II PK 281/17

Sygn. akt II PK 281/17
POSTANOWIENIE
Dnia 12 grudnia 2018 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Zbigniew Korzeniowski
w sprawie z powództwa A. M.-T.
‎
przeciwko Przedszkolu nr […] w M.
‎
o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 12 grudnia 2018 r.,
‎
skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B.
‎
z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt VI Pa […],
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w B. wyrokiem z 11 maja 2017 r. uwzględnił apelację powódki A. M.-T. i zmienił oddalający powództwo wyrok Sądu Rejonowego w I. z 27 października 2016 r. w ten sposób, że przywrócił powódkę na poprzednio zajmowane stanowisko nauczyciel fizjoterapeuta. W uzasadnieniu stwierdził, że Karta Nauczyciela nie określa precyzyjnie pojęcia „nauczyciel”, wyraźnie wskazując, że ma ono dwa znaczenia: szerokie i wąskie (uchwała Sądu Najwyższego z 21 marca 2012 r., III PZP 2/12). W
znaczeniu szerokim odnosi się także do nauczycieli „wspomagających”, tj. np. specjalistów z zakresu pedagogiki specjalnej, których zadanie polega na usprawnieniu procesu dydaktycznego, wychowawczego w stosunku do uczniów niepełnosprawnych, niedostosowanych społecznie, zagrożonych takim niedostosowaniem. Odnosi się do nich art. 42 ust. 7 pkt 3 Kraty Nauczyciela (wyrok NSA z 1 października 2013 r., I OSK 1300/13, wyrok WSA w Gliwicach z 4 września 2014 r., IV SA/Gl 674/14). Ocena, że powódka nie może zajmować stanowiska nauczyciela, jako że nie prowadziła żadnego procesu dydaktycznego nie jest trafna, nie tylko do edukacji w takim znaczeniu ograniczają się zadania przedszkola. Zgodnie z rozporządzeniem MEN z 30 kwietnia 2013 r. w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach (…) w przedszkolu „pomoc psychologiczono – pedagogiczna jest udzielana w formie zajęć specjalistycznych: korekcyjno-kompensacyjnych, logopedycznych, socjoterapeutycznych oraz innych zajęć o charakterze terapeutycznym. W ocenie Sądu mogą być to również zajęcia fizjoterapeutyczne, mieszczące się w szerszej kategorii zajęć rewalidacyjnych (…).
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na występowanie w sprawie „istotnego zagadnienia prawnego wymagającego rozstrzygnięcia, a mianowicie czy w obowiązującym stanie prawnym dopuszczalne jest utworzenie w przedszkolu ogólnodostępnym z oddziałami integracyjnymi stanowiska nauczyciela fizjoterapeuty. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na wyżej postawione zagadnienie wnoszę o wskazanie w oparciu, o który przepis Karty Nauczyciela należy ustalić pensum nauczyciela fizjoterapeuty, czy zgodnie z art. 42 ust. 3 Karty Nauczyciela czy art. 42 ust. 7 pkt 3 Karty Nauczyciela. Jeżeli pensum należałoby ustalać na podstawie drugiego z przytoczonych przepisów, to wnoszę o rozstrzygnięcie czy katalog stanowisk wymienionych w tym przepisie ma charakter otwarty. Wymienione kwestie wymagają jednoznacznego rozstrzygnięcia z uwagi na rozbieżności występujące w judykaturze”.
Powódka wniosła o nieprzyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie kosztów.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.
Treść wniosku (wyżej
in extenso
) nie składa się na istotne zagadnienie prawne, które ma na uwadze art. 398
9
§ 1 pkt 1 k.p.c.
Skarżący poprzestaje na postawieniu pytań, co nie jest wystarczające. Rola Sądu Najwyższego nie może być redukowana do odpowiedzi na pytania. Wówczas funkcja przedsądu nie miałaby granic i postępowanie kasacyjne byłoby kolejną powszechną instancją.
Wykładnia i stosowanie prawa należą do sądów powszechnych. Funkcja Sądu Najwyższego to dbałość o jednolitość orzecznictwa.
Odpowiedzi na pytania udzielił Sąd powszechny w tej sprawie. Przedstawił określoną wykładnię opartą na orzecznictwie i regulacji prawnej.
Treść pytań wniosku wskazuje, że skarżący nie zgadza się z rozstrzygnięciem. Pytania powielają w istocie zarzuty podstawy kasacyjnej. Odpowiedź na pytania nie wykraczałaby poza stosowanie prawa w indywidualnej sprawie. Wówczas kontrola stosowania prawa w konkretnej sprawie to domena podstawy przedsądu z art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c., do której skarżący nie odwołuje się i nie twierdzi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z tych samych przyczyn podstawa kasacyjna skargi z art. 398
3
§ 1 pkt 1 k.p.c. nie zastępuje szczególnej podstawy przedsądu z art. 398
9
§ 1 pkt 1 k.p.c. ani jej uzasadnienia. Przedmiotem zainteresowania tej podstawy przedsądu jest problem jurydyczny o istotnym znaczeniu, odpowiednio opracowany na podstawie analizy prawa, orzecznictwa a nawet piśmiennictwa, po której to wpierw sam skarżący może stwierdzić, że istotne zagadnienie prawne rzeczywiście występuje i dlatego powinien rozpoznać je Sąd Najwyższy. Takiej analizy i opracowania istotnego zagadnienia prawnego brak jest we wniosku. Czym innym jest też druga podstawa przedsądu, czyli z art. 398
9
§ 1 pkt 2 k.p.c., gdyż potwierdza, że podstawą przyjęcia skargi do rozpoznania jest dopiero aż kwalifikowana potrzeba wykładni przepisów, czyli wynikająca z poważnych wątpliwości w wykładni lub z rozbieżności w orzecznictwie sądów. Skarżący nie wskazuje rozbieżności w orzecznictwie sądów i nie wykazuje poważnych wątpliwości w wykładni poprzestając na samych pytaniach.
Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 398
9
§ 2 k.p.c.).
O kosztach orzeczono na podstawie § 9 ust. 1 pkt 1 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.