliczone poprawnie należy stwierdzić, że 
postanowienie Sądu Apelacyjnego odpowiada prawu i nie zostały naruszone 
wskazane 
w 
zażaleniu 
przepisy 
kodeksu 
postępowania 
cywilnego 
oraz 
rozporządzenia.  
 
Z powyższych względów, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 
39814 k.p.c., orzeczono jak w sentencji postanowienia.