II PZ 39/10

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie powódki na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 20 lipca 2010 r., które odrzuciło apelację powódki od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 28 maja 2010 r. w sprawie o przywrócenie do pracy. Sąd Okręgowy odrzucił apelację na podstawie art. 370 k.p.c., uznając, że pełnomocnik powódki, wezwany do uzupełnienia braków apelacji przez oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia, nie wykonał wezwania prawidłowo, składając pismo w jednym egzemplarzu. Sąd Okręgowy przyjął, że skutek odrzucenia apelacji następuje również wtedy, gdy strona uzupełniła wskazany brak, ale jej pismo dotknięte jest innym brakiem. Sąd Najwyższy, uchylając zaskarżone postanowienie, odwołał się do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 29 lipca 2003 r. (III PZP 10/03), zgodnie z którą do niepodpisanego pisma wskazującego wartość przedmiotu zaskarżenia na wezwanie o uzupełnienie braków apelacji nie stosuje się art. 130 § 1 i 2 k.p.c. Sąd Najwyższy podkreślił, że nieprawidłowe wykonanie wezwania o uzupełnienie braku apelacji jest niewykonaniem wezwania, a skutek tego jest określony w art. 370 k.p.c. Jednakże, po wyeliminowaniu normy wyrażonej w art. 370¹ k.p.c., nie należy odrzucać apelacji w związku z brakami pisma wniesionego w celu uzupełnienia stwierdzonych w niej braków, lecz wezwać stronę do ich usunięcia. Sąd Najwyższy zaznaczył, że błąd formalny zawodowego pełnomocnika nie powinien obciążać strony, która poszukiwała fachowej pomocy, zwłaszcza gdy sankcją jest zamknięcie drogi do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający