II PK 291/04

Sygn. akt II PK 291/04 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 22 marca 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Andrzej Wasilewski 
 
 
w sprawie z powództwa J. B. 
przeciwko Politechnice [...] 
o przywrócenie do pracy, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych 
i Spraw Publicznych w dniu 22 marca 2005 r., 
kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w  W. 
z dnia 29 kwietnia 2004 r., sygn. akt VII Pa …/04, 
 
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania 
 
 
                                                      U z a s a d n i e n i e 
 
Sąd Okręgowy w  W. wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2004 r. (VII Pa …/04) 
oddalił apelację powoda – J. B. od wyroku Sądu Rejonowego   – Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych z dnia 24 listopada 2003 r. (IV 2 P …/02) oddalającego 
jego powództwo przeciwko Politechnice [...] o przywrócenie do pracy. 
 
W kasacji od powyższego wyroku Sądu Okręgowego w  W. z dnia 29 kwietnia 
2004 r. pełnomocnik powoda zarzucił: po pierwsze – naruszenie art. 45 § 1 k.p. w 
związku z art. 1 i art. 10 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach 
rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu 
pracy „przez przyjęcie, że uzasadnione w rozumieniu art. 45 §  1 k.p. a contrario jest 
wypowiedzenie pracownikowi umowy o pracę po upływie ponad roku czasu od 
wprowadzenia zmian organizacyjnych, a także że uzasadnione jest indywidualne 
wypowiedzenie (z przyczyn ekonomicznych), które nie implikuje istotnej redukcji 
kosztów pracy”; po drugie – naruszenie art. 8 k.p. „przez niezastosowanie klauzuli 

 
2
nadużycia prawa w odniesieniu do sytuacji wypowiedzenia pracownikowi umowy o 
pracę po upływie ponad roku czasu od wprowadzenia zmian organizacyjnych, a 
ponad 2 lat od zamiaru wprowadzenia zmian organizacyjnych”; po trzecie –
naruszenie §  29 ust. 1-ust. 3 oraz § 15 ust. 1 i ust. 4 Statutu Politechniki [...]; po 
czwarte – naruszenie art. 227 w związku z art. 391 §  1 i art. 378 §1 k.p.c., które 
mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji wniósł o uchylenie 
zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu   do ponownego 
rozpoznania oraz orzeczenia o kosztach postępowania. Równocześnie, pełnomocnik 
powoda wskazał, że okolicznościami uzasadniającymi przyjęcie kasacji do 
rozpoznania są: po pierwsze – „Oczywistość naruszenia prawa procesowego art. 378 
§ 1 k.p.c. polegająca na rażącej niedbałości Sądu II inst. W rozpoznaniu zarzutów 
apelacji, a konkretnie nierozpoznaniu połowy z czytelnie i jasno sformułowanych i 
istotnych zarzutów środka odwoławczego. Apelacja zarzucała ‘naruszenie prawa 
materialnego przez niezastosowanie przepisów §  29 ust. 1-3, §  15 ust. 1 i 4 Statutu 
Politechniki [...]’ – tj. przepisów dotyczących materialnej struktury organizacyjnej 
uczelni. Oczywistość naruszenia pojmowana jako ewidentność (widoczność już na 
pierwszy rzut oka) jest wyraźna skoro zarzut ten został w sposób czytelny i 
jednoznaczny sformułowany w petitum apelacji, rozwinięty zaś jako pierwszy w jej 
uzasadnieniu, a Sąd II inst. w żaden sposób tego zarzutu nie rozpoznał. Podobnie 
ewidentnie nierzetelnie postąpił Sąd II inst. nie rozpoznał zarzutu co do ‘zaniechania 
przeprowadzenia dowodu z regulaminu organizacyjnego pozwanej’, a nawet zarzut 
ten pomija relacjonując skrótowo w części historycznej wyroku ‘wszystkie’ zarzuty 
apelacji”; po drugie – występujące w sprawie „istotne zagadnienie prawne, które 
można ująć w pytanie o istotność korzyści ekonomicznych pracodawcy i ramy 
czasowe czynienia użytku z przesłanek indywidualnego rozwiązania umowy o pracę 
z przyczyn dotyczących pracodawcy (...). W niniejszej sprawie czynność 
wypowiedzenia na podstawie art. 1 ust. 1 i art. 10 ustawy z dnia 28.12.1989 r. o 
szczególnych zasadach rozwiązywania została dokonana w kwietniu 2002 r., zaś 
zmiany organizacyjne wprowadzone w życie od 1.01.2001 r., zaś przyjęte w 2000 r. 
Pogląd, że użytek z prawa indywidualnego wypowiedzenia na ww podstawie prawnej 
pracodawca może uczynić zawsze i w każdym momencie , nawet w znacznej 
odległości czasowej (ponad rok ) od momentu wprowadzenia zmiany, nie wydaje się 
prawidłowy, z uwagi na zamknięte ramy czasowe wypowiedzeń grupowych (3 
miesiące). Wprawdzie termin ten nie odnosi się do indywidualnych wypowiedzeń, ale 

 
3
czynienie przez pracodawcę użytku z prawa w tak znacznej odległości czasowej 
mierzonej latami, stanowi instrumentalizację i wypaczenie prawa, i powinno być 
ocenione w płaszczyźnie nadużycia prawa i sprzeczności ze społeczno-
gospodarczym przeznaczeniem prawa, tj. art. 8 k.p.” 
 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym 
określonym w art. 3984 k.p.c.(do dnia 5 lutego 2005 r.: art. 3933 k.p.c.), w tym – poza 
przytoczeniem podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia – powinna ona zawierać 
także „wniosek o przyjęcie kasacji do rozpoznania i jego uzasadnienie” 
przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 3984 § 1 pkt. 3 
KPC), które stanowią odrębny element formalny kasacji jako pisma procesowego. 
Oznacza to w szczególności, że w kasacji należy wykazać (sic!), iż w sprawie, której 
ona dotyczy, bądź „występuje istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1 KPC – 
a contrario), bądź „istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących 
poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie” (art. 393 § 1 
pkt. 2 KPC – a contrario), bądź też „zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza 
prawo” albo „zachodzi nieważność postępowania” (art. 393 § 2 KPC). Wnoszący 
kasację nie może przy tym ograniczyć się do powtórzenia w jej treści jednego lub 
kilku ustawowych  sformułowań, do którego lub których pragnie nawiązać, jako do 
„okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz obowiązany jest do 
profesjonalnego prawniczego uzasadnienia wskazanej lub wskazanych „okoliczności 
uzasadniających rozpoznanie kasacji” i to w kontekście okoliczności faktycznych i 
prawnych tej sprawy, której kasacja ta dotyczy. Nie spełnienie tego wymagania 
kasacji stanowi tzw. brak istotny kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni zadość 
wymaganiu formalnemu określonemu w art. 3933 § 1 pkt 3 KPC, a to w konsekwencji 
skutkować musi jej odmową jej przyjęcia do rozpoznania. Wymaganiu temu nie czyni 
w szczególności zadość powtórzenie w petitum kasacji, a następnie także w jej 
uzasadnieniu kwestii prawnych dotyczących interpretacji i stosowania art. 10 w 
związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach 
rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu 
pracy (jednolity tekst: Dz. U. z 2002 r. Nr 112, poz. 980 ze zm.), które skarżący 
podniósł uprzednio także w formie zarzutów w apelacji i które były już przedmiotem 
oceny Sądu Okręgowego, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. 

 
4
Natomiast 
podniesiony 
w 
kasacji 
zarzut 
‘oczywistego 
naruszenia 
prawa 
procesowego’ jest bezprzedmiotowy z tego względu, że przesłanką uzasadniającą 
przyjęcie kasacji do rozpoznania nie jest ‘oczywiste naruszenie prawa’, lecz sytuacja, 
w której ‘zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo’ (art. 393 § 2 k.p.c.), co 
zresztą skarżący obowiązany jest wykazać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 
dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02 – OSNP z 2004 r. nr 13 poz. 240).    
 
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3937 § 1 KPC 
w związku z art. 393 § 1 pkt 3 KPC orzekł jak w sentencji.  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Teza: 

 
5
Nie czyni zadość wymaganiu ‘przedstawienia okoliczności uzasadniających 
przyjęcie kasacji do rozpoznania’ (art. 3933 § 1 pkt 3 KPC) sformułowanie w petitum 
kasacji jedynie szeregu pytań, jakie – w opinii skarżącego – wymagałoby odpowiedzi 
w związku z podejmowanym przez sąd rozstrzygnięciem w sprawie. Wymaganiu 
temu nie czyni w szczególności zadość powtórzenie w petitum kasacji, a następnie 
także w jej uzasadnieniu kwestii prawnych dotyczących interpretacji i stosowania art. 
10 w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych 
zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących 
zakładu pracy (jednolity tekst: Dz. U. z 2002 r. Nr 112, poz. 980 ze zm.), które 
skarżący podniósł uprzednio także w formie zarzutów w apelacji i które były już 
przedmiotem oceny Sądu drugiej instancji, co znalazło wyraz w uzasadnieniu 
zaskarżonego wyroku.