II PZ 39/05

Postanowienie z dnia 13 października 2005 r. 
II PZ 39/05 
 
Nie czyni zadość warunkowi określonemu w art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c. sfor-
mułowanie wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku, bez oznaczenia zakresu 
żądanego uchylenia. 
 
Przewodniczący SSN Barbara Wagner (sprawozdawca), Sędziowie SN: 
Katarzyna Gonera, Maria Tyszel. 
 
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 paź-
dziernika 2005 r. sprawy z powództwa Janusza G. przeciwko G.-P. Spółce z o.o. w 
P. o odszkodowanie i ekwiwalent za urlop, na skutek zażalenia powoda na postano-
wienie Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu z 
dnia 29 kwietnia 2005 r. [...[ 
 
o d d a l i ł   zażalenie. 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
Sąd Okręgowy w Poznaniu postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2005 r. [...] od-
rzucił kasację Janusza G. od wyroku tego Sądu z dnia 11 lutego 2005 r., zmieniają-
cego punkt I wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w 
Poznaniu z dnia 1 września 2004 r. [...], zasądzającego od G.-P. Spółki z o.o. w P. 
na rzecz skarżącego kwotę 39.000 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z pra-
wem rozwiązanie umowy o pracę, w ten sposób, że powództwo oddalił. 
Pełnomocnik Janusza G. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgo-
wego z dnia 11 lutego 2005 r. wskazując, że „na podstawie art. 3981 § kpc” zaskarża 
„wyżej wymieniony wyrok”. W ocenie Sądu Okręgowego, skarga nie określa czy wy-
rok jest zaskarżony w całości czy w części. Niespełnienie wymagania formalnego 
określonego w art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c. jest istotną, nieusuwalną wadą, powodującą 
odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. bez wzywania do uzu-
pełnienia jej braków.  

 
2
 
Janusz G. zaskarżył to postanowienie zażaleniem, wnosząc o „uchylenie za-
skarżonego orzeczenia przez Sąd Okręgowy w Poznaniu i nadanie skardze kasacyj-
nej dalszego biegu”, ewentualnie o „uchylenie zaskarżonego postanowienia.” Zda-
niem jego pełnomocnika, skoro „skarżący w skardze kasacyjnej stwierdza, iż zaskar-
ża wyrok Sądu II instancji, nie wskazując że czyni to w części to oczywistym jest, iż 
wyrok zaskarża w całości”. Wyraźne oznaczenie czy orzeczenie jest zaskarżone w 
całości lub w części wymagane jest tylko w razie zaskarżenia orzeczenia w części. 
Należy bowiem wówczas dokładnie określić „w jakiej części orzeczenie się zaskarża, 
a w jakiej nie”. Podniósł nadto, że Sąd odrzucił kasację „a więc środek, który nie zo-
stał wniesiony oraz który jest nieznany ustawie”. Artykuł 3986 § 2 k.p.c. stanowi bo-
wiem o odrzuceniu skargi kasacyjnej, a nie kasacji.  
 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
 
Powoływany przez Sąd oraz skarżącego art. 3984 k.p.c. określa wymagania 
jakim powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Przepis ten został podzielony na dwa 
paragrafy. W pierwszym z nich wskazuje wymagania stawiane skardze kasacyjnej 
jako nadzwyczajnemu środkowi zaskarżenia, zaś w drugim - te, które powinno speł-
niać każde pismo procesowe. Wymagania skargi kasacyjnej ustanowione w paragra-
fie pierwszym nie mogą być uzupełnione, a skarga niespełniająca któregokolwiek z 
nich podlega odrzuceniu a limine, bez wzywania do uzupełniania jej braków. Mogą 
być jednak uzupełniane braki skargi kasacyjnej jako zwykłego pisma procesowego. 
Konsekwencje rozgraniczenia tychże wymagań określa art. 3986 k.p.c. Wymieniony 
w art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c. warunek oznaczenia orzeczenia, od którego jest wniesio-
na skarga kasacyjna, ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w czę-
ści jest wymaganiem, którego niespełnienie powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej. 
Oznaczenie orzeczenia sądu drugiej instancji polega na wskazaniu sądu, który wydał 
zaskarżone orzeczenie, jego sygnatury, daty wydania, nazwisk stron postępowania i 
przedmiotu sprawy. Z kolei oznaczenie zakresu zaskarżenia następuje poprzez 
podanie czy orzeczenie zaskarżone jest w części, czy też w całości. Wskazanie za-
kresu zaskarżenia jest niezbędne do określenia granic rozpoznania kasacyjnego. Z 
tego powodu, jak też z uwagi na charakter postępowania kasacyjnego i stopień jego 
sformalizowania, nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierun-

 
3
ków (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 października 1997 r., II CKN 
404/97, OSNC 1998 nr 4, poz. 59).  
 
Wniesiona przez pełnomocnika skarżącego skarga kasacyjna jakkolwiek za-
wiera oznaczenie orzeczenia, to nie spełnia wymagania określonego w art. 3984 § 1 
pkt 1 k.p.c., a mianowicie oznaczenia granic zaskarżenia. Nie czyni również zadość 
warunkowi z art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c., albowiem sformułowany przez skarżącego 
wniosek o uchylenie wyroku nie zawiera oznaczenia zakresu żądanego uchylenia. 
Oznaczenie tych wymogów stanowi tego rodzaju konstrukcyjny element skargi kasa-
cyjnej, którego brak powoduje, że staje się ona prawnie niedopuszczalna.  
Rację ma strona skarżąca, że Sąd odrzucił środek zaskarżenia o nazwie „ka-
sacja” zamiast „skargi kasacyjnej”. Uzasadnienie postanowienia, a zwłaszcza prawi-
dłowe powołanie podstawy rozstrzygnięcia (art. 3986 § 2 k.p.c.), wskazuje jednak, że 
błędne nazwanie wniesionego przez pełnomocnika Janusza G. środka zaskarżenia 
stanowiło oczywistą omyłkę Sądu. 
Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie 
art. 3941 k.p.c. w związku z art. 39814 k.p.c. 
========================================