II PK 88/05

Sygn. akt II PK 88/05 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 27 kwietnia 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jerzy Kuźniar 
 
 
w sprawie z powództwa H. Z. 
przeciwko W. S.A. Oddział […] 
o przywrócenie do pracy, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 kwietnia 2005 r., 
kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w W. 
z dnia 21 grudnia 2004 r., sygn. akt VII Pa …/04, 
 
odrzuca kasację. 
 
 
Uzasadnienie 
 
Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2004 r., VII Pa …/04, Sąd Okręgowy-Sąd Pracy 
i Ubezpieczeń Społecznych w W. zmienił, w wyniku uwzględnienia apelacji powoda 
Henryka Zygmunta, wyrok Sądu Rejonowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych   i przywrócił go do pracy w pozwanej „W.” Spółce Akcyjnej  , 
oddalając apelacje strony pozwanej w sprawie o przywrócenie do pracy, ustalając 
na podstawie zebranego materiału dowodowego, że w sprawie nie było podstaw do 
rozwiązania z powodem umowy o pracę w trybie natychmiastowym (art. 52 § 1 pkt 
1 kp.), to zaś uzasadnia roszczenie o przywrócenie do pracy, bowiem – wbrew 
odmiennym ustaleniom Sądu pierwszej instancji – powód w chwili rozwiązania z 
nim umowy o pracę w trybie natychmiastowym, nie znajdował się w trakcie 

 
 
2 
wypowiedzenie dokonanego przez pracodawcę, nie było więc podstaw do 
uwzględnienia powództwa tylko w zakresie odszkodowania. Według Sądu 
Okręgowego, powód był nadto pracownikiem szczególnie chronionym – art. 32 
ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych. 
Powyższy wyrok zaskarżyła kasacją strona pozwana i zarzucając naruszenie 
prawa materialnego – art. 32 ustawy o związkach zawodowych oraz art. 52 § 1 kp 
oraz „naruszenie przepisów postępowania (...) – art. 316 § 196 i § 2 k.p.c.”, wniosła 
o uchylenie zaskarżonych wyroków i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do 
ponownego rozpoznania, ewentualnie „o oddalenie powództwa w całości (...)” z 
zasądzeniem kosztów postępowania za wszystkie instancje. 
Sąd Najwyższy zważył co następuje: 
Zgodnie z art. 393 3 § 1 k.p.c. kasacja powinna zawierać, poza oznaczeniem 
orzeczenia, od którego jest wniesiona, także przytoczenie podstaw kasacyjnych i 
ich uzasadnienie, przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, a 
nadto wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu 
żądanego uchylenia lub zmiany. Wszystkie wymienione elementy kasacji mają 
charakter bezwzględny (konstrukcyjny), co oznacza, że nie podlegają one 
uzupełnieniu, a brak któregokolwiek z nich czyni kasację niedopuszczalną. 
W orzecznictwie kasacyjnym Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że 
brak bliższego określenia podstawy kasacyjnej oraz jej uzasadnienia stanowi wadę, 
która uniemożliwia traktowanie pisma jako skargi kasacyjnej i wyklucza jej 
uzupełnienie (por. np. postanowienie z dnia 6 listopada 1996 r., II UKN 12/96 – 
OSNAPiUS 1997/10/173). W ten sam sposób należy traktować brak polegający na 
nieprzedstawieniu w kasacji okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie. W 
obecnym stanie prawnym Sąd Najwyższy – stosownie do art.393 § 1 k.p.c. - może 
odmówić  przyjęcia kasacji do rozpoznania jeżeli w sprawie nie występuje istotne 
zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących 
poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżność w orzecznictwie sądów, bądź 
gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie 
oczywiście narusza prawo albo gdy zachodzi nieważność postępowania (art. 393 § 
2 k.p.c.). Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji jest jej 
istotnym elementem, którego brak nie pozwala na ocenę czy w sprawie występują 

 
 
3 
przesłanki ustawowe dla poddania kasacji rozpoznaniu (por. postanowienia Sądu 
Najwyższego z dnia  9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00 – OSNC 2001/3/51 oraz z 
dnia 30 maja 2001 r., III CZ 36/01 – OSNC 2002/2/22).  
W tym stanie rzeczy gdy kasacja jest w niniejszej sprawie dotknięta 
nieusuwalną wadą, należało orzec jak w postanowieniu po myśli art. 393 7 § 2 k.p.c.