II PK 300/11

Sprawa dotyczyła powództwa Z. Z. przeciwko Urzędowi Gminy w L. o przywrócenie do pracy, a w szczególności o odszkodowanie za wadliwe rozwiązanie stosunku pracy bez wypowiedzenia z winy pracownika w okresie biegnącego wypowiedzenia. Sąd Rejonowy w L. zasądził na rzecz powoda żądane odszkodowanie, ustalając, że powód był zastępcą Wójta Gminy L., został odwołany ze stanowiska, a następnie otrzymał wypowiedzenie umowy o pracę. Pozwany zwolnił powoda z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia. Sąd Rejonowy uznał, że urlop powoda uległ przedłużeniu, a w konsekwencji należało mu się odszkodowanie. Sąd Okręgowy, rozpoznając apelację pozwanego, zmienił wyrok i oddalił powództwo, uznając, że okres wypowiedzenia rozpoczął bieg później, a nieobecność powoda w pracy była nieusprawiedliwiona, co uzasadniało zwolnienie dyscyplinarne. Sąd Najwyższy, rozpoznając skargę kasacyjną powoda, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, że okres wypowiedzenia powinien być liczony od momentu złożenia skutecznego oświadczenia woli o wypowiedzeniu, a nie od późniejszego terminu. W sytuacji, gdy pracownik jest zwolniony z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia, nie można mu przypisać zachowania dającego podstawę do zwolnienia dyscyplinarnego z powodu nieusprawiedliwionej nieobecności, chyba że istnieją inne zobowiązania. Sąd Najwyższy podkreślił, że okresy wypowiedzenia nie są sztywne i mogą ulec wydłużeniu z mocy przepisów o terminach wypowiedzenia, gdy pracodawca złoży oświadczenie woli o wypowiedzeniu wcześniej.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający