II PK 26/05

Sygn. akt II PK 26/05 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 24 maja 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Barbara Wagner 
 
 
w sprawie z powództwa G. P. i in.,   
przeciwko Zespołowi Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej w B. 
o wynagrodzenie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 maja 2005 r., 
kasacji powódek od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w  W. 
z dnia 21 października 2004 r., sygn. akt VII Pa …/04, 
 
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
 
 
 
U Z A S A D N I E N I E 
 
 
 
Pełnomocnik A. B., M. B., D. G., R. G., E. J., H. K., M.Ł.    i G. P. zaskarżył 
kasacją wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z 
dnia 21 października 2004 r., VII Pa …/04, oddalający apelacje powódek od wyroku 
Sądu Rejonowego w O. – Sądu Pracy z dnia 13 lipca 2004 r., IV P …/04, 
oddalającego ich powództwa przeciwko Zespołowi Publicznych Zakładów Opieki 
Zdrowotnej w B. o zapłatę. Wskazując jako podstawę kasacji naruszenie prawa 
materialnego, a to: 4a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o 
negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu wynagrodzeń u przedsiębiorców 
oraz o zmianie niektórych ustaw i ustawy o zakładach opieki zdrowotnej (tekst 

 
 
2 
jednolity: Dz.U. z 2001 r. Nr 5, poz. 45) – poprzez błędną wykładnię i wyrażenie 
poglądu, że podwyżka wynagrodzeń pracowników samodzielnych publicznych 
zakładów opieki zdrowotnej dotyczy tylko tych pracowników, którzy są zatrudnienie 
w publicznych zakładach opieki zdrowotnej zatrudniających powyżej 50 osób, art. 
141 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, art. 2 i art. 26 Paktu Praw 
Obywatelskich i Politycznych z 16 grudnia 1966 r. (Dz.U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167), 
art. 2 ust. 2 i art. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Gospodarczych, Społecznych i 
Kulturalnych z dnia 16 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 169), konwencji 
nr 111 Międzynarodowej Organizacji Pracy z dnia 25 sierpnia 1958 r. dotyczącej 
dyskryminacji w zakresie zatrudnienia i wykonywania zawodu (Dz. U. z 1961 r. Nr 
42, poz. 218), oraz art. 4 Europejskiej Karty Społecznej z dnia 18 października 
1961 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 8, poz. 67) „dot. prawa do godziwego wynagrodzenia”, 
wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i „zasądzenie od pozwanego ZPZOZ w B. 
na rzecz każdego z powodów” żądanych kwot wraz „z kosztami procesu za obie 
instancje oraz postępowanie kasacyjne, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego 
wg norm przepisanych”. Jego zdaniem, okolicznością uzasadniającą rozpoznanie 
kasacji jest oczywiste naruszenie prawa, a zwłaszcza powołanych przepisów prawa 
materialnego „przez błędną wykładnię i częściowo sprzeczną z istniejącą linią 
orzecznictwa SN wykładnię”.   
   
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do 
rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje 
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub 
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy kasacja jest 
oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie narusza oczywiście 
prawo albo zachodzi nieważność postępowania. 
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była kwestia zasadności roszczeń  
skarżących zgłaszanych na podstawie ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o 
negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu wynagrodzeń u przedsiębiorców 
oraz o zmianie niektórych ustaw i ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. 

 
 
3 
Podniesiony przez pełnomocnika zarzut oczywistego naruszenia przepisów „prawa 
materialnego” i jego uzasadnienie w dalszej części skargi kasacyjnej sprowadza się 
w rzeczywistości do ogólnikowej polemiki z sędziowską oceną materiału 
dowodowego, a w konsekwencji nie uzasadnia rozpoznania kasacji. Oczywiste 
naruszenie prawa występuje wówczas, gdy w motywach zaskarżonego orzeczenia 
dostrzega się wyraźny błąd w zastosowaniu prawa lub jego wykładni, bez potrzeby 
dokonywania pogłębionej analizy. Innymi słowy, oczywiste naruszenie prawa przez 
zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcie tylko wówczas, gdy jest ono z góry 
widoczne dla każdego prawnika (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 8 
czerwca 1934 r., C III 76/34, Zb. Urz. 1935 r., poz. 15); gdy jest zupełnie pewne i 
nie może ulegać żadnej wątpliwości (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 25 
września 1934 r., C II 1532/34, Zb. Urz. 1935 r., poz. 98). Wbrew stanowisku strony 
skarżącej, Sąd Najwyższy wielokrotnie wypowiadał się w kwestii zakresu 
podmiotowego ustawy o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu 
wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw i ustawy o 
zakładach opieki zdrowotnej. Wiele uwagi poświęcił tej problematyce zwłaszcza w 
uchwale z dnia 8 kwietnia 2004 r., II PZP 4/04 (OSNP 2004, nr 19, poz. 326), w 
której wyraził pogląd, że wzrost wynagrodzenia o wskaźniki wymienione w art. 4a 
ust. 1 i ust. 2 powołanej ustawy dotyczy pracowników zatrudnionych w 
samodzielnych publicznych zakładach opieki zdrowotnej zatrudniających powyżej 
50 osób.   
Ponieważ w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki odmowy przyjęcia 
kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne 
przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie 
do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.