II PK 14/14

Sygn. akt II PK 14/14
POSTANOWIENIE
Dnia 16 maja 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Iwulski
w sprawie z powództwa A. K.
‎
przeciwko S. Sp. z o.o. w B.
‎
o odszkodowanie i sprostowanie świadectwa pracy,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 maja 2014 r.,
‎
skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B.
‎
z dnia 29 sierpnia 2013 r., sygn. akt VI Pa (…),
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2013 r., VI Pa
(…)
, Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B. oddalił apelację pozwanej S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. od wyroku Sądu Rejonowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B. z dnia 26 lutego 2013 r., VII P
(…)
, w sprawie z powództwa A. K. o odszkodowanie za nieuzasadnione rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia.
Od wyroku Sądu Okręgowego strona pozwana wniosła skargę kasacyjną, której potrzebę przyjęcia do rozpoznania uzasadniła powołaniem się na "nieadekwatną, a nawet przeprowadzoną
contra legem
wykładnię przepisu art. 52 k.p. dokonaną przez Sąd Okręgowy". Według skarżącej, Sąd Okręgowy "bezrefleksyjnie opierając się na argumentacji Sądu Rejonowego (...) stwierdził, iż ewentualny fakt wyrządzenia szkody skarżącej spółce, w postaci niekorzystnego rozporządzenia mieniem spółki nie stanowi podstawy do wypowiedzenia umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p.". Zdaniem strony pozwanej, już samo umyślne, zawinione bądź opierające się na niedbalstwie wykorzystanie przez pracownika swego stanowiska dla celów prywatnych w postaci dysponowania środkami finansowymi pracodawcy, nawet bez zamiaru ich przywłaszczenia, stanowi ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, tym samym "znamiona art. 52 § 1 pkt 1 k.p. zostały wypełnione w warstwie samowolnego dysponowania majątkiem skarżącego, które
ipso facto
stanowią ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych". Z tej przyczyny zachowanie powoda powinno być zakwalifikowane jako naruszenie art. 100 § 2 pkt 4 k.p., bo spowodowało realną szkodę majątkową po stronie skarżącej spółki. Każde przywłaszczenie mienia pracodawcy jest zawsze ciężkim naruszeniem podstawowych obowiązków pracowniczych, niezależnie od wartości tego mienia. Z tej przyczyny orzeczenie Sądu Okręgowego narusza ponadto zagwarantowaną konstytucyjnie ochronę prawa własności oraz nie respektuje wyrażonego w art. 32 ust. 2 Konstytucji RP zakazu dyskryminacji w życiu gospodarczym. Pozwana wniosła o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i zmianę poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego przez oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów procesu za wszystkie instancje, a także o wydanie orzeczenia o obowiązku zwrotu przez powoda na rzecz strony pozwanej świadczenia spełnionego na mocy prawomocnego wyroku wydanego w niniejszej sprawie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 398
9
§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wywód przedstawiony we wniosku o rozpoznanie skargi oznacza, że strona pozwana uważa, iż wniesiona przez nią skarga powinna zostać rozpoznana, gdyż jest oczywiście uzasadniona. Tego poglądu Sąd Najwyższy nie podziela, bo zaskarżone orzeczenie Sądu Okręgowego - w odniesieniu do ustaleń faktycznych stanowiących jego podstawę - w zakresie wykładni i zastosowania art. 52 k.p. (ani tym bardziej w odniesieniu do wykładni art. 21 ust. 1 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP), nie jest dotknięte brakami widocznymi "na pierwszy rzut oka", bez potrzeby dokonywania głębszej analizy prawnej (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNP 2003 nr 18, poz. 437; z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 230; z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004 nr 3, poz. 49 oraz z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, LEX nr 453107).
Argumentacja przedstawiona przez skarżącą opiera się na okolicznościach, które nie stanowiły podstawy faktycznej zaskarżonego wyroku. Skarżąca wychodzi bowiem z założenia, że powód dopuścił się przywłaszczenia mienia należącego do pracodawcy, przez co naruszył w sposób ciężki obowiązki pracownicze. Tymczasem w sprawie ustalono, że powód "nie przywłaszczył" jakiegokolwiek mienia należącego do Spółki. Wykonawca usługi hydraulicznej świadczonej prywatnie w domu powoda, wystawił fakturę VAT i omyłkowo wskazał w niej - jako podmiot zlecający - Spółkę zamiast powoda. Powód nigdy nie żądał od wykonawcy, aby faktura z tytułu wykonania prywatnie zleconej usługi została wystawiona na pozwanego pracodawcę i błędnym wystawieniem faktury przez wykonawcę nie można obciążać powoda. Takim ustaleniem faktycznym Sąd Najwyższy jest związany (art. 398
13
§ 2 k.p.c.), w związku z czym nieskuteczne jest sformułowanie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na innych okolicznościach niż stanowiące podstawę faktyczną zaskarżonego orzeczenia.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy na podstawie art. 398
9
§ 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.