I PK 137/11

Sygn. akt I PK 137/11 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 28 lutego 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Halina Kiryło 
 
w sprawie z odwołania J. R. 
przeciwko Miejskiemu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji SA w K. 
o przywrócenie do pracy, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 lutego 2012 r., 
skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych  
z dnia 31 marca 2011 r.,  
 
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 
 
 
 
 
UZASADNIENIE 
 
 
Sąd Okręgowy – Sąd Pracy wyrokiem z dnia 31 marca 2011 r. oddalił 
apelację powoda J. R. od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych, mocą którego oddalono jego powództwo przeciwko pozwanemu 
Miejskiemu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji SA o przywrócenie do 
pracy.  
 
Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną powoda. Skargę 
oparto na podstawie naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 
52 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy i przyjęcie, że zachowanie powoda w dniu 7 sierpnia 
2008 r. stanowiło ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych 
uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia oraz na podstawie 
naruszenia prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 385 i 

 
 
2 
art. 386 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego poprzez zastosowanie  pierwszego z 
wymienionych przepisów i niezastosowanie drugiego. Skarżący wniósł o uchylenie 
zaskarżonego wyroku wraz z poprzedzającym go wyrokiem pierwszoinstancyjnym i 
przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania lub o 
uchylenie obydwu wyroków i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przywrócenie 
powoda do pracy, przy czym w każdym przypadku z rozstrzygnięciem o kosztach 
postępowania kasacyjnego.   
 
Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania 
wskazano potrzebę wykładni przepisów prawa – art. 52 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy, 
albowiem  w przedmiotowej sprawie budzącym poważne wątpliwości jest to, „czy 
zachowanie powoda, zatrudnionego u pozwanego na stanowisku montera sieci 
wodociągowej, a polegające na udzielaniu porad i doglądaniu wykonywania 
przyłączy sieci kanalizacyjnej do studzienek kanalizacyjnych na placu budowy (a 
nie wykonywaniu prac fizycznych), stanowi rażące naruszenie obowiązków 
pracowniczych względem pracodawcy, uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę 
w 
trybie 
tegoż 
przepisu, 
jeżeli 
powód 
przebywał 
w 
tym 
czasie 
na 
dziewięciodniowym zwolnieniu lekarskim jednie z powodu bólu kolana (łękotki i 
stawu kolanowego)”. Zdaniem skarżącego opisane postępowanie pracownika jest 
niejednolicie interpretowane w orzecznictwie sądowym oraz nauce prawa i nie 
wydaje się ono rażąco nagannym, zwłaszcza w zestawieniu z innymi przykładami 
zachowań pracowniczych, znanymi judykaturze i przytoczonymi w uzasadnieniu 
podstaw kasacyjnych. Zważywszy, iż zawarte w powołanym przepisie pojęcie 
„rażącego naruszenia  podstawowych obowiązków pracowniczych” jest nieostre, 
zachodzi konieczność jego wykładni w odniesieniu do  stanu faktycznego niniejszej 
sprawy. Skarżący powołał również tę przesłankę przedsądu, jaką jest oczywista 
zasadność skargi kasacyjnej wynikająca z błędnej interpretacji art. 52 § 1 pkt 1 
Kodeksu pracy. 
 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
 
Na wstępie warto podkreślić, iż Sąd Najwyższy, jako sąd kasacyjny, nie jest 
sądem powszechnym zwykłej, trzeciej instancji, zaś skarga kasacyjna (podobnie 

 
 
3 
jak uprzednio kasacja) nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego 
rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, a to 
uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu 
publicznego. Zgodnie z takim modelem skargi kasacyjnej jej rozpoznanie następuje 
tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych a art. 3989 § 1 k.p.c., tj. wówczas, 
gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, bądź istnieje potrzeba 
wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących 
rozbieżności w orzecznictwie sądów, czy też zachodzi nieważność postępowania 
lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W konsekwencji tegoż w 
art. 3984 § 2 k.p.c. wśród istotnych wymagań skargi kasacyjnej ustawodawca 
wymienił obowiązek złożenia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego 
uzasadnienie. Wymóg ten wiąże się z tzw. przedsądem, polegającym m.in. na 
możliwości odmowy przez Sąd Najwyższy przyjęcia skargi kasacyjnej do 
rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.), a jego spełnienie powinno przybrać postać 
wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wykaże, jakie występujące 
w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi 
kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadnieniu, dlaczego odpowiadają one 
ustawowemu katalogowi przesłanek. Ustawodawca nieprzypadkowo, konstruując 
wymagania skargi kasacyjnej, wyodrębnił w oddzielnych przepisach art. 3984 k.p.c. 
obowiązek przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (§ 1) i obowiązek 
przedstawienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienia 
(§ 2). Chodzi zatem o dwa odrębne, kreatywne elementy skargi kasacyjnej, które 
spełniają określone cele i podlegają ocenie Sądu Najwyższego, na różnych etapach 
postępowania kasacyjnego. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego 
uzasadnienie podlegają analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone 
podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do 
rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania. Oba te elementy muszą 
być więc przez skarżącego wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione, 
a dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy odwołanie się do 
podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, bo choć dla obu tych przesłanek 
argumenty mogą być podobne, to Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko 
wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, nie 

 
 
4 
analizuje zaś podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Skarga kasacyjna powinna 
być tak zredagowana i skonstruowana, aby Sąd Najwyższy nie musiał poszukiwać 
w uzasadnieniu jej podstaw pozostałych elementów konstrukcyjnych skargi, ani tym 
bardziej się ich domyślać. Skarga kasacyjna jest wszak szczególnym środkiem 
zaskarżenia, realizującym przede wszystkim interes publiczny, polegający na 
usuwaniu 
rozbieżności 
w 
orzecznictwie 
sądów 
powszechnych 
oraz 
na 
wspomaganiu rozwoju prawa, zatem uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do 
rozpoznania powinno koncentrować się na wykazaniu, iż takie okoliczności w 
sprawie zachodzą (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., II 
UK 246/07, LEX nr 449007, z dnia 10 marca 2008 r., III UK 4/8, LEX nr 459291, z 
dnia 9 czerwca 2008 r., II UK38/08, LEX nr 404134 i z dnia 19 czerwca 2008 r., II 
UZ 18/08, LEX nr 406392). 
 
Godzi się zauważyć, że w razie wskazania tej przesłanki przedsądu, jaką 
jest potrzeba wykładni przepisów prawa, przepisy mające być przedmiotem 
wykładni Sądu Najwyższego powinny należeć do katalogu przepisów, których 
naruszenie przez sąd drugiej instancji zarzucono w ramach podstawy skargi 
(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 września 2002 r., I PKN 682/01, OSNP 
2004 r. nr 12, poz. 211). Rzeczą skarżącego jest zaś wykazanie, że określony 
przepis prawa, mimo iż budzi poważne wątpliwości (ze sprecyzowaniem, na czym 
te poważne wątpliwości polegają), nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego 
wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sadów, które to orzecznictwo 
należy przytoczyć (postanowienia Sadu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., 
IIICKN 570/01, OSNC 2002 nr 12, poz. 151, z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, 
LEX nr 315351, z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, LEX nr 57231, z dnia 
13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009, nr 2-4 poz. 43 i z dnia 9 czerwca 
2008 r., II UK 37/08, LEX nr 494133). Oczywiste jest, iż budzący wątpliwości 
interpretacyjne przepis musi mieć zastosowanie w sprawie, a jego wykładnia – mieć 
znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Przedmiotem zainteresowania Sądu Najwyższego 
jest jednak sam przepis, a nie rozstrzygnięcie konkretnego sporu. Stąd też 
wspomniane wątpliwości interpretacyjne powinny być na tyle poważne, by ich 
wyjaśnienie nie sprowadzało się do prostej wykładni przepisów. W tym wyraża się 
publicznoprawny charakter skargi kasacyjnej. Celem realizowanym w wyniku 

 
 
5 
rozpoznanie skargi kasacyjnej jest bowiem ochrona interesu publicznego przez 
zapewnienie jednolitości wykładni przepisów prawa oraz wkład Sądu Najwyższego 
w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego, a nie korekta orzeczeń wydawanych 
przez sady powszechne (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., 
II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147). Omawiana przesłanka uwzględnienia 
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest spełniona, gdy 
wskazane przez skarżącego przepisy zostały dostatecznie wyjaśnione w 
dotychczasowej judykaturze sądowej, w szczególności w judykaturze Sądu 
Najwyższego, 
a 
w 
skardze 
kasacyjnej 
nie 
przytoczono 
argumentów 
przemawiających za zmianą dotychczasowego orzecznictwa. Brak jest podstaw do 
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jeżeli rzekome rozbieżności w 
interpretacji prawa wynikają z odmiennych stanów faktycznych, w których zapadły 
orzeczenia dotyczące wskazanego w skardze przepisu (postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 20 lutego 2008 r., III SK 28/07, LEX nr 4524). Implikująca 
konieczność wykładni prawa rozbieżność orzecznictwa nie może być też 
utożsamiana z różną interpretacją lub stosowaniem przepisów przez sąd pierwszej i 
drugiej instancji w związku z orzekaniem w tej samej sprawie (postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2003 r., I PK 557/02, niepublikowane). 
 
Wreszcie w kwestii oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wypada 
przypomnieć, że wskazując na tę przesłankę przedsądu należy w motywach 
wniosku zawrzeć wywód prawny wyjaśniający, w czym wyraża się owa oczywistość 
i przedstawić argumenty na poparcie tego twierdzenia (postanowienia Sądu 
Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06 LEX nr 198531, z dnia 10 
sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, LEX nr 421035, z dnia 9 stycznia 2008 r., III PK 
70/07, LEX nr 448289, z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, LEX nr 448205, z 
dnia 3 kwietnia 2008 r., II PK 352/07, LEX nr 465859 i z dnia 5 września 2008 r., I 
CZ 64/08). O ile dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawa jest 
usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania niezbędne jest wykazanie 
kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, 
polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu 
podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy 
dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i 

 
 
6 
doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 
września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274, z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 
218/07, LEX nr 375616, z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/ 07, LEX nr 453107, z 
dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, LEX nr 490364, z dnia 21 maja 2008 r., I UK 
11/08, LEX nr 491538 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 494134). W 
judykaturze podkreśla się, iż przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 
nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub 
procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie 
oczywiście 
nieprawidłowego 
orzeczenia. 
Sam 
zarzut 
naruszenia 
(nawet 
oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że 
skarga kasacyjne jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego 
z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 r., nr 13, poz. 230, z dnia 11 
stycznia 2008 r., I UK 285/07, LEX nr 442743, z dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 
46/08, LEX nr 469185 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, LEX nr 494133). 
 
Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy należy 
stwierdzić, że skarżący nie wykazał istnienia żadnej z powołanych w skardze 
kasacyjnej przesłanek przedsądu. 
 
Odnośnie do sugerowanej przez autora skargi kasacyjnej  potrzeby wykładni 
art. 52 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy trzeba zauważyć, że skarżący nie wyjaśnił, na czym 
polegają wątpliwości na tle interpretacji tego przepisu i jakie generalne i zarazem 
abstrakcyjne problemy wyłaniają się przy próbie dekodowania zawartej w nim 
normy prawnej. Argumentacja skarżącego na rzecz przyjęcia skargi kasacyjnej do 
rozpoznani została ograniczone do postawienia pytania o słuszność objęcia 
hipotezą owej normy prawnej szczegółowo opisanego stanu faktycznego, 
ustalonego w toku procesu i o zasadność zastosowania wobec powoda dyspozycji 
tej normy. W rzeczywistości skarżący domaga się rozstrzygnięcia przez Sąd 
Najwyższy konkretnej sprawy. Tymczasem przepis art. 52 § 1 Kodeksu pracy był 
przedmiotem licznych orzeczeń sądowych, których różnorodność jest wynikiem 
bogactwa 
stanów 
faktycznych, 
w 
jakich 
zapadały 
poszczególne 
wyroki. 
Uzasadnienie wniosku odsyła przy tym do prezentacji orzecznictwa sądowego 
zawartej w motywach podstaw kasacyjnych. Nie jest zaś rzeczą Sądu Najwyższego 

 
 
7 
poszukiwanie w uzasadnieniu podstaw kasacyjnych pozostałych elementów 
konstrukcyjnych skargi. 
 
Skarżący nie wykazał także, na czym polega kwalifikowane naruszenie  
prawa materialnego przez Sądy orzekające w sprawie, implikujące oczywistą 
zasadność skargi kasacyjnej. Nie sposób zresztą upatrywać tej przesłanki 
przedsądu w błędnej – zdaniem skarżącego - wykładni przepisu, skoro 
jednocześnie w ocenie strony interpretacja tego przepisu jest tak skomplikowana, 
że wymaga zaangażowania Sądu Najwyższego. 
 
 
Wobec niewykazania przez skarżącego istnienia powołanych przesłanek 
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, Sąd Najwyższy z mocy art. 3989 § 2 
k.p.c. orzekł jak w sentencji.