II PSK 70/25

SN
II PSK 70/25
POSTANOWIENIE
Dnia 10 grudnia 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Renata Żywicka
w sprawie z powództwa A.K.
‎
przeciwko Ministerstwu Rolnictwa i Rozwoju Wsi w Warszawie
‎
o sprostowanie protokołu powypadkowego,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w dniu 10 grudnia 2025 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej powódki
od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie
‎
z dnia 22 października 2024 r., sygn. akt XXI Pz 72/24,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
[I.T.]
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 22 października 2024 r., XXI Pz 72/24 Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił zażalenie powódki od postanowienia z dnia 9 sierpnia 2024 r., VIII P 205/22, którym Sąd Rejonowy w Warszawie odrzucił pozew A.K. o sprostowanie protokołu powypadkowego wniesionego przeciwko Ministerstwu Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku powódka zarzuciła naruszenie: a) 366 k.p.c. w zw. z art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.; b) art. 245 k.p.c. oraz art. art. 244 § 2 k.p.c.; c) art. 189 k.p.c. oraz art. 252 k.p.c.
Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca uzasadniła oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej w zakresie podniesionych zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego poprzez błędną wykładnię, błędne ich zastosowanie,
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała natomiast, że wniosek ten uzasadnia oczywista zasadność skargi kasacyjnej z uwagi na istotne zagadnienia prawne, tj. wyjaśnienie czy sporządzony protokół powypadkowy powstały w wyniku uzupełnienia pierwotnie sporządzonego protokołu stanowi zupełnie nowy dokument, a wobec czego można w stosunku do niego podnosić cały katalog zarzutów czy też stanowi on kontynuację pierwotnego protokołu i zarówno zarzuty jak i całe postępowanie należy odnosić jako tożsame do obu protokołów powypadkowych. Nadto, czy pracownik ma interes prawny w uzupełnieniu/sprostowaniu pierwotnie uzupełnionego/sprostowanego protokołu powypadkowego, jeżeli w jego ocenie - wobec licznych nieścisłości pozostaje w uzasadnionej obawie w dochodzeniu swych praw w przyszłości, którego podstawą będzie dokument urzędowy obarczony błędami.
Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 22 października 2024 r. i orzeczenie zgodnie z żądaniem skarżącej; alternatywnie uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie, a nadto podstawie art. 398
11
§ 1 k.p.c. rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego związanego z zastępstwem procesowym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna odwołującego się nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 398
9
§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.
Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadniony twierdzeniem, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c.). Nie można jednak uznać, że skarżąca wykazała istnienie przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c. Wykazanie podnoszonej w skardze oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c.) - jako przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania - wymaga przedstawienia tego, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona. Podczas, gdy dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania - z uwagi na jej oczywistą zasadność w rozumieniu art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c. - niezbędne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej
prima facie
, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły, czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. W judykaturze podkreśla się, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia.
Ponadto przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej rozumie się sytuację, w której zaskarżone orzeczenie sądu drugiej instancji w sposób ewidentny narusza konkretne przepisy prawa. Zatem we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, jak i w jego uzasadnieniu, niezbędne jest powołanie konkretnych przepisów prawa, z którymi wyrok sądu drugiej instancji jest w oczywisty sposób sprzeczny (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 2012 r., I UK 414/12, LEX nr 1675171). Jednak o tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona nie może decydować argumentacja zawarta w uzasadnieniu jej podstaw (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2008 r. II PK 347/07, LEX nr 465860). Z tego względu przyjmuje się, że nie spełnia tych wymagań odwołanie się do podstaw kasacyjnych i opatrzenie zawartego tam zarzutu dodatkowo określeniem "rażącego", "ewidentnego", "kwalifikowanego" lub "oczywistego", jeżeli nie zostanie wykazane, w czym przejawia się oczywistość wydania wadliwego orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 lutego 2014 r., III PK 86/13, LEX nr 1644571; z dnia 20 sierpnia 2014 r., II CSK 77/14, LEX nr 1511117; z dnia 11 kwietnia 2018 r., III UK 98/17, LEX nr 2497587).
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia powyższych wymogów, nie wykazuje, aby w sprawie występował stan "oczywistej zasadności" skargi kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c.
Skarżąca nie tylko nie wskazuje we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania konkretnych przepisów prawa, które Sąd drugiej instancji miałby naruszyć w sposób kwalifikowany, odsyłając w tym zakresie do podniesionych w podstawach skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa procesowego, lecz łączy także przesłankę oczywistej zasadności skargi kasacyjnej z przesłankami wymienionymi w art. 398
9
§ 1 pkt 1 i 2 k.p.c.
Tymczasem, już tylko z samej przedstawionej wyżej istoty ustawowych przesłanek przedsądu przewidzianych w art. 398
9
§ 1 pkt 1 i 4 k.p.c. wynika, że co do zasady nie mogą one występować jednocześnie. Za wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2011 r., I PK 43/11 (LEX nr 1408141), warto wskazać, że jednoczesne uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania występującymi w sprawie wątpliwościami prawnymi (zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów) generalnie wyklucza możliwość oczywistej zasadności skargi. Przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zawarte w pkt 1 i 4 art. 398
9
§ 1 k.p.c. wzajemnie się krzyżują i wykluczają możliwość przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zarówno z uwagi na interes publiczny (pkt 1 powołanego przepisu), jak i prywatny skarżącego (pkt 4 powołanego przepisu). Trudno sobie bowiem wyobrazić sytuację, w której wyrok jest oczywiście wadliwy, a jednocześnie w sprawie występuje tak poważna wątpliwość prawna, że wymaga interwencji i rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy (por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia lipca 2011 r., II UK 24/11, LEX nr 1365662).
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398
9
§ 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
[I.T]
[a.ł]
‎