II PZ 26/09

Sygn. akt II PZ 26/09 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 13 stycznia 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Romualda Spyt (przewodniczący) 
SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca) 
SSN Zbigniew Myszka 
 
w sprawie z powództwa M. K. 
przeciwko Przedsiębiorstwu Serwisu Automatyki i Urządzeń Elektrycznych E. Sp. z 
o.o. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 stycznia 2010 r., 
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w K. 
z dnia 13 sierpnia 2009 r.,  
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
Uzasadnienie 
 
Sąd Rejonowy w K. wyrokiem z 10 marca 2009 r. oddalił powództwo M. K. 
Wyrokiem z 26 maja 2009 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację powoda.  
Powód 9 lipca 2009 r. wniósł o wznowienie postępowania apelacyjnego 
zakończonego prawomocnym wyrokiem. Wezwany do uzupełnienia skargi 
pełnomocnik powoda wskazał, że podstawą wznowienia jest art. 403 § 2 k.p.c. – 
wykrycie nowych okoliczności, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy, a z 
których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W opinii 
skarżącego w sprawie nie przeprowadzono dowodu z opinii biegłych, które miały na 

 
 
2 
celu ustalenie prawidłowości rozliczenia dokonanego przez powoda oraz ustalenie 
metodologii rozliczenia podanego przez powoda i przyjętego przez Sąd.  
Sąd Okręgowy w K. postanowienie z 13 sierpnia 2009 r. odrzucił skargę o 
wznowienie postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że powód wskazał 
podstawę wznowienia, wnosząc o uchylenie prawomocnego wyroku oraz dopełnił 
terminu do jej wniesienia. 
Sąd Okręgowy uznał, że w istocie skarga powoda sprowadza się do 
kwestionowania 
poprawności 
przeprowadzonego 
postępowania. 
Podstawę 
wznowienia powód łączy z tym, że Sąd nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego 
z dziedziny księgowości, która miałaby potwierdzić jego argumentację. W opinii 
Sądu Okręgowego wskazana podstawa wznowienia nie jest żadną nową 
okolicznością faktyczną, nowym środkiem dowodowym, z którego strona nie mogła 
skorzystać w poprzednim postępowaniu.  
Podkreślono, że powód składał wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii 
biegłego przed Sądem I instancji. Wniosek oddalono. Brak przeprowadzenia 
dowodu z opinii biegłego był jednym z zarzutów apelacji powoda. Sąd Okręgowy 
nie dopatrzył się w tym zakresie obrazy przepisów postępowania.  
Z powołaniem się na orzeczenia Sąd Najwyższego (postanowienia z 29 
stycznia 1968 r. I CZ 122/67, OSNC 1968, nr 8-9, poz. 154; z 7 lipca 2005 r., IV Co 
6/05, Biul. SN 2005, nr 9, poz. 14) skargę o wznowienie postępowania odrzucono 
na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy zaznaczył, że skarga musi opierać 
się na jednej z ustawowych podstaw wznowienia. Samo jednak wskazanie 
podstawy nie oznacza, że warunek ten został spełniony.  
Tym samym, Sąd Okręgowy uznał, że powód pomimo wskazania art. 403 § 
2 k.p.c. jako podstawy wznowienia, w istocie nie oparł skargi na żadnej z 
ustawowych przesłanek. 
Na postanowienie z 13 sierpnia 2009 r. o odrzuceniu skargi o wznowienie 
postępowania zażalenie wniósł pełnomocnik powoda. Wnosił o uchylenie 
zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie odrzuconej skargi. W zażaleniu 
podniesiono, że na posiedzeniu niejawnym bada się wniesienie skargi o 
wznowienie postępowania w terminie, jej dopuszczalność i oparcie na ustawowej 
podstawie. Na podstawie art. 410 k.p.c. nie jest przedmiotem badania, czy 

 
 
3 
podstawa wznowienia faktycznie istnieje, czy jest merytorycznie uzasadniona. Bada 
się jedynie, czy skarżący wskazał podstawę określoną w ustawie.  
Z powołaniem się na postanowienie Sądu Najwyższego z 24 marca 1998 r., I 
PKN 97/98, (OSNP 1999, nr 9, poz. 308) twierdzono, że skoro wskazano podstawę 
prawną (art. 403 § 2 k.p.c.), to Sąd Okręgowy nie powinien skargi o wznowienie 
odrzucić na tym etapie, lecz wyznaczyć termin posiedzenia i ustosunkować się do 
treści skargi po jej merytorycznym zbadaniu. 
 
Sąd Najwyższy zważył co następuje: 
Zgodnie z przepisem art. 403 § 2 k.p.c. można żądać wznowienia w razie 
późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, 
które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła 
skorzystać w poprzednim postępowaniu. 
 
Sąd Okręgowy odrzucił skargę uznając, że nie wystąpiły ustawowe podstawy 
wznowienia postępowania. Według skarżącego okolicznością, w rozumieniu art. 
403 § 2 k.p.c., był fakt nie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych. Sąd ten 
trafnie stwierdził, że okoliczność taka nie jest ani nową okolicznością, ani nowym 
środkiem dowodowym, z którego strona nie mogła skorzystać w poprzednim 
postępowaniu. W rezultacie, na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. skarga została 
odrzucona.  
 
W zażaleniu podniesiono, powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 
24 marca 1988 r. (I PKN 97/98), że na tym etapie postępowania Sąd nie był 
uprawniony do odrzucenia skargi. Twierdzenie to nie znajduje oparcia w 
powołanym wyroku Sądu Najwyższego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego 
twierdzi się bowiem jedynie, że sąd powinien ograniczyć się do ustalenia, czy 
podstawa przytoczona w skardze odpowiada którejkolwiek podstaw wymienionych 
w Kodeksie postępowania cywilnego. Sąd nie powinien zaś badać merytorycznej 
zasadności skargi i jej przyczyny.  
 
Sąd odrzuca skargę o wznowienie postępowania (art. 410 § 1 k.p.c.), jeżeli 
wskazana podstawa nie występuje (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 
lipca 2005 r., IV CO 6/05, LEX nr 155376) oraz z dnia 9 maja2008 r., II PZ 65/07, 
(OSNP 2009 nr 17-18, poz. 233). Tak więc sąd jest uprawniony do rozstrzygnięcia, 
czy wskazana podstawa wznowienia jest przewidziana w przepisach k.p.c. W 

 
 
4 
postanowieniu II PZ 65/07 wyrażony został trafny pogląd, iż stwierdzenie na 
posiedzeniu niejawnym dopuszczalności wznowienia postępowania (art. 410 § 1 
k.p.c.) obejmuje także ustalenie, czy wskazana podstawa wznowienia rzeczywiście 
istnieje. Jeżeli więc skarga nie jest oparta na ustawowej podstawie, to podlega ona 
odrzuceniu. Tak rozumował też Sąd drugiej instancji twierdząc, że skarga nie była 
oparta na ustawowej przesłance. Pominięcie środka dowodowego nie może być 
kwalifikowane jako okoliczności, o których stanowi art. 403 § 2 k.p.c. Podobny 
problem został jednoznacznie rozstrzygnięty w postanowieniu Sądu Najwyższego z 
dnia 29 marca 2007 r., II UZ 3/07 (OSNP 2008, nr 11-12, poz. 178). Stwierdzono w 
nim, że nie można oprzeć skargi o wznowienie postępowania na rzekomym 
„wykryciu” okoliczności faktycznej i środka dowodowego (art. 403 § 2 k.p.c.) 
znanych stronie, a pominiętych przez sąd drugiej instancji na podstawie art. 381 
k.p.c. 
 
Reasumując należy stwierdzić, że pominięcie przez sąd pierwszej instancji 
dowodu z opinii biegłego nie stanowi późniejszego wykrycia okoliczności lub 
środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których 
strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 403 § 2 k.p.c.). Taka 
przyczyna, jako nie  mieszcząca się w ustawowych podstawach wznowienia 
postępowania uzasadnia odrzucenie skargi przez sąd drugiej instancji. 
Z powyższych względów, na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c., 
orzeczono jak w sentencji postanowienia.