II PK 231/04

Sygn. akt II PK 231/04 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 3 lutego 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Zbigniew Hajn 
 
 
w sprawie z powództwa M. M. 
przeciwko E. Zakładom Energetycznym S.A. 
o przywrócenie do pracy, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 3 lutego 2005 r., 
kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w E. 
z dnia 26 marca 2004 r., sygn. akt IV Pa …/04, 
 
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
Sąd Okręgowy w E. – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie M. M. 
przeciwko E. Zakładom Energetycznym Spółce Akcyjnej w E. wyrokiem z 26 marca 
2004 r. zmienił zaskarżony wyrok i oddalił powództwo oraz zasądził od powoda na 
rzecz pozwanego kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów procesu za obie instancje. 
Sąd drugiej instancji uznał, że apelacja jako uzasadniona podlegała uwzględnieniu i 
należy się zgodzić ze wszystkimi zaprezentowanymi w niej zarzutami. W ocenie 
Sądu Okręgowego, zachowanie powoda polegające na nieprzestrzeganiu 
ustalonych procedur, tolerowanie ich nieprzestrzegania przez pracowników, co 
mogło stanowić zagrożenie dla interesów zakładu pracy, należy ocenić jako 
szczególnego rodzaju uchybienia. W konsekwencji należało uznać, że decyzja 

 
 
2 
pozwanego zakładu w przedmiocie rozwiązania umowy o pracę z powodem w 
trybie art. 52 k.p. jest prawidłowa.  
W kasacji powód zaskarżył w całości przedmiotowy wyrok zarzucając mu 
naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a 
mianowicie postanowień art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c. 
w zw. z art. 391 k.p.c. poprzez: 
- 
sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału 
dowodowego w szczególności przez ustalenie, że powód naruszył 
podstawowe obowiązki pracownicze, a ponadto, że można przypisać 
powodowi winę w postaci co najmniej rażącego niedbalstwa 
- 
brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, 
nieprawidłową ocenę wiarygodności dowodów i przekroczenie zasad 
swobodnej oceny dowodów co doprowadziło do uznania, że powód naruszył 
w sposób ciężki podstawowe obowiązki pracownicze 
- 
nieuwzględnienie w orzeczeniu wszystkich dowodów przeprowadzonych w 
sprawie.  
Powód zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 52 § 1 
pkt 1 k.p. poprzez uznanie, że utrata zaufania polegająca na niezachowaniu 
procedur związanych z obsługą klientów w zakresie odbioru energii elektrycznej 
stanowi ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, jak również 
zastosowanie tego przepisu mimo braku po stronie powoda winy w postaci winy 
umyślnej bądź rażącego niedbalstwa. 
Wskazując na powyższe podstawy powód wniósł o uchylenie wyroku w całości i 
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w E., 
ewentualnie, w razie uznania przez Sąd Najwyższy zasadności zarzutów kasacji 
jedynie w zakresie naruszenia prawa materialnego, o zmianę wyroku Sądu drugiej 
instancji w całości i o oddalenie apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego. 
Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego za postępowanie 
kasacyjne oraz postępowanie przed sądem drugiej instancji wg norm przypisanych.      
Skarżący podniósł, że w sprawie istnieje istotne zagadnienie prawne polegające 
na rozstrzygnięciu, czy utrata zaufania może stanowić podstawę rozwiązania 
umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika, w trybie art. 52 § 1 pkt 1 

 
 
3 
k.p. w sytuacji, gdy dotychczasowe orzecznictwo Sądu Najwyższego wyraża 
jednoznaczne stanowisko, iż utrata zaufania może być wyłącznie przyczyną 
wypowiedzenia umowy o pracę (np. wyroki Sądu Najwyższego z: 21 stycznia 2003 
r. I PK 96/02, 7 września 1999 r.  I PKN 257/99, 9 grudnia 1998 r. I PKN 498/98, 27 
listopada 1997 r. I PKN 387/97, 25 listopada 1997 r. I PKN 385/ 97, wyrok SN z 2 
marca 1983 r. I PRN 25/83). Ponadto zaskarżony wyrok oczywiście narusza prawo, 
poprzez przyjęcie, że istniały przesłanki do rozwiązania umowy o pracę bez 
wypowiedzenia, na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. w sytuacji, gdy działaniu 
powoda nie można przypisać winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa oraz nie 
stanowiło ono naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych ani nie miało 
charakteru „ciężkiego” naruszenia tych obowiązków.    
W odpowiedzi na kasację pozwany wniósł o wydanie postanowienia 
odmawiającego przyjęcia kasacji do rozpoznania, ewentualnie gdyby Sąd 
Najwyższy nie podzielił wniosku o odmowie przyjęcia kasacji do rozpoznania, o 
odrzucenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Skarżący jako przesłankę uzasadniającą przyjęcie kasacji do rozpoznania 
wskazał 
istnienie 
istotnego 
zagadnienia 
prawnego, 
polegającego 
na 
rozstrzygnięciu, czy utrata zaufania może stanowić podstawę rozwiązania umowy o 
pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Nie wziął 
on jednak pod uwagę, że w oświadczeniu pracodawcy (pozwanej spółki), jako 
przyczynę rozwiązania umowy wskazano „utratę zaufania, polegającą na nie 
zachowaniu procedur związanych z obsługa klientów w zakresie odbioru energii 
elektrycznej”. Pozwana wskazała zatem wyraźnie niezachowanie procedur jako 
przyczyną rozwiązania umowy na podstawie art. 52 ust. 1 pkt 1 k.p. Nie można 
więc twierdzić, że przyczyną tą, jak sugeruje skarżący, była wyłącznie utrata 
zaufania. Oznacza to, że podniesione w kasacji zagadnienie prawne zostało 
przedstawione w oderwaniu od okoliczności sprawy, a jego rozstrzygniecie nie jest 
konieczne do prawidłowego jej rozstrzygnięcia. Należy dodać, że Sąd Okręgowy 
dokładnie i starannie rozważył zebrane w sprawie dowody i na tej podstawie ocenił, 

 
 
4 
czy zachowanie powoda, polegające na wskazanym wyżej niezachowaniu procedur 
było ciężkim naruszeniem podstawowych obowiązków pracowniczych w rozumieniu 
art.  52 ust. 1 pkt 1 k.p. Działaniu Sądu nie można zatem zarzucić, jak twierdzi 
skarżący, rażącego naruszenia prawa. Oczywiste naruszenie prawa przez 
zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcia tylko wówczas, gdy jest widoczne na 
pierwszy rzut oka, bez potrzeby zagłębiania się w sprawę (uchwała Połączonych 
Izb – Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz Izby Cywilnej z 
dnia 17 grudnia 2002 r., III CZP 72/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92). Z 
przedstawionych wyżej powodów, w ocenie Sądu Najwyższego nie ma podstaw do 
uznania, że w niniejszej sprawie wystąpiło oczywiste naruszenie prawa w takim 
znaczeniu. 
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia kasacji do 
rozpoznania na podstawie art. 393 k.p.c. i art. 3937 § 1 k.p.c.