II PZ 15/09

Sygn. akt II PZ 15/09 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 8 października 2009 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Herbert Szurgacz (przewodniczący) 
SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca) 
SSN Zbigniew Korzeniowski 
 
w sprawie z powództwa Państwowej Inspekcji Pracy działającej na rzecz N. S.  i N. 
S. 
przeciwko K. W. 
o ustalenie istnienia stosunku pracy, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 października 2009 r., 
zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych […] 
z dnia 10 czerwca 2009 r.,  
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie z 
powództwa Państwowej Inspekcji Pracy działającej na rzecz N. S. i N. S. przeciwko 
K. W. o ustalenie istnienia stosunku pracy na skutek skargi kasacyjnej pozwanego 
od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 24 
lutego 2009 r., postanowieniem z 10 czerwca 2009 r. odrzucił skargę kasacyjną.  
Sąd Okręgowy podniósł, że stosownie do treści art. 3982 § 1 k.p.c. skarga 
kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach z zakresu prawa pracy o prawa 

 
 
2 
majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć 
tysięcy złotych.  
W sprawach o roszczenia pracowników dotyczących nawiązania, istnienia 
lub rozwiązania stosunku pracy wartość przedmiotu sporu stanowi, przy umowach 
na czas określonych - suma wynagrodzenia za pracę za okres sporny, lecz nie 
więcej niż za rok, a przy umowach na czas nieokreślonych - za okres jednego roku 
(art. 23 k.p.c.). 
W przedmiotowej sprawie strona powodowa w pozwie określiła wartość 
przedmiotu sporu na 2.230 zł. brutto i taka kwota została przyjęta także w 
postępowaniu apelacyjnym. Wartość przedmiotu zaskarżenia, objętego skargą 
kasacyjną dotyczy tylko tych roszczeń i ich wartości, które były przedmiotem 
rozpoznania przez Sąd drugiej instancji.  
W skardze kasacyjnej natomiast strona pozwana wskazała: „wartość 
przedmiotu zaskarżenia skargi kasacji to kwota 15.312 zł."  
Sąd Okręgowy stwierdził, iż kwota zaskarżenia wskazana przez pozwanego 
jest nieprawidłowa. Strona nie może bowiem w skardze kasacyjnej podać większej 
wartości zaskarżenia, niż kwota przedmiotu sporu przyjęta w postępowaniu w 
pierwszej instancji. Wartość zaskarżenia wskazana przez pełnomocnika strony 
pozwanej nie ma żadnego odniesienia do treści art. 231 k.p.c. 
W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego pełnomocnik pozwanego 
zarzucił  naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c. oraz art. 3986 § 2 k.p.c. „przez stwierdzenie, 
że wartość przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej jest większa, aniżeli 
wartość przedmiotu sporu określona przez powoda na kwotę 2.230 zł podczas, gdy 
rzeczywista wartość przedmiotu sporu nie była przedmiotem badania przez Sądy 
obu instancji, a została przyjęta bezkrytycznie na podstawie określenia wartości 
przedmiotu sporu w pozwie w sytuacji, gdy z zeznań N. S. wynikało, że okres 
świadczenia pracy u pozwanego miał trwać przez rok, a w tym stanie rzeczy 
faktyczna wartość zarówno przedmiotu zaskarżenia, jak i sporu winna być 
określona na kwotę 15.312 zł i w związku z powyższym odrzucenie skargi 
kasacyjnej jako niedopuszczalnej”.  
W opinii pozwanego, z uwagi na kwestionowanie w całej rozciągłości 
roszczeń zgłoszonych w pozwie, negowanie jego podstaw i uzasadnienia, tym 

 
 
3 
samym kwestionował on również dochodzoną pozwem wartość przedmiotu 
zaskarżenia, bez zgłaszania odrębnego zarzutu w tym zakresie. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
 
Zarzuty przedstawione w zażaleniu są bezpodstawne.  
Słusznie Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną pozwanego ze względu 
na jej niedopuszczalność z powodu zbyt niskiej wartości przedmiotu zaskarżenia. 
W opinii Sądu Najwyższego wartość przedmiotu zaskarżenia, określona 
zgodnie z art. 231 k.p.c. jako suma wynagrodzenia za okres sporny, to jest od 22 
października 2007 r., czyli rozpoczęcia przez N. S. świadczenia pracy na rzecz 
strony pozwanej, do 31 grudnia 2007 r., czyli do dnia zaprzestanie wykonywania 
działalności gospodarczej przez pozwanego, określona została prawidłowo.  
Argumenty wnoszącego zażalenie, że umowa miała trwać przez rok są 
zupełnie niezrozumiałe. Wcześniejszy zamiar stron nie ma żadnego znaczenia w 
kontekście tego, że oczywiste jest, że wykonywanie pracy na rzecz pozwanego 
faktycznie ustało z dniem wypadku, to jest z dniem 22 grudnia 2007 r., natomiast z 
dniem 31 grudnia 2007 r.   pozwany przestał prowadzić działalność gospodarczą. 
Należy również podnieść, że strona pozwana w trakcie całego postępowania 
nie kwestionowała tak ustalonej wartości przedmiotu sporu, bowiem wbrew temu co 
twierdzi w zażaleniu, nie można jako zarzutu co do wartości przedmiotu sporu 
traktować kwestionowania roszczeń zawartych w pozwie. Określenie wartości 
przedmiotu zaskarżenia wyłącznie na potrzebny skargi kasacyjnej na sumę 15.312 
zł, wielokrotnie przewyższającą wartość przedmiotu sporu, jest, jak słusznie 
stwierdził Sąd Okręgowy, niedopuszczalne.  
Na marginesie można również dodać, że powoływanie w zażaleniu na 
postanowienie 
odrzucające 
skargę 
kasacyjną 
zagadnienia 
prawnego 
warunkującego przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest bezprzedmiotowe, 
bowiem w postępowaniu zażaleniowym kwestie te nie podlegają ocenie przez Sąd 
Najwyższy. 
Z tych względów zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 39814 w 
związku z art. 3941 § 3 k.p.c. 

 
 
4