II PZ 12/11

Sygn. akt II PZ 12/11 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 22 czerwca 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący) 
SSN Romualda Spyt (sprawozdawca) 
SSN Jolanta Strusińska-Żukowska 
 
w sprawie z powództwa M. W.  
przeciwko BSJP  
o odszkodowanie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 czerwca 2011 r., 
zażalenia powódki na wyrok Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych  
z dnia 10 lutego 2011 r.,  
 
 
zmienia zaskarżone postanowienie i zasądza od powódki M. 
W. na rzecz BSJP Sp. z o.o. kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów 
zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
Wyrokiem z dnia 10 lutego 2011 r. Sąd Okręgowy Wydział Pracy, oddalił 
apelację powódki -  M. W.– od wyroku Sądu Rejonowego - Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych z dnia 6 lipca 2010 r., oddalającego powództwo o 
odszkodowanie przeciwko BSJP Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością oraz 
zasądził od powódki na rzecz pozwanej kwotę 900 zł tytułem zwrotu stronie 
pozwanej kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej. 

 
 
2 
Pełnomocnik powódki wniósł zażalenie na postanowienie o przyznaniu 
zwrotu kosztów zastępstwa procesowego stronie pozwanej w instancji odwoławczej 
w kwocie 900 zł, wnosząc o jego zmianę i przyznanie tych kosztów w kwocie 60 zł. 
W uzasadnieniu zażalenia stwierdzono, że „Sąd przyznał pełnomocnikowi 
pozwanego kwotę 900 zł, bowiem jak można się domyśleć, Sąd II Instancji kierował 
się wartością przedmiotu sporu. Z takim rozstrzygnięciem nie sposób się jednak 
zgodzić, szczególnie biorąc pod uwagę nakład pracy pełnomocnika pozwanego, 
który wziął udział jedynie w rozprawie apelacyjnej.” 
Skarżący podniósł, że nie można jednocześnie tracić z widoku, że w § 12 
ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w 
sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb 
Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu (Dz.U. Nr 163, 
poz. 1349 ze zm.)  - ustawodawca przewidział wynagrodzenie pełnomocnika za 
udział w tego rodzaju sprawach, z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie. 
Zdaniem skarżącego, brak jest więc podstaw, by stosować stawki zależne od 
wartości przedmiotu sporu wymienione w § 6 tego rozporządzenia, skoro przepis 
szczególny stanowi w sposób jednoznaczny o wysokości wynagrodzenia za 
prowadzenie określonej sprawy. W tej sytuacji przyznawanie pełnomocnikowi 
pozwanego, którego nakład pracy ograniczył się do jednorazowego stawiennictwa 
w Sądzie na rozprawie apelacyjnej, kwoty tak wygórowanej, nie może nawet 
znaleźć uzasadnienia nakładem pracy włożonym przez tego pełnomocnika w 
prowadzenie sprawy. 
Podkreślono też, że powódka od samego początku dochodziła w niniejszej 
sprawie odszkodowania za nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę. 
W odpowiedzi na zażalenie strona pozwana wniosła o jego oddalenie i 
zasądzenie od powódki na swoją rzecz kosztów zastępstwa procesowego w 
postępowaniu zażaleniowym. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zażalenie jest uzasadnione. Kwestia rodzaju opłaty za czynności radcy 
prawnego (także adwokata) z tytułu zastępstwa prawnego w sprawie ze stosunku 

 
 
3 
pracy o odszkodowanie, o którym mowa w art. 45 § 1 k.p. i  art. 56 § 1 nie była 
rozstrzygana jednolicie. Przyjmowano więc z jednej strony, że rozwiązanie 
wynikające z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w 
sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb 
Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu oraz z 
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie 
opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów 
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze 
zm.), polegające na przyznaniu stawek minimalnych za prowadzenie spraw, w 
których pracownik dochodzi uznania wypowiedzenia za bezskuteczne, czy 
przywrócenia do pracy (odpowiednio § 11 ust. 1 pkt 1 i § 12 ust. 1 pkt 1 
przywołanych rozporządzeń) i zarazem potraktowanie takiego samego rodzaju 
spraw odmiennie, ze względu na możliwość zasądzenia alternatywnego roszczenia 
w postaci odszkodowania (§ 11 ust. 1 pkt 2 i § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzeń), a co 
za tym idzie innego sposobu ustalania wysokości opłaty za czynności 
pełnomocnika, jest wadliwe. Wedle innego poglądu gramatyczna (językowa) 
wykładnia przepisów § 11 ust. 1 pkt 1 i 2 i § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzeń w 
sprawie opłat prowadzi do wniosku, że traktują one zdecydowanie odrębnie i 
odmiennie sytuację, w której pracownik dochodzi uznania wypowiedzenia umowy o 
pracę za bezskuteczne lub przywrócenia do pracy (pkt 1) i sytuację, w której 
domaga się zasądzenia na jego rzecz odszkodowania za niezgodne z prawem lub 
nieuzasadnione wypowiedzenie mu umowy o pracę lub rozwiązanie umowy bez 
wypowiedzenia (pkt 2). Dosłowne brzmienie § 11 ust. 1 pkt 2 i § 12 ust. 1 pkt 2 
rozporządzeń w sprawie opłat nie daje podstaw do wyłączenia z kategorii spraw "o 
odszkodowanie" tych spraw, w których pracownik występuje z roszczeniem o 
odszkodowanie z art. 45 § 1 k.p. albo z art. 56 § 1 k.p., zamiast z roszczeniem o 
uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne lub o przywrócenie do pracy. 

 
 
4 
Powyższy problem stał się przedmiotem rozstrzygnięcia w uchwale składu 
siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2011 r., I PZP 6/10 
(niepublikowanej), której nadano moc zasady prawnej. Zgodnie z jej treścią, 
podstawę zasądzenia przez sąd opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa 
prawnego w sprawie ze stosunku pracy o odszkodowanie, o którym mowa w art. 56 
§ 1 w związku z art. 58 k.p., stanowi stawka minimalna określona w § 12 ust. 1 pkt 
1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie 
opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów 
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Moc wiążąca tej zasady prawnej 
dotyczy wprawdzie powołanych w niej przepisów, a nie przepisów rozporządzenia 
Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności 
radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej 
pomocy prawnej udzielanej z urzędu oraz art. 45 § 1 k.p.,  lecz z uwagi na to, że są 
to unormowania analogiczne, przyjęcie poglądu odmiennego nie może znaleźć 
akceptacji. Stąd też należna od powódki kwota zwrotu kosztów zastępstwa 
procesowego w postępowaniu odwoławczym przed Sądem Okręgowym wynosi 60 
zł (§ 12 ust. 1 pkt 1 w związku z § 11 ust. 1 pkt 1 ostatnio przywołanego 
rozporządzenia). 
Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na mocy art. 39816 k.p.c. związku z 
art. 3941 § 3 k.p.c.  orzekł jak w sentencji.