II PK 368/04

Sygn. akt II PK 368/04 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 19 kwietnia 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Barbara Wagner 
 
 
w sprawie z powództwa K. U. 
przeciwko K. PL Spółce z o.o. w . 
o odszkodowanie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 kwietnia 2005 r., 
kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w K. 
z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt IV Pa …/04, 
 
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
 
 
U Z A S A D N I E N I E 
 
Pełnomocnik „K.” PL Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. 
zaskarżył kasacją wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 3 września 2004 r., IV Pa 
…/04, zmieniający wyrok Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w S. z dnia 7 maja 2004 
r., Nr P …/04, oddalający powództwo, w ten sposób, że zasądził od „K.” Spółki z 
ograniczoną odpowiedzialnością w S. na rzecz K. U. kwotę 10.500 zł tytułem 
odszkodowania za bezzasadne rozwiązanie umowy o pracę. Wskazując jako 
podstawy kasacji naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 233 § 1 k.p.c. – 
poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, art. 241 k.p.c. – poprzez 
niezastosowanie powołanego przepisu, „gdy było to konieczne i miało wpływ na 
ustalenie stanu faktycznego”, art. 235 k.p.c. – poprzez naruszenie zasady 

 
 
2 
bezpośredniości, oraz art. 328 § 2 k.p.c. – poprzez „niewskazanie przyczyny, dla 
której zeznaniom świadków J. W. i M. P. Sąd odmówił wiary, a dał ją zeznaniom 
świadka J. ., a także naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 45 § 1 k.p.c. 
– poprzez wyrażenie poglądu, że „wypowiedzenie umowy o pracę powodowi było 
nieuzasadnione i nieusprawiedliwione okolicznościami faktycznymi”, wniósł o 
„zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie 
kosztów postępowania wg norm przepisanych”, ewentualnie o „uchylenie w całości 
zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi II Instancji do ponownego 
rozpatrzenia przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego.” Jego 
zdaniem, okolicznościami uzasadniającymi rozpoznanie kasacji jest oczywiste 
naruszenie prawa poprzez „przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i 
naruszenie zasady bezpośredniości” oraz „oparcie wyroku Sądu II instancji na art. 
45 § 1 k.p. na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego.” 
 
   Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do 
rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje 
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub 
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy kasacja jest 
oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie narusza oczywiście 
prawo albo zachodzi nieważność postępowania. 
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była kwestia zasadności rozwiązania 
stosunku pracy z K. U. przez „K.” PL w S. Powołane w kasacji przepisy Kodeksu 
postępowania cywilnego – art. 233 § 1, art. 241, art. 235 oraz art. 328 § 2 – zostały 
dostatecznie wyjaśnione zarówno w doktrynie, jak i w judykaturze. Nie budzą one 
wątpliwości i nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów. Bardzo bogate 
orzecznictwo odnosi się również do art. 45 k.p. Podniesiony przez pełnomocnika 
strony skarżącej zarzut oczywistego naruszenia prawa i jego uzasadnienie w 
dalszej części skargi kasacyjnej sprowadza się w rzeczywistości do ogólnikowej 
polemiki z sędziowską oceną materiału dowodowego, a w konsekwencji nie 
uzasadnia rozpoznania kasacji. Oczywiste naruszenie prawa występuje wówczas, 

 
 
3 
gdy w motywach zaskarżonego orzeczenia dostrzega się wyraźny błąd w 
zastosowaniu prawa lub jego wykładni, bez potrzeby dokonywania pogłębionej 
analizy. Innymi słowy, oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżony wyrok jest 
możliwe do przyjęcie tylko wówczas, gdy jest ono z góry widoczne dla każdego 
prawnika (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 1934 r., C III 76/34, 
Zb. Urz. 1935 r., poz. 15); gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej 
wątpliwości (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 1934 r., C II 
1532/34, Zb. Urz. 1935 r., poz. 98). Nie można natomiast powoływać się na 
oczywiste naruszenie prawa w sytuacji, gdy skarżący opiera zarzut tej treści jedynie 
na odmiennej niż to uczynił Sąd ocenie dowodów. Należy podnieść, co wielokrotnie 
stwierdzał już Sąd Najwyższy, że ze względu na pełną autonomię sądów 
orzekających w zakresie oceny dowodów, można ją podważyć wyjątkowo, tylko 
wówczas, gdy pozostaje w rażącej sprzeczności z wynikami postępowania 
dowodowego lub zasadami logiki albo życiowego doświadczenia. 
Ponieważ w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki odmowy przyjęcia 
kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne 
przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie 
do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.