III PSK 56/22

Sąd Najwyższy2023-10-12
SNPracyochrona pracyŚrednianajwyższy
skarga kasacyjnaSąd Najwyższyprzywrócenie do pracyrozwiązanie umowy o pracękonsultacja związkowaart. 53 k.p.art. 398^9 k.p.c.oczywista zasadność

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, uznając, że nie wykazała ona oczywistej zasadności ani innych przesłanek wymaganych do merytorycznego rozpoznania sprawy.

Powódka E.N. zaskarżyła skargą kasacyjną wyrok Sądu Okręgowego w Zamościu, który oddalił jej apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Zamościu w sprawie o przywrócenie do pracy. Powódka argumentowała, że rozwiązanie z nią umowy o pracę było przedwczesne z powodu naruszenia przepisów o konsultacji związkowej. Sąd Najwyższy, analizując wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, uznał, że nie została wykazana "oczywista zasadność" skargi ani inne przesłanki z art. 398^9 § 1 k.p.c., w związku z czym odmówił jej przyjęcia do merytorycznego rozpoznania.

Sprawa dotyczy skargi kasacyjnej wniesionej przez powódkę E.N. od wyroku Sądu Okręgowego w Zamościu, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Zamościu oddalający powództwo o przywrócenie do pracy. Powódka zarzuciła pracodawcy, Wojskowemu Oddziałowi Gospodarczemu w Z., naruszenie art. 52 § 3 k.p. poprzez przedwczesne złożenie oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia, mimo braku zajęcia stanowiska przez organizację związkową w wymaganym terminie. Sąd Najwyższy, rozpatrując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skupił się na przesłance oczywistej zasadności skargi (art. 398^9 § 1 pkt 4 k.p.c.). Sąd wyjaśnił, że wykazanie tej przesłanki wymaga przedstawienia kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów, widocznej prima facie. Analizując ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego, Sąd Najwyższy stwierdził, że pracodawca zapoznał się z opinią związkową w dniu 24 czerwca 2020 r., czyli przed wręczeniem powódce oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę (26 czerwca 2020 r.), co oznacza, że nie doszło do naruszenia art. 53 k.p. Wobec braku wykazania przesłanek z art. 398^9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Nie, skarga kasacyjna nie spełnia przesłanek do jej przyjęcia do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy uznał, że powódka nie wykazała oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, która wymagałaby przedstawienia kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa, widocznej prima facie. Analiza ustaleń faktycznych wykazała, że pracodawca zapoznał się z opinią związkową przed wręczeniem oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę, co wykluczyło naruszenie art. 53 k.p.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

Strona wygrywająca

pozwany (Wojskowy Oddział Gospodarczy)

Strony

NazwaTypRola
E. N.osoba_fizycznapowódka
[...] Wojskowy Oddział Gospodarczy im. [...] w Z.instytucjapozwany

Przepisy (4)

Główne

k.p.c. art. 398^9 § § 1

Kodeks postępowania cywilnego

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

k.p.c. art. 398^9 § § 2

Kodeks postępowania cywilnego

Przepis określający skutek braku przesłanek do przyjęcia skargi kasacyjnej, tj. postanowienie o odmowie jej przyjęcia.

Pomocnicze

k.p. art. 52 § § 3

Kodeks pracy

Przepis dotyczący konsultacji zamiaru rozwiązania umowy o pracę z organizacją związkową, którego naruszenie było podstawą zarzutu powódki.

k.p. art. 53 § § 1

Kodeks pracy

Przepis dotyczący rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika lub z przyczyn niedotyczących pracownika, w tym wymogów związanych z konsultacją związkową.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Brak wykazania oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Pracodawca zapoznał się z opinią związkową przed wręczeniem oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę, co wyklucza naruszenie art. 53 k.p.

Odrzucone argumenty

Przedwczesne złożenie oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę z powodu naruszenia przepisów o konsultacji związkowej.

Godne uwagi sformułowania

kwalifikowana postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, polegająca na jego oczywistości widocznej prima facie nie można jednak uznać, że skarżąca wykazała istnienie przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 398^9 § 1 pkt 4 k.p.c.

Skład orzekający

Krzysztof Staryk

sędzia

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "interpretacja przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, zwłaszcza przesłanki oczywistej zasadności (art. 398^9 § 1 pkt 4 k.p.c.) oraz stosowanie przepisów o konsultacji związkowej przy rozwiązywaniu umów o pracę."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji proceduralnej odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej; ustalenia faktyczne dotyczące konsultacji związkowej są specyficzne dla tej sprawy.

Wartość merytoryczna

Ocena: 5/10

Orzeczenie jest interesujące dla prawników procesowych i specjalistów prawa pracy ze względu na szczegółową analizę przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy oraz interpretację przepisów o konsultacji związkowej.

Kiedy Sąd Najwyższy odmawia rozpoznania skargi? Kluczowe przesłanki i pułapki w sprawach pracowniczych.

Sektor

praca

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
SN
III PSK 56/22
POSTANOWIENIE
Dnia 12 października 2023 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Staryk
w sprawie z powództwa E. N.
‎
przeciwko […]  Wojskowemu Oddziałowi Gospodarczemu im.
[…] w
Z.
‎
o przywrócenie do pracy,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 12 października 2023 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Zamościu
‎
z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt IV Pa 27/21,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
W wyroku z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt IV Pa 27/21, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Zamościu – w sprawie z powództwa E. N. przeciwko
[…]
Wojskowemu Oddziałowi Gospodarczemu im.
[…]
w Z. – oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Zamościu z dnia 25 sierpnia 2021 r., sygn. akt IV P 129/20, w którym Sąd Rejonowy oddalił powództwo o przywrócenie do pracy.
Powyższy wyrok Sądu Okręgowego powódka zaskarżyła skargą kasacyjną. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na przyczynę przyjęcia skargi do rozpoznania określoną w art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej wynika z oczywistego naruszenia przez zaskarżone orzeczenie przepisu art. 52 § 3 k.p. W przedmiotowej sprawie informacja pracodawcy o zamiarze rozwiązania z powódką umowy o pracę wpłynęła do związków zawodowych w dniu 23 czerwca 2020 r., natomiast odpowiedź związków wpłynęła do pracodawcy dopiero w dniu 26 czerwca 2020 r., zgodnie z treścią zapisów w dzienniku korespondencji. Tym samym złożenie powódce oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę w trybie art. 53 k.p. było przedwczesne i naruszało przepisy o konsultacji związkowej, gdyż zostało sporządzone w dniu 25 czerwca 2020 r., a dotarło do niej w dniu 26 czerwca 2020 r., tj. w tym samym dniu, kiedy stanowisko związków zawodowych zostało przedstawione pracodawcy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona pozwana wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania kasacyjnego, według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi nie zawarto wniosku co do kosztów postępowania w zakresie trybu tzw. „przedsądu” z art. 398
9
k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna powódki nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 398
9
§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.
Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadniony twierdzeniem, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c.). Nie można jednak uznać, że skarżąca wykazała istnienie przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c.
Wykazanie podnoszonej w skardze oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c.) – jako przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania – wymagałoby przedstawienia tego, w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06 LEX nr 198531, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, LEX nr 421035; z dnia 9 stycznia 2008 r., III PK 70/07, LEX nr 448289; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, LEX nr 448205; z dnia 3 kwietnia 2008 r., II PK 352/07, LEX nr 465859 i z dnia 5 września 2008 r., I CZ 64/08). Podczas, gdy dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania – z uwagi na jej oczywistą zasadność w rozumieniu art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c. – niezbędne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej
prima facie
, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły, czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274; z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616; z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/ 07, LEX nr 453107; z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, LEX nr 490364, z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 494134). W judykaturze podkreśla się, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 230; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, LEX nr 442743; z dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08, LEX nr 469185 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, LEX nr 494133 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2013 r., III SK 11/13, LEX nr 1380967).
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia powyższych wymogów; nie wykazuje, aby w sprawie występował stan „oczywistej zasadności” skargi kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c.
Skarżąca oczywistą zasadność jej skargi kasacyjnej odnosi do twierdzenia o oczywistym naruszeniu przepisu art. 52 § 3 k.p. z uwagi na przedwczesne – w jej ocenie – złożenie oświadczenia o rozwiązaniu stosunku pracy, bez zachowania wymogów konsultacji zamiaru rozwiązania umowy o pracę z organizacją związkową. Sugerowana w uzasadnieniu wniosku sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Z ustaleń faktycznych zaskarżonego wyroku wynika, że strona pozwana
w dniu 23 czerwca 2020 r. zwróciła się do związku zawodowego reprezentującego powódkę o zajęcie stanowiska w przedmiocie zamiaru rozwiązania z nią umowy o pracę. Oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę z powódką złożone zostało po otrzymaniu w dniu 24 czerwca 2020 r. odpowiedzi z Komisji Zakładowej NSZZ „S.” w
[…]
Wojskowym Oddziale Gospodarczym o treści, że organizacja nie zajmuje stanowiska w przedmiotowej sprawie. Według Sądu drugiej instancji
wprawdzie konsultacja związkowa odbyła się w sposób niezgodny z obowiązującą w
[…]
Wojskowym Oddziale Gospodarczym w Z., Instrukcją Kancelaryjną Punktu Obsługi Materiałów Jawnych Kancelarii Tajnej
[…]
Wojskowego Oddziału Gospodarczego w Z., jednak nie miało to żadnego wpływu na wynik sprawy. Odpowiedź Komisji Zakładowej NSZZ „S.” została sporządzona i doręczona pracodawcy w dniu 24 czerwca 2020 r., i w tym też dniu pracodawca powódki zapoznał się z jej treścią oraz zadekretował pismo, zawierające tę odpowiedź. Okoliczność tę potwierdził Przewodniczący Zakładowej Organizacji Związkowej NSZZ S. Pracowników Wojska. W dniu 25 czerwca A. G. sporządziła projekt oświadczenia o rozwiązaniu z powódką umowy o pracę i przekazała dokumenty dotyczące konsultacji związkowej do kancelarii jawnej, gdzie w dniu 26 czerwca 2020 r. zostały zarejestrowane. Niemniej jednak Komendant J. M. o treści opinii wiedział już w dniu 24 czerwca 2020 r. Potwierdzają to zeznania przesłuchanych w sprawie świadków. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bezspornie, że pracodawca powódki zapoznał się z treścią opinii związkowej w dniu 24 czerwca 2020 r. tj. przed wręczeniem powódce oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia w trybie art. 53 § 1 pkt 1 lit b (w dniu 26 czerwca 2020 r.). Powyższe ustalenia stanowiły punkt odniesienia do zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego i przyjęcia, że nie doszło do naruszenia w sprawie przepisu art. 53 k.p.
Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 398
9
§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 398
9
§ 2 k.p.c.
[ms]

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI