II PZ 10/15

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie powódki na postanowienie Sądu Okręgowego, które odrzuciło jej skargę kasacyjną od wyroku Sądu drugiej instancji. Sąd Okręgowy uznał, że skarga kasacyjna została wniesiona po upływie dwumiesięcznego terminu, który zgodnie z art. 112 k.c. upłynął z dniem 27 grudnia 2014 r. (sobota). Skarga została złożona dopiero 29 grudnia 2014 r. Powódka w zażaleniu zarzuciła naruszenie art. 112 k.c. i 115 k.c., twierdząc, że termin przypadający na sobotę powinien być przedłużony na następny dzień roboczy. Powołała się również na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz przepisy unijne dotyczące obliczania terminów. Sąd Najwyższy oddalił zażalenie. Podkreślił, że zgodnie z art. 165 § 1 k.p.c., terminy procesowe oblicza się według przepisów prawa cywilnego. Powołując się na własną uchwałę składu siedmiu sędziów (III CZP 8/03), stwierdził, że sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 115 k.c. Sąd uznał, że wykładnia językowa i systemowa nie prowadzi do sprzeczności z Konstytucją RP ani umowami międzynarodowymi. Odnosząc się do prawa unijnego, Sąd Najwyższy wyjaśnił, że rozporządzenie nr 1182/71 dotyczy terminów w prawie unijnym, a nie krajowym, chyba że prawo krajowe stanowi inaczej. Ustawa o prawach konsumenta, powołana przez stronę skarżącą, nie ma zastosowania do obliczania terminów procesowych.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający