II PK 230/08

Sprawa dotyczyła roszczenia powoda R. D., kierowcy zatrudnionego przez T. Polska Sp. z o.o., o zapłatę diet za podróże służbowe wykonywane podczas pracy w Holandii. Powód był zatrudniony na podstawie umów o pracę, w których miejsce wykonywania pracy początkowo określono jako siedzibę firmy, a następnie jako „siedzibę firmy i przejazdy obejmujące kraj i zagranicę”. Ustnie ustalono, że miejscem pracy będzie Holandia, gdzie powód miał zamieszkiwać i przewozić pracowników. Sądy niższych instancji oddaliły powództwo, uznając, że praca powoda polegała na stałym przemieszczaniu się po umówionym obszarze geograficznym i nie stanowiła podróży służbowej w rozumieniu art. 775 § 1 k.p. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 lutego 2009 r. oddalił skargę kasacyjną powoda. Sąd uznał, że ustalenia faktyczne sądów niższych instancji, w tym zgodna wola stron co do miejsca wykonywania pracy (obszar geograficzny w Holandii), były prawidłowe. Podkreślono, że wskazanie siedziby firmy jako miejsca pracy było pozorne, a zeznania powoda potwierdziły jego wiedzę o charakterze pracy. Sąd Najwyższy odwołał się do uchwały składu 7 sędziów (II PZP 11/08), zgodnie z którą kierowca transportu międzynarodowego, wykonujący pracę na określonym obszarze, nie odbywa podróży służbowej w rozumieniu art. 775 § 1 k.p. Podróż nie jest u niego zjawiskiem wyjątkowym, lecz normalnym wykonywaniem obowiązków. Sąd wskazał, że podróż służbowa ma charakter incydentalny i wymaga konkretnego polecenia, a nie stałego wykonywania pracy w różnych miejscowościach. Argumentacja dotycząca otwarcia rynku pracy w Holandii i ewentualnego omijania procedur została uznana za wzmacniającą stanowisko o pozorności umowy w zakresie miejsca pracy. Sąd oddalił również zarzuty procesowe dotyczące naruszenia art. 231 k.p.c. i błędnie wskazanego art. 230 § 1 k.p.c.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający