II PK 273/04

Sygn. akt II PK 273/04 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 22 lutego 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Barbara Wagner 
 
 
w sprawie z powództwa C. . 
przeciwko Szkole Podstawowej w B. 
o nawiązanie stosunku pracy, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lutego 2005 r., 
kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w S. 
z dnia 16 czerwca 2004 r., sygn. akt VI Pa …/03, 
 
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
 
 
 
 
U Z A S A D N I E N I E 
 
C. J. zaskarżył kasacją wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 16 czerwca 
2004 r., VI Pa …/03, oddalający jego apelację od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu 
Pracy w G. z dnia 19 sierpnia 2003 r., P 299/02, oddalającego powództwo o 
nawiązanie stosunku pracy. Wskazując jako podstawę kasacji naruszenie 
przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 1, art. 10 i art. 12 ustawy z dnia 
28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami 
stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz zmianie niektórych 
ustaw (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 112, poz. 980 ze zm.) oraz art. 42 k.p., 

 
 
2 
pełnomocnik strony skarżącej wniósł o „zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: a. 
Zobowiązanie pozwanego do dokonania zmiany łączącej strony umowy o pracę 
poprzez powierzenie pracy w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku 
pracownika 
obsługi 
za 
wynagrodzeniem 
minimum 
920 
złotych 
brutto 
wynagrodzenia zasadniczego, przy niezmienionych pozostałych warunkach umowy 
o pracę; b. Zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda odszkodowania za 
naruszenie dyspozycji art. 12 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych 
zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących 
zakładu pracy i zmianie niektórych ustaw – w kwocie 460 [...] złotych za każdy 
miesiąc począwszy od września 2002 r. do dnia realizacji roszczenia określonego w 
pkt. 1”, ewentualnie o „uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do 
ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu – Sądowi Pracy w S.”, oraz o 
„zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów zastępstwa procesowego za 
obie instancje oraz za instancję kasacyjną – według norm przepisanych”. Jego 
zdaniem, okolicznością uzasadniającą rozpoznanie kasacji jest występowanie 
istotnego zagadnienia prawnego, a mianowicie „czy w stanie prawnym sprzed 1 
lipca 2003 r. art. 12 ustawy z dnia 8 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach 
rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu 
pracy – kształtował przysługujące pracownikowi roszczenie o ponowne nawiązanie 
stosunku pracy tylko w przypadku, gdy pracodawca podejmuje decyzje o 
ponownym zatrudnieniu pracowników w tej samej grupie zawodowej po ustaniu 
stosunku pracy z danym pracownikiem, czy też roszczenie ukształtowane tym 
przepisem przysługuje pracownikowi zwolnionemu z przyczyn określonych w art. 1 
ust. 1 ustawy w przypadku ponownego zatrudnienia pracowników w tej samej 
grupie zawodowej także w okresie pomiędzy złożeniem oświadczenia woli o 
rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem a ustaniem stosunku pracy w 
wyniku tego oświadczenia woli”.   
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do 
rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje 

 
 
3 
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub 
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy kasacja jest 
oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie narusza oczywiście 
prawo albo zachodzi nieważność postępowania. 
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była kwestia zasadności zastosowania 
wobec C. J. przepisów ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach 
rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu 
pracy oraz o zmianie niektórych ustaw. Podniesione w kasacji zarzuty dotyczące 
naruszenia art. 1, art. 10 i art. 12 powołanej ustawy oraz art. 42 k.p., nie 
uzasadniają jej rozpoznania. Pełnomocnik strony skarżącej nie określił bowiem na 
czym konkretnie polegało naruszenie tych przepisów oraz czy i jaki wpływ mogło 
ono mieć na wynik sprawy. Przedstawiona w kasacji okoliczność nie stanowi 
istotnego zagadnienia prawnego, którego rozstrzygnięcie wymagałoby interwencji 
Sądu Najwyższego. Powołane w petitum skargi kasacyjnej przepisy zostały 
dostatecznie wyjaśnione zarówno w doktrynie, jak i - przede wszystkim – w 
bogatym, utrwalonym i jednolitym orzecznictwie Sądu Najwyższego. Nie budzą one 
wątpliwości interpretacyjnych i nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów.  
Ponieważ w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki odmowy przyjęcia 
kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne 
przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie 
do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.