II PZ 18/13
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił zażalenie powoda na postanowienie o odrzuceniu apelacji, uznając, że wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie o ustalenie stosunku pracy powinna być ustalona na podstawie dwunastokrotności miesięcznego wynagrodzenia.
Sąd Okręgowy odrzucił apelację powoda M. D. od wyroku częściowego Sądu Rejonowego dotyczącego ustalenia istnienia stosunku pracy z powodu nieuiszczenia brakującej opłaty od apelacji. Powód wniósł zażalenie, zarzucając naruszenie przepisów dotyczących wartości przedmiotu sporu i kumulacji roszczeń. Sąd Najwyższy oddalił zażalenie, stwierdzając, że apelacja dotyczyła wyłącznie wyroku częściowego, a zatem zastosowanie miał art. 23¹ k.p.c. określający wartość przedmiotu zaskarżenia na podstawie dwunastokrotności miesięcznego wynagrodzenia.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie powoda M. D. na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 5 grudnia 2012 r., którym odrzucono apelację powoda od wyroku częściowego Sądu Rejonowego z dnia 21 czerwca 2012 r. Wyrok częściowy dotyczył jedynie roszczenia o ustalenie istnienia stosunku pracy. Powód wniósł apelację, określając wartość przedmiotu sporu na 67.086 zł, a następnie w innym piśmie na 259.017,72 zł. Sąd Okręgowy wezwał do uiszczenia brakującej opłaty od apelacji w kwocie 9.596 zł pod rygorem odrzucenia. Po bezskutecznym upływie terminu apelacja została odrzucona. Pełnomocnik powoda złożył zażalenie, zarzucając naruszenie art. 23¹ k.p.c. i art. 19 k.p.c., argumentując, że w sprawach o roszczenia majątkowe wartość przedmiotu sporu powinna być ustalana inaczej, a w przypadku kumulacji roszczeń decyduje art. 19 k.p.c. Sąd Najwyższy oddalił zażalenie, wskazując, że apelacja dotyczyła wyłącznie wyroku częściowego, a zatem nie miały zastosowania przepisy o kumulacji roszczeń. Wartość przedmiotu zaskarżenia powinna być ustalona zgodnie z art. 23¹ k.p.c. jako dwunastokrotność miesięcznego wynagrodzenia, co wynosiło 259.017,72 zł. Niewłaściwe opłacenie apelacji skutkowało jej odrzuceniem, co było zgodne z prawem.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Wartość przedmiotu zaskarżenia apelacją od wyroku częściowego dotyczącego ustalenia istnienia stosunku pracy ustala się na podstawie dwunastokrotności miesięcznego wynagrodzenia powoda, zgodnie z art. 23¹ k.p.c.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy podkreślił, że apelacja dotyczyła wyłącznie wyroku częściowego, a zatem nie miały zastosowania przepisy dotyczące kumulacji roszczeń. Wartość przedmiotu zaskarżenia należy ustalić zgodnie z art. 23¹ k.p.c., co w tym przypadku oznaczało dwunastokrotność miesięcznego wynagrodzenia.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie zażalenia
Strona wygrywająca
C. Finanse Sp. z o.o.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. D. | osoba_fizyczna | powód |
| C. Finanse Sp. z o.o. | spółka | pozwany |
Przepisy (5)
Główne
k.p.c. art. 23¹
Kodeks postępowania cywilnego
Wartość przedmiotu zaskarżenia w apelacji od wyroku częściowego dotyczącego ustalenia istnienia stosunku pracy ustala się na podstawie dwunastokrotności miesięcznego wynagrodzenia powoda.
k.p.c. art. 373
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa prawna do odrzucenia apelacji w przypadku nieuiszczenia opłaty.
Pomocnicze
k.p.c. art. 19
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy kumulacji roszczeń, ale nie miał zastosowania w tej sprawie ze względu na charakter wyroku częściowego.
k.p.c. art. 368 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Określa sposób ustalania wartości przedmiotu zaskarżenia w apelacji.
k.p.c. art. 25 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy ustalania wartości przedmiotu sporu.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Apelacja dotyczyła wyłącznie wyroku częściowego, a zatem nie miały zastosowania przepisy o kumulacji roszczeń. Wartość przedmiotu zaskarżenia apelacji od wyroku częściowego ustalającego stosunek pracy należy ustalić zgodnie z art. 23¹ k.p.c.
Odrzucone argumenty
W przypadku kumulacji roszczeń decyduje art. 19 k.p.c., a nie art. 23¹ k.p.c. Wartość przedmiotu sporu powinna być ustalona na podstawie podanej kwoty, a nie sumy wynagrodzenia.
Godne uwagi sformułowania
Zażalenie wymagało oddalenia jako niezasadne. Opiera się ono na całkowicie błędnych założeniach, odnosząc się do całokształtu roszczeń kierowanych przez powoda w niniejszym postępowaniu przeciwko pozwanemu. Ocenie podlega bowiem apelacja strony powodowej wywiedziona od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 21 czerwca 2012 r. Wyrok ten ma charakter wyroku częściowego i odnosi się jedynie do roszczenia powoda o ustalenie istnienia stosunku pracy. W tym przypadku, w sposób oczywisty, znajduje zastosowanie art. 23¹ k.p.c.
Skład orzekający
Zbigniew Hajn
przewodniczący
Bogusław Cudowski
członek
Małgorzata Gersdorf
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ustalanie wartości przedmiotu zaskarżenia w apelacji od wyroku częściowego dotyczącego stosunku pracy."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wyroku częściowego w sprawie o ustalenie stosunku pracy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia proceduralnego związanego z opłatami sądowymi i ustalaniem wartości przedmiotu sporu w sprawach pracowniczych, co jest istotne dla praktyków prawa pracy.
“Jak prawidłowo opłacić apelację w sprawie o ustalenie stosunku pracy? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Dane finansowe
WPS: 67 086 PLN
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II PZ 18/13 POSTANOWIENIE Dnia 16 lipca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski SSN Małgorzata Gersdorf (sprawozdawca) w sprawie z powództwa M. D. przeciwko C. Finanse Sp. z o.o. o ustalenie istnienia stosunku pracy, wynagrodzenie, odszkodowanie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 lipca 2013 r., zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 5 grudnia 2012 r., oddala zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2012 r., Sąd Okręgowy odrzucił apelację powoda M. D. przeciwko C. Finanse Sp. z o.o. od wyroku częściowego Sądu Rejonowego z dnia 21 czerwca 2012 r. Wyrokiem tym sąd rozstrzygnął jedynie sprawę roszczenia o ustalenie istnienia stosunku pracy. Powód wniósł apelacje od tego wyroku oznaczając wartość przedmiotu sporu na kwotę 67.086 zł i uiszczając opłatę w wysokości 3.335 zł. W piśmie procesowym z dnia 6 września 2011 r. strona powodowa określiła wartość przedmiotu sporu jako roczną sumę wynagrodzenia za pracę na kwotę 259.017,72 zł. Na posiedzeniu jawnym w dniu 18 października 2012 r. Sąd Okręgowy wezwał pełnomocnika do uiszczenia brakującej opłaty od apelacji w kwocie 9.596 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia apelacji. Termin upłynął bezskutecznie, wobec czego apelacja została odrzucona na podstawie art. 373 k.p.c. Zażalenie na to postanowienie wywiodła pełnomocnik powoda, zarzucając naruszenie art. 23 1 k.p.c. przez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 19 k.p.c. przez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu wskazano, że powód dochodzi od pozwanego szeregu roszczeń majątkowych. Powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 2001 r., sygn. III ZP 28/01, wskazano w uzasadnieniu zażalenia, że w sprawach, w których powód dochodzi od pracodawcy roszczeń związanych z naruszeniem określonych przepisów, wartość przedmiotu sporu stanowi podana kwota a nie suma wynagrodzenia określona na podstawie art. 23 1 k.p.c. Wyrażono także pogląd, że w razie kumulacji roszczeń roszczenie o świadczenie ma pierwszeństwo przed roszczeniem o ustalenie i w razie takiego zbiegu decyduje art. 19 k.p.c. a nie art. 23 1 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie wymagało oddalenia jako niezasadne. Opiera się ono na całkowicie błędnych założeniach, odnosząc się do całokształtu roszczeń kierowanych przez powoda w niniejszym postępowaniu przeciwko pozwanemu. Zabieg taki nie ma uzasadnienia Ocenie podlega bowiem apelacja strony powodowej wywiedziona od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 21 czerwca 2012 r. Wyrok ten ma charakter wyroku częściowego i odnosi się jedynie do roszczenia powoda o ustalenie istnienia stosunku pracy. Nie mają tu zatem zastosowania regulacje odnoszące się do przedmiotowej kumulacji roszczeń. Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15 maja 1998 r., sygn. I PKN 142/98 wartością przedmiotu zaskarżenia w kasacji dotyczącej wyroku częściowego jest wartość części żądania objętego tym wyrokiem. Sąd Najwyższy w niniejszym składzie w pełni aprobuje to stanowisko. Oznacza to, że ocenie podlega niniejszym roszczenie o ustalenie istnienia stosunku pracy. W tym przypadku, w sposób oczywisty, znajduje zastosowanie art. 23 1 k.p.c. W konsekwencji wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie, na zasadzie art. 368 § 2 k.p.c. powinna była być ustalona w wysokości dwunastokrotności miesięcznego wynagrodzenia powoda. Jak ustalił Sąd Okręgowy, działając na podstawie art. 25 § 1 k.p.c. w zw. z art. 368 § 2 k.p.c., wartość ta wynosiła 259.017,72 zł. Apelacja podlegała opłacie stosunkowej od tej wartości, której to strona powodowa nie uiściła. Postanowienie o odrzuceniu apelacji jako nie opłaconej należycie odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI