II PZ 30/08

Sąd Najwyższy rozpoznał sprawę z powództwa P.P. Spółki z o.o. w W. przeciwko Wojciechowi S. o zapłatę, dotyczącą zażalenia na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 19 maja 2008 r. Sąd Okręgowy odrzucił apelację strony powodowej od wyroku Sądu Rejonowego, uznając ją za nienależycie opłaconą. Uzasadnieniem była wartość przedmiotu sporu przekraczająca 50.000 zł, co w myśl art. 35 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych wymagało uiszczenia opłaty stosunkowej od apelacji, a nie opłaty podstawowej. Sąd Okręgowy powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego II PZP 5/07, błędnie stosując ją do sytuacji, gdy wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa od wartości przedmiotu sporu. Strona powodowa zarzuciła naruszenie art. 233 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 361 k.p.c. przez dowolne ustalenie wartości przedmiotu sporu, naruszenie art. 476 § 1 pkt 1 k.p.c. przez błędne objęcie prawomocnie zasądzonej kwoty sprawą z zakresu prawa pracy, oraz naruszenie art. 370 k.p.c. w zw. z art. 1302 § 3 k.p.c. przez wadliwe odrzucenie apelacji. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za uzasadnione. Podkreślono, że termin „sprawa” w rozumieniu art. 200 k.p.c. powinien być rozumiany jako wiązka roszczeń należących do właściwości tego samego sądu i rozstrzyganych w tym samym postępowaniu odrębnym. Wymaga to odrębnego badania wartości przedmiotu sporu dla roszczeń cywilnych i pracowniczych, nawet jeśli pierwotnie były w jednym pozwie. Ponadto, odrzucenie apelacji bez wezwania do uzupełnienia opłaty, na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c., nie było możliwe w tej sytuacji, zwłaszcza w świetle art. 1302 § 5 k.p.c. wyłączającego jego stosowanie. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający