II PK 333/05

Sygn. akt II PK 333/05 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 27 kwietnia 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Maria Tyszel 
 
 
w sprawie z powództwa G. L. 
przeciwko L.Joint Venture Sp. z o.o. w W. 
o odprawę i sprostowanie świadectwa pracy, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 kwietnia 2006 r., 
skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych w W. 
z dnia 21 marca 2005 r., sygn. akt XII Pa …/03, 
 
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
 
Stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c. postanowienie Sądu Najwyższego o 
przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej nie wymaga pisemnego 
uzasadnienia, jednakże w pierwszym okresie stosowania przepisów o skardze 
kasacyjnej, w ich brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie 
ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sadów 
powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), Sąd Najwyższy rozpoznający 
niniejszą skargę kasacyjna uznaje za potrzebne wskazanie zasadniczych motywów 
rozstrzygnięcia. 
 
Sąd Najwyższy wielokrotnie już wyjaśniał, także w swym publikowanym 
orzecznictwie, że jako kasacyjny nie jest sądem powszechnym zwykłej, trzeciej 
instancji, a skarga kasacyjna (podobnie, jak uprzednio – kasacja) nie jest środkiem 

 
 
2 
zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji 
kończącego postępowanie w sprawie. Mimo wniesienia skargi z zarzutami z 
obydwu podstaw wskazanych w art. 3983 § 1 k.p.c. jej treść sprowadza się do 
zakwestionowania ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego 
wyroku. Tymi ustaleniami, w myśl art. 39813 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy jest 
związany, ponieważ podniesione w skardze zarzuty naruszenia wyłącznie art. 233 § 
1 i 382 k.p.c., jako dotyczące ustalenia faktów oraz oceny dowodów, nie mogą – 
stosownie do art. 3983 § 3 k.p.c. – stanowić podstawy skargi kasacyjnej. W ich 
świetle natomiast przytoczona w niej podstawa naruszenia powołanych przepisów 
prawa materialnego przez ich błędną wykładnię jest bezprzedmiotowa, a skarga nie 
jest „oczywiście uzasadniona”, jak to określił pełnomocnik powódki. Przedstawione 
Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie nie jest zagadnieniem 
prawnym, lecz pytaniem autora skargi o poprawność, dokonanej przez Sąd drugiej 
instancji, oceny występujących w sprawie okoliczności faktycznych. 
 
Sąd Najwyższy po raz kolejny przypomina, że z uwagi na przeważający w 
charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego, jako środka kontroli 
prawidłowości stosowania prawa, ustawodawca, jako jeden z konstruktywnych 
elementów skargi kasacyjnej wprowadził, w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., wymaganie 
przedstawienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej i jego uzasadnienia 
służącego wykazaniu znaczenia rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego dla realizacji 
publicznoprawnej funkcji skargi, względnie ujednolicenia orzecznictwa sądów 
powszechnych i rozwoju jurysprudencji. „Istotność” zagadnienia prawnego w 
rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., oznacza to, że w konkretnej sprawie istnieje 
zagadnienie prawne o dużym znaczeniu dla prawa lub sprawa ma precedensowy 
charakter w stosunku do innych, podobnych spraw. Takiego znaczenia w skardze 
nie przedstawiono, a przekonanie strony i jej pełnomocnika o „niesprawiedliwości” 
wyroku, bez wykazania wywodem prawnym naruszenia tym wyrokiem konkretnych 
przepisów prawa, nie jest przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i 
dlatego, na podstawie art. 3989 § 2 w związku z art. 39810 k.p.c. Sąd Najwyższy 
orzekł, jak w sentencji postanowienia.